Mijn Dodenherdenking in Doorn:

Door Candice gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Mijn Dodenherdenking in Doorn:

1a3e765da8f75e96329d940a93222edb_medium.

Ben net vast even wat bloemen wezen leggen bij het oorlogsmonument hier in Doorn. Ja ik weet het, ik heb helemaal niks met de mensen hier … maar ook hier zijn mensen gesneuveld en/of vermoord gedurende de bezetting. En die konden het ook niet helpen dat ik hier niet tot bijna niet geaccepteerd wordt. Mede daarom heb ik die bloemen een dag eerder gelegd, want dan heb ik geen last van het volk hier en zij hoeven zich niet aan mij te ergeren. 

Bij het monument stond een oude vrouw en die kwam hier niet vandaan. We raakten aan de praat, of liever gezegd … zij praatte en ik kon enkel haar hand vasthouden en luisteren. Ze woonde nu in het hoge noorden … ze noemde de plaatsnaam wel, maar dat zei mij niet veel. Ze was nu 86 en ze vertelde mij hoe haar vader vier dagen voor de bevrijding werd opgepakt en gemarteld voor iets wat niet eens zo heel ernstigs was. Hij stierf een paar weken later aan zijn verwondingen. Ze vertelde me meer en ik kon enkel luisteren en huiveren.

Hoe simpel het ook lijkt, maar dat praten met zo'n vrouw (geen heldin, destijds gewoon een meisje van 10 – 15 jaar en met gewone ouders, maar met een vader die aan het einde iets probeerde te doen wat zo vaak gedaan werd. Een telefoonkabel doorzagen en daarvoor gepakt werd. En het overleefde in eerste instantie) dat doet elke keer weer wat met mij. Ik kan daar niks aan doen en dat vind ik ook niet erg … gevoelens tonen is geen misdaad, maar een zegen als je dat kan.

0cd5b4a57fb96a7ec1b77c978c3a3a50_medium.

Zovelen vielen

vermoordde zielen

die weigerden te knielen

enkel in vrijheid wilden leven

bereid waren hun leven te geven

onze plicht om na te blijven streven.

47d7c975282b59a6bb83d94f6eb10278_medium.

Wanneer je voor een oorlogsmonument staat en je ogen sluit, gewoon even je ogen dichtdoet en je geeft jezelf de tijd om proberen te voelen wat voor emoties mensen destijds kenden dan hou ik het dus niet droog. Ik kan er echt niks aan doen, ik ben op dat gebied een vreselijke jankdoos en ik schaam me er ook niet voor. Tranen van mij vloeiden op die manier al bij tig oorlogsmonumenten en op tig oorlogs-begraafplaatsen en in diverse concentratie/vernietigingskampen en uiteraard heel wat in het Yad Vashem.

Het is … je … pfff, het is gewoon iets wat mij keer op keer weer kan raken. Het gevoel dat ik kreeg toen ik de poort van een Auschwitz passeerde … op de terugweg, was zo onbegrijpelijk emotioneel. Toen ik weer buiten dat kamp was drong pas goed tot mij door dat een ieder die sinds de bevrijding van dat horrorkamp dezelfde weg als mij had afgelegd, lopend Auschwitz verlaten, datgene deed wat miljoenen anderen voor mij nooit konden doen. Auschwitz levend, lopend, gezond, fit verlaten.

b6d2bd192ffdf78db3b501a8ca7404e4_medium.

Aan de straatkant pal voor het monument hier in Doorn staat een suikeresdoorn omringd door een smeedijzeren hekwerk. Op dat hekwerk staat een tekst en een logo. De eerste tekst is:

BRITISH 49TH WEST RIDING

DIVISION THE POLARBEAR

Vervolgens zie je een silhouet van een ijsbeer en daaronder deze tekst:

THE

QUEEN'S OWN RIFLES

OF

CANADA

Aan de bovenkant van het hekwerk staat de tekst:

AAN ONZE BEVRIJDERS TER HERINNERING 7 MEI 1945 5 MEI 1995

95ed6ca8dc9489820a3c31d0ba57f3f3_medium.

Ik weet het, zo heel bijzonder is dat monument niet, maar het maakt niet uit of een monument groots en bombastisch is. Het geeft niet of het klein en ingetogen is. Het hoeft niet enorm en indrukwekkend te zijn … als het maar staat voor waar het voor hoort te staan: 

Ter nagedachtenis aan hen die vielen.

Wanneer ik de lucht bewonder

me keer op keer verwonder

wolken, wit … grijs, groot en vrij

gestaag drijvend hoog boven mij.

 

Als ik zie hoe regen valt

hoor hoe de donder knalt

vogels vliegen in de lucht

dan slaak ik een zachte zucht.

 

Overal waar ik kijk zie ik mijn vrijheid

ik streed mijn strijd voor gerechtigheid

maar al waar ik voor kon vechten

dank ik aan hen die stierven voor mijn rechten

die hun leven gaven om anderen te laten leven

zij wier leven wij ons respect horen te geven.

59782143dd57fc8231cf7eedca3b01d5_medium.

*Candice*

03/05/2016 13:40

Reacties (6) 

1
04/05/2016 08:00
Prachtig geschreven. Ben het helemaal met je eens.
1
04/05/2016 08:05
1
03/05/2016 20:14
ik ben er helemaal stil van, zo mooi !!!!
1
03/05/2016 20:20
1
03/05/2016 15:38
Nou Candice, zo bijzonder is dat echt wel. Prachtig! Dank voor ht delen van jou emoties hierbij, om te koesteren zo mooi! X
03/05/2016 15:40
Merci. xx
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert