Mijn tante heeft deze wereld verlaten.

Door Knokker gepubliceerd.

Zondagavond, 17 Januari 2016.

Vanmiddag zat ik in mijn wedstrijdshirt naar mijn club te kijken, normaal ben ik behoorlijk fanatiek. Maar al snel trok ik het shirt uit en gooide het aan de kant. De wedstrijd was een van de klassiekers, maar het kon mij even niets schelen. Winnen of verliezen. Ik had iets veel belangrijkers aan mijn hoofd. Iets wat niet meer uitgesteld kon worden, hoe hard ik het geprobeerd had. De avond ervoor wou ik niet slapen, omdat deze dag in het teken stond van de laatste keer. De laatste keer dat ik mijn tante zou bellen. 

Voetbal kon mij niet bekoren, kon enkel steeds op de klok kijken. Nu slaapt ze vast. Toen kwamen de kinderen thuis. Sávonds rond half negen was het laatste moment daar. Samen met mijn man belde ik voor de laatste keer met haar. 

Ik had mijzelf zo sterk voorgenomen om sterk te zijn en niet te huilen. Het was bijna gelukt. Je sprak zo mooi, zo gemakkelijk ook. Tot die ene zin, ik brak tegen wil en dank in. "Je bent een fijne dochter voor mij".  Dat zijn woorden die ik mis in mijn leven. En u zei het. Dankbaar ben ik, en vereerd. Want voor mij was u als een moeder. In mijn speech staat ook, een biologische moeder is niet altijd de meest logische. U bent voor mij als een moeder die echt, oprecht van mij houdt. Zoals u zei, ik was ook een heel iemand geworden. Ik heb dat gesprek opgenomen voor later. Ik mag het nog niet luisteren van mijn man, omdat het een beladen en emotioneel gesprek was. U zei ik ga nu stoppen schat. Ik slikte alle tranen weg. En stamelde, ja we gaan nu stoppen. Bedankt voor alle gesprekjes tussen ons. En als een stuwdam brak er een stortvloed van tranen. Ik kon het niet. Ik kon niet stoppen, ik werd even heel erg bang. Mijn sterke lieve man heeft de telefoon langzaam uit mijn handen gepakt. En het gesprek afgerond. Daar zat ik dan, dat was het dan. Nooit meer een gesprekje, zoals we vaak deden. Ik whatsappte meteen sorry naar u, en zei "ik ben heus sterk". Ik heb u lief, ik probeerde niet te huilen. Waarop ze antwoorde, weet ik toch wel, anders zou ik wel willen huilen lieverd. 

 

                    

 

Donderdag middag, 21 januari 2016. 

Maandag is ze begonnen aan een reis. Palliatieve sedatie. Soort euthansie. Ze stopte met voeding en medicijnen. Kreeg een morfinepompje, en een injectie met slaapmiddelen. Maar mijn sterke tante viel maar niet in slaap. Ze werd steeds wakker. En helaas heeft de arts te maken met wetten en regels. Ze was resistent omdat ze al zolang veel medicijnen gebruikte. Woensdag is het aangepast, en donderdag kreeg ik een bericht.

Mijn telefoon geeft een ping, om 11.02 uur. Mijn oom, ze heeft de nacht diep doorgeslapen. Ze is niet meer wakker geweest. Eindelijk dacht ik. En in diepe gedachten verzonken ging even daarna aan mijn werk beginnen. De tijd komt dichtbij nu dacht ik. Het zal niet meer lang duren. Zo voelde ik het ook. En s'middags belde mijn allerliefste oom mij op, en zei dat het over was. Het was klaar. Ze is vredig in haar slaap heen gegaan. Ze heeft geen pijn meer gehad. 

De opluchting en verdriet waren twee gevoelens die erg verwarrend waren. Blij voor haar dat het gegaan was zoals zij zo graag wou. Maar die bijtende verdriet hakte er flink in. 

We zijn nu een paar dagen verder, en ik voel de rust waar u naar verlangde nu ook. Het is goed zo. Als ik wel huil dan so be it. Het gemis zal groot zijn. Een ware lady was u. Tijdens de crematie zal ik de speech die ik voor u heb geschreven rustig en kalm voorlezen. Rustig praten, zoals ik beloofd heb. Ik zal mijn ooms hand vast houden. 

 

                                    

Vergeten zal ik u nooit. Wij zijn verstrengeld met elkaar, en zelfs de dood kan dat niet scheiden. Het zal ons enkel sterker maken. U was een droom, toen de waarheid, nu een herinnering. Voor altijd.

I say goodbye. 

Liefs Monique. 

23/04/2016 00:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert