De Daklozen in onze Participatie Maatschappij.

Door Arinka gepubliceerd.

20b1f52aab6668290675606dfa339cd5_medium.

Ondanks dat een aantal mensen
Hevig moppert over het gebrek aan sneeuw
En andere koude zaken die de winter 
Ons normaal gesproken geeft

Ben ik toch wel blij met deze zachtheid
Van het weer als ik denk aan mijn zus
Die al zo lang zonder geld, hulp, dak
En buiten haar gedachten leeft

...Ik begrijp hoe mensen denken over daklozen, zeker als ze er zelf nog nooit direct mee te maken hebben gehad, maar bedenk je: Een dakloze IS een persoon, IS een mens, IS iemand zus of broer, IS iemands kind, IS soms zelfs iemands ouder.

Mijn zus is mentaal niet in orde en heeft daarbij niet de goede hulp kunnen krijgen. Haar partner en onze familie hebben haar in de steek gelaten, begrijpelijk, want ze wilde niet geholpen worden. Haar kind is haar afgenomen, waardoor haar toch al niet erg stabiele toestand nog zwakker werd.

Ze heeft een zoontje van inmiddels 7 die opgevoed wordt door haar ex-partner en zijn nieuwe vriendin die nu zijn moeder 'speelt'. Natuurlijk ga je daar als moeder kapot aan. Ze is mishandeld (niet door deze ex), verwaarloosd en ze had sowieso al net zo'n kutjeugd als ik.

Ja, ze is te helpen met medicatie, maar in Nederland heb je, zolang je geen gevaar voor anderen of jezelf bent, vrije wilsbeschikking. Een zeer groot goed, maar in sommige gevallen laat dat andere mensen geen middelen meer, zodat ze hulpeloos toe moeten kijken hoe iemand die ze lief hebben langzaam ten onder gaat.

Mijn zus is nog steeds mijn zus, maar ze is een schim van wie ze was. Onvindbaar, verdwenen in de straten van onze hoofdstad. Misschien zelfs wel echt al dood en niemand die weet dat ze familie heeft, waardoor wij dit nog niet weten. Net als dat zij waarschijnlijk niet weet dat onze moeder dood is...

Ik kan er mee leven, ook al voel ik me soms schuldig dat ik niet genoeg heb kunnen doen om haar te helpen. Ook een tijd niet heb willen doen, omdat ik het niet meer kon opbrengen. Tenslotte had ik ook mijn eigen kinderen om voor te zorgen en genoeg om zelf door te worstelen.

Ik zag zelf ook niet altijd dat het geen eigen keus is voor haar. Ik was na al die jaren 'probleemgeval en toestanden' eigenlijk er ook helemaal klaar mee. Je voelt je zo machteloos en dan geef je het op een gegeven moment gewoon op. Je moet wel, anders kun je zelf ook niet verder. Maar toch voelt het verkeerd.

Leven met een dakloos familielid is onvoorstelbaar moeilijk, zeker als je weet waar ze vandaan komt, wie ze was. Ooit was ze iemand waar mensen van hielden, ze was lief, intelligent, creatief, een kwetsbare eenling. Nu is ze voor iedereen een vieze schooier die in HUN straten leeft.

Maar het is MIJN zus. Ik zie haar nog voor me zoals ze was, hoe we samen opgroeiden en niemand anders hadden dan elkaar. Hoe we elkaar hielpen en beschermden. Hoe ik het overwon en zij er aan onderdoor ging... En zo is het ook met al die andere daklozen! Zelden eigen keus, veel vaker mensen die in mentale nood zijn gekomen door verschillende oorzaken. 

Denk daar nog maar eens aan als je een dakloze ziet. Kijk niet de andere kant op. Denk niet Ja als ik geld geef wordt het toch aan drugs of drank uitgegeven. Nou en? Geef dan een kop soep, een broodje, wat dan ook, maar doe iets! Laat zien dat het je niet onverschillig laat. 

Omdat ook deze mensen bij onze samenleving horen! Omdat die dakloze ook ooit iemand was...

03/05/2016 20:17

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert