Een durian op reis

Door Zevenblad gepubliceerd in Reizen en vakantie

Belofte maakt schuld. Toen Gildor laatst een opmerking over durians maakte heb ik beloofd dat ik ook over ons eigen durianavontuur zou berichten. Inmiddels vond ik zijn artikel over deze stekelige vrucht van meer dan een jaar geleden: uiterst lezenswaardig!  Als je  nog niet weet wat een durian is moet je eerst Gildor's verhaal lezen. Daarna ben je bijna een expert en begrijp je het volgende verslag ook beter.

Na enkele reizen door Thailand, Maleisië, Indonesië en de Filipijnen waren wij er wel aan gewend geraakt: die stinkende boomvrucht met het uiterlijk van een middeleeuwse 'Goedendag'.

......f2d24b042edbb1c672554d2327dd10ae_medium.

Toen ik ze voor het eerst in een boom zag hangen was wel duidelijk dat ze - mochten ze vanaf die hoogte op iemands hoofd vallen - zo ongeveer hetzelfde effect zouden hebben als het beruchte oude slagwapen. Het leek mij dus wijs om niet onder zo'n boom te gaan zitten, netzomin trouwens als onder een 'drachtige' kokospalm.

Op de markten is dat een ander verhaal. Daar liggen ze, keurig in het gelid en gesorteerd op maat en rijpheid, ten hemel te stinken. Je hoeft op Aziatische markten nooit te vragen in welke hoek de durians te koop zijn: je hoeft alleen maar je neus achterna te gaan. Meestal vind je ze aan de randen van de markt waar ze de beschaafde geur van rijpe mango's, ananassen of andere tropische verleidingen niet teveel verstoren.
In Bangkok heb je in een van de soi's (zijstraatjes) van de Petchabury Road zelfs een markt uitsluitend voor durians: je vindt hem met de ogen dicht.

In het begin was het gewoon nieuwsgierigheid naar de smaak van deze, door velen verguisde en door evenveel anderen uitbundig geprezen, tropische vrucht. Na een paar keer proeven, daartoe uitgenodigd door vriendelijke Thai's, waren wij overtuigd: geen andere tropische vrucht die zo apart smaakt als de durian. Gildor heeft in zijn artikel zowel de consistentie als ook de smaaksensatie perfect beschreven.

Er bleef ons niets anders over dan de durians buiten op te eten: meteen op de markt (uitgebeend en wel uit een plastic zakje), aan het strand of op een bankje in een park: de internationale hotels verbieden namelijk allemaal het meenemen van een durian op je kamer. Bij de ingangen hangen bordjes met de afbeelding van een durian met een duidelijk kruis erdoor: verboden voor durians. Binnensmokkelen werkt niet: je wordt meteen al door de snuffelende portier in de kraag gegrepen of uiterlijk in de lobby met je wangedrag geconfronteerd. Durianliefhebbers worden net zo hard gediscrimineerd als rokers tegenwoordig. Het spreekt vanzelf dat ook luchtvaartmaatschappijen het meenemen van durians op passagiersvluchten verbieden. Het is, na drugs- en antiquiteitensmokkel, zo ongeveer het zwaarste vergrijp waaraan een toerist zich schuldig maken kan.

.......5c02fac42a9823cc80144aba1391c65d_medium.

 

Wij hadden in Bangkok al jaren een vast adres waar wij het grootste deel van onze inkopen deden: kleding, sieraden, kruiderijen om mee naar huis te nemen etc. Wij bestelden alles meteen na aankomst en haalden het op de dag van onze thuisreis weer op. In de loop der jaren was zelfs zoiets als een vriendschap gegroeid: hun dochters bezochten ons in Nederland en wij stuurden elkaar trouw kerst- en verjaardagskaartjes. De man was Chinees, de vrouw Thaise. De ontvangst in Bangkok was altijd superhartelijk: op de eerste avond aten wij meestal bij hen thuis en de Mekong-whisky vloeide rijkelijk. Maar denk nu niet dat wij met een durian hun chique winkel in mochten - dat was, bij alle vriendschap, een brug te ver.

Het zal zo halverwege de jaren tachtig geweest zijn - wij kwamen er al een jaar of tien - dat zij ons een voorstel deden. Zij hadden een manier bedacht hoe je een durian mee naar Nederland kon nemen: in een hermetisch afgesloten stevige  plastic doos die eigenlijk bedoeld was om vuile katoenen luiers in de auto of in de trein te vervoeren. Kennelijk was er toen nog een markt voor dit soort boxen, want de meeste warenhuizen verkochten ze op de baby-afdeling: samen met de in China geproduceerde katoenen luiers (die overigens ook uitstekend geschikt waren om kristal mee op te wrijven). Toen de 'pamper' Thailand veroverde zag je onmiddelijk op  stranden en in parken dat men het woord 'wegwerpluier' heel letterlijk nam. Maar dat terzijde - terug naar het durianproject,

Wij waren sceptisch, maar onze vrienden wuifden onze bedenkingen glimlachend weg. Wij moesten maar gewoon afwachten.
Op de dag van ons vertrek naar Schiphol - met Singapore Airlines - haalden wij in de ochtend onze verzamelde aankopen op om alles keurig in de koffers op te bergen. Tot slot overhandigden onze vrienden ons een zware, in x lagen plastic ingesealde box die minstens 10 kg woog. Daar zat het corpus delicti in: de durian.

Je rook absoluut niets. Ze brachten ons naar ons hotel en hielpen ons alles naar onze kamer te brengen, waar wij de verboden vrucht in onze grootste koffer stopten. De waakhonden van het hotel hadden niet aangeslagen: kennelijk was de verpakking inderdaad afdoende.

Ik had nog steeds bedenkingen i.v.m. de strenge controles op de luchthaven. Als men bij het doorlichten van de bagage nu eens zou denken dat er heroïne in de box zat? Of als er bij de douane iemand zat met een superneus? En hoe zouden de drugshonden daar reageren die stelselmatig ingezet werden om de bagage te besnuffelen? Ik ben nog nooit eerder met een zo slecht geweten naar de luchthaven vertrokken en hoopte vurig dat men dat niet van mijn gezicht kon aflezen.

Om een lang verhaal kort te maken: het ging allemaal van een leien dakje.
Het inchecken verliep zonder problemen, de speurhonden hadden kennelijk geen belangstelling voor durians en wij betaalden opgelucht 300 baht voor een kilootje excess baggage - maar ik voelde mij pas weer echt op mijn gemak toen wij uiteindelijk in de lucht waren en de lichten van Bangkok met de seconde waziger werden en in de smog verdwenen.

Het was een 'bumpy flight' met nogal wat turbulentie boven India. Omdat er toen nog niet over Rusland gevlogen mocht worden - het Gorbatsjovtijdperk was nog niet aangebroken - had je altijd nog een tussenlanding ergens in de zandbak: Dubai, Abu Dhabi of Kuwait. Daar was de kerosine goedkoper dan elders. Het was midden in de nacht en meestal kon je gewoon doorslapen. Toch rook ik ergens vaag iets van durianlucht, maar mijn wederhelft zei dat dat gewoon mijn slecht geweten was.
In de vroege ochtend landden wij eindelijk op Schiphol: onze durian was in Nederland aangekomen.

Inderdaad...

Toen wij bij de lopende band stonden waar de bagage aangevoerd werd roken wij hem al van verre, en niet alleen wij: andere passagiers staken hun neuzen in de lucht en trokken vieze gezichten. Toen onze koffers in zicht kwamen werd de stank zo penetrant dat mensen hun neus dichtknepen. Het rook alsof er elk moment een rottend kadaver op de band zou verschijnen.

Wij stonden alleen maar wat schaapachtig te lachen, stapelden snel onze koffers op een karretje en maakten dat wij wegkwamen. Bij de douanepost riep iemand 'DURIAN' en wuifde ons snel door: kennelijk had hij geen zin om in onze koffers te kijken, en de invoer van vers fruit in de EU was toen nog niet verboden. Wij bereikten op een looppasje het ondergrondse NS Station.

De trein was behoorlijk vol.
Er was een zespersoons eerste klas coupé waar nog niemand zat: daar sleurden wij onze bagage naar binnen. Vervolgens werd de deur diverse malen open - en meteen weer dichtgetrokken, maar niemand kwam binnen. De grimassen van de medereizigers logen er niet om. Af en toe vroeg iemand wat er in hemelsnaam zo vreselijk stonk. Wij antwoordden dan eerlijk dat het een durian was die wij uit Thailand meegenomen hadden, maar wie weet hier nu wat een durian is? Wij hadden net zo goed kunnen zeggen dat wij een bedorven Franse roodschimmelkaas of een halfvergaan lijk in de koffer hadden. Zelfs de conducteur liep ons coupé neusophalend voorbij. Wij zetten het raam open, maar ook dat hielp nauwelijks.
Uiteindelijk kwamen wij op onze bestemming aan, zonder dat iemand bij ons was komen zitten. De durian en wij hadden de coupé helemaal voor ons alleen, de hele reis dwars door Nederland.
Onze vrienden die ons bij het station ophaalden kenden de geur: die waren zelf ook vaker in Zuidoost-Azië geweest.
'Ha, lekker, hebben jullie een durian meegenomen?'.

Opgelucht dat wij eindelijk thuis waren - het hele huis begon onmiddelijk naar durian te stinken - openden wij de koffer. Wat ik gevreesd had was inderdaad gebeurd: de plastic luierbox was niet bestand geweest tegen het gooi- en smijtwerk bij het in- of uitladen. Hij was over de gehele lengte gescheurd en de stekels hadden de binnenste lagen plastic geperforeerd. Of het nu al in Bangkok gebeurd was of pas bij het uitladen op Schiphol - wij zullen het nooit weten.

Wij hebben onze durian nog dezelfde avond geslacht en samen met onze vrienden opgegeten. Hij was net goed: een beetje aan de rijpe kant, maar zacht en zeer aromatisch.

De 'luierbox' heb ik nog steeds: die staat op zolder met bouten en moeren er in. De durianlucht is er met de jaren uitgegaan. Wij hebben n-o-o-i-t weer een durian gesmokkeld.

......1a0a7e563f08703f75a37c6867abe5b1_medium.
 

 

29/04/2016 10:41

Reacties (4) 

1
30/04/2016 08:48
Bijna verfilmbaar, zo levensecht beschreven. ☺☺
Ik denk dat mijn moeder smakelijk in de lach schiet als ze je verhaal leest.
1
30/04/2016 00:30
Ik heb medelijden met die medereizigers van jullie en die douanemensen.
1
29/04/2016 15:04
Daar zit een luchtje aan, Zevenblad op het criminele pad. Hahaha.
1
29/04/2016 12:41
Dit vond ik toen al en nu nog steeds een geweldig verhaal.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert