Het is bijna 4 Mei 2016:

Door Candice gepubliceerd in Nieuws en politiek

be39f93f3326852168adae703a4238a3_medium.

Ongetwijfeld zal ook dit jaar weer die vreselijke discussie losbarsten over het wel of niet samen met de Duitsers herdenken van de, voornamelijk door hen te herdenken, slachtoffers. Ik ben en blijf er een heel groot tegenstandster van en dat heeft niets te maken met haat of het niet kunnen vergeven, want ik leefde destijds niet en dus kan ik geen enkele Duitser om dat haten. En nee ik ben ook niet tegen vanwege mijn hart voor Israël. Mochten sommigen dat denken. Er wordt mijns inziens soms een beetje teveel onzinnigs gedacht. Maar je kan nu eenmaal niemand verbieden oerstom te denken. Geen enkel land zoekt contact met een ander land om samen de doden te herdenken. Duitsland niet, Rusland niet, Polen niet, Frankrijk niet, Engeland niet, Japan niet, de VS niet en ga zomaar door. Alleen Nederland is bereid om hun doden samen te gaan herdenken met de veroorzakers van al die doden. Zo simpel ligt het. We hoeven niet alles op te geven wat van ons is. Nee je kan Duitsers niet verbieden om erbij aanwezig te zijn. Amsterdam stikt het hele jaar door van de Duitsers en dus mag je ervan uitgaan dat tijdens de dodenherdenking op de Dam er genoeg Duitsers tussen zullen staan. Dat mag, want we zijn dus sinds 5 Mei 1945 weer een vrij land. Maar dat is niet hetzelfde als afspraken gaan maken om voortaan gezamenlijk te herdenken. Voer rustig een Europese feestdag in op 8 Mei, dat is de dag van de definitieve capitulatie van de Nazi's en ik denk dat zelfs Duitsland daar akkoord mee kan gaan, want feitelijk is het Duitse volk sinds die dag ook bevrijd van een tiran en van zijn barbarentroep. En 99% van de Duitsers van nu haben es tatsächlich nicht gewusst.'

Het is onze dodenherdenking:

8acee93420fc76b478f38e7df087cc67_medium.

Wij Nederlanders herdenken elke 4 Mei om acht uur 's avonds onze doden met twee minuten stilte. Is het zo erg om twee van de 525.600 en eens in de vier jaar van de 527.040 minuten voor onszelf en voor verder niemand te behouden?

Zouden de Duitsers zich minder verbroederd/verzusterd met ons voelen om onze twee minuten?

Maakt het ons egoïstische mensen als we die twee minuten voor onszelf houden?

Het zijn toch onze slachtoffers?

We herdenken niet enkel meer de gevallenen van de 2e WO, maar het neemt niet weg dat door die oorlog deze herdenking is ontstaan en terecht. We herdenken aan Nederlandse 2e WO slachtoffers:

Ruim 100.000 Joden.

50.000 mensen die stierven door daling volksgezondheid.

30.000 burgerslachtoffers.

Ongeveer 20.000 hongerwinter slachtoffers.

8.500 door gedwongen arbeidsinzet in Nazi-Duitsland.

Ruim 4.000 omgekomen in gevangenissen en concentratiekampen in Nazi-Duitsland.

Bijna 3.000 marinemensen.

Bijna 2.300 soldaten.

2.000 door executie omgekomen.

1.600 koopvaardij personeel.

570 in concentratiekampen in Nederland omgekomen.

Bijna 400 in Duits krijgsgevangenschap omgekomen.

Om en nabij 15.000 in Indonesië geïnterneerde burgers.

Ruim 8.000 in Japanse krijgsgevangenkampen omgekomen.

De enige groep die we niet hoeven te herdenken zijn de ongeveer 5.000 vrijwillig in Nazi dienst omgekomen landverraders.

Persoonlijk ben ik van mening dat we ook niet echt de omgekomen militairen tijdens de politionele acties horen te herdenken, want hoewel het Nederlanders waren … was Nederland daarbij wel de agressor.

De doden in de vetgedrukte lijst plus de doden tijdens vredesmissies en de VN missie in Zuid-Korea zijn onze doden, onze slachtoffers, onze mannen, vrouwen en kinderen. Niet die van een ander land. Ja ik ben  dus ook tegen een Europese dodenherdenking. Ik ben echt van mening dat ieder land het recht heeft om die herdenking voor alleen hun eigen slachtoffers te houden. Dat is gewoon hechter en ook stemmiger dan een massale Europese herdenking en samen herdenken met een ander land, en dat maakt echt niet uit met welk land dan ook, is gewoon ongemakkelijker. Zo zie ik het.

Mijn gedachten gedurende die twee stille minuten:

7e25273c987fdb1e061c8b4fc5549016_medium.

Dat ik twee minuten echt stil ben is een feit. Ik kleed me rond half acht om, helemaal in het zwart, en ik maak alles donker binnen, op vijf kaarsjes na. Die vijf kaarsjes staan op de grond en ik zit er dan voor. Mijn radio staat aan op Radio 1 en gedurende de ongeveer vijftien minuten tot de twee minuten zit ik gewoon heel rustig voor de vijf kaarsjes en tijdens de twee minuten herdenk ik:

6 miljoen Joden.

Alle Nederlandse slachtoffers uit die vetgedrukte lijst.

Alle gesneuvelde militairen die gevochten hebben voor onze vrijheid.

Alle mensen Wereldwijd die vermoord zijn omdat ze 'anders' (Ho, Le, Bi, Trans) zijn.

Alle mensen Wereldwijd die om hun geloof, ras, politieke voorkeur, kleur of om het voor hun mening uitkomen zijn vermoord.

Dat zijn de mensen die ik herdenk. Ik ben jaren terug, inmiddels acht jaar, naar de Waalsdorpervlakte geweest om daar de herdenking mee te maken en daar wordt je best wel stil en emotioneel van. Ik heb daar de hand geschud van een veteraan, zijn naam weet ik niet en dat doet er ook niet toe. Die man heeft gevochten voor een vrij Nederland, voor een vrij Europa en ook voor een vrije Wereld. Ik heb best wel veel veteranen de hand geschud. Die man op de Waalsdorpervlakte, in San Fransisco van iemand zonder benen, die was hij verloren in Vietnam in 1968 … ik schudde zijn hand in 1989, de handen van ongeveer twintig Holocaustoverlevenden. Ik voelde me heel erg nietig om met name die handen vast te mogen houden. De handen vasthouden van mensen die Auschwitz en andere kampen wisten te overleven. Je moet mij snappen om te voelen wat dat met mij doet. En niemand snapt mij, dus zal niemand dat kunnen snappen.

Maar dat zijn de mensen die ik herdenk en ik weiger de doden te herdenken van de veroorzakers van die slachtoffers. Niet uit haat, maar omdat wij onze slachtoffers mogen herdenken en dat gaat niet samen met het herdenken van doden uit die andere landen. Zij vragen ons ook niet om samen met hen hun doden te herdenken. Waarom moeten wij dan wel bereid zijn om dat samen te doen?

Twee minuten meer niet

120 seconden voor ons

is dat zoveel gevraagd?

*Candice*

 

27/04/2016 20:27

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert