En zo moest Theun leren koken.

Door Theun50 gepubliceerd in Humor

0ac37a7c7b90025a141727d7cc80cd39_medium.

Wat sommige mannen in het koken aantrekt, heb ik nooit goed begrepen.
Ik had er in elk geval geen hoge koksmuts van op. Maar ja, na het ‘Pannenkoekenverhaal’ ben ik toch ongewild in de kookkunst gerold dankzij de onnavolgbare uitleg van mijn echtgenote. Het is een verhaal apart.

Op weg naar de keuken begin ik me net te voelen als op school, tijdens de wiskundeles. De eerste zin snapte ik nog wel maar de leraar zei er vervolgens zo veel zinnen achteraan, dat mijn hersenen in een soort hersenpan-mist deed belanden. Politici op televisie hebben daar ook zo’n handje van. En dan vinden ze het ook nog gek dat ik het spoor al na tien seconden bijster ben.

Het kookgedonder begint 's ochtends al. Dan moet ik het vlees dat we ‘s avonds zullen eten al uit het diepvriesvak halen. Voor de kookanalfabeten; dat is de bovenste klep van de koelkast. Vervolgens leg ik het vlees in het koelgedeelte. Dat is de deur onder de diepvriesklep. Als ik dat per ongeluk vergeet is het vlees ‘s avonds zo hard dat ik het niet kan bakken en er alleen maar iemand de hersens mee in kan slaan.
Mijzelf bijvoorbeeld.

Goed, dat verplaatsen van het vlees is een relatief eenvoudige handeling.
Het wordt pas moeilijk, als 's avonds het echte koken begint. Om het eenvoudig te houden, beperk me nu even tot het koken van de rijst. Er staan drie pakken rijst in de kast. Een rood pak, maar dat moet ik niet hebben want dat is langzame rijst.
Ik neem het blauwe pak, het aangebroken blauwe pak. Daar zit net genoeg in voor twee personen, denk ik. Linksonder in het aanrechtkastje staan drie pannen.
Ik moet niet de grootste nemen en ook niet de kleinste, maar de middelste, en die staat rechts! Maar dan niet de pan die een beetje buikig is, want dát is namelijk de braadpan. In de middelste pan, die dus rechts staat en niet buikig is, doe ik water. Ongeveer de helft, maar dan een klein beetje meer, een half wijsvingertje.
Die pan zet ik op vol gas om de snelheid erin te houden. Dan moet ik er wel bij blijven om te voorkomen dat het water niet aanbrand. Als het water eenmaal kookt en het deksel begint te wiebelen doe ik de rijst erin. Dat moet ik heel snel doen want het is snelkookrijst! Zodra ik de rijst in het water heb gegooid, neem ik een beetje gas terug, maar niet helemáál laag zetten! Vervolgens draai je het kookwekkertje op.
Dat wekkertje loopt af als het deksel op de pan begint te wiebelen.
Hoe weet het wekkertje dat? Als dat wekkertje afloopt, doe ik het gas uit. En dan moet ik de rijst afgieten.

Het afgieten is nog het ergste. Waarom? Omdat de pan zwaar en erg heet is.
Maar het moet wel goed gebeuren. Al het water moet eruit, tot het laatste druppeltje en dat kan wel tien minuten duren!
Als dat laatste druppeltje eruit is, zet ik de pan met de rijst weer op dezelfde gaspit.
Ik laat de pan gewoon een kwartiertje op de oude warmte van die gaspit staan.
‘Even laten uitdampen’ noem ik dat. Snap je? Mooi!
Dat schrijf ik trouwens meer uit trots dan uit overtuiging.

Na het eten zeg ik tegen mijn echtgenote: "Ik ga vanavond een artikel schrijven; Huishoudelijke arbeid is mensonterend. De lezers zullen aan mijn pen hangen." "Nee hoor", zegt ze. "Ze zullen aan je toetsenbord kleven,…. als zeiknatte rijst!"

Theun50.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
23/04/2016 12:00

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert