Burn (me) out. Nieuwe kansen, nieuwe ronden.

Door Knokker gepubliceerd.

                                                    Bye bye burn (me) out....                        

 

                                        3bd9becfb3432ddcb788cfb44e009b7f_medium.               

Na mijn laatste verhaal was het stil rond mij. Ik durfde even niet meer te schrijven door harde commentaren van mede schrijvers. Jullie hebben niet tegen dovemans oren gepraat al die tijd. Jullie hebben mij gedragen erg lang, en dat koesterde ik. Maar de zware commentaren kon ik niet dragen toen. En ik kon niet zeggen wat er aan de hand was. 

Op kerstavond hoorde ik dat mijn lieve tante niet verder wou. Zoveel pijn, en het afscheid was intens. Maar waardevol en liefdevol. We hebben alles gezegd wat wij moesten zeggen. Op 21 Januari 2016 is ze overleden. Ondanks het mooie afscheid wat ik heb mogen meemaken, het verzachte de pijn niet na haar overlijden. Ik dacht dat ik dit verlies snel een plek kon geven. Maar ik had mij vergist. De crematie was prachtig, maar wat is het zwaar om een mooi, warm en oprecht mens los te laten. De liefde die ik 29 Januari heb gevoeld zal gegrift staan in mijn geheugen. Op Zondag 31 Januari 2016 heb ik bubbels ingeschonken en een paar babypijltjes afgestoken. Mijn oudjaarsavond begon een maand later. Ik wou verder, voor mijn tweede moeder, voor mijzelf. En daar komt die eeuwige maar weer. Maar...

            

                                                          3ef571d08e4898db0c8cfc6b51a26d98_medium.

 

Deze gebeurtenis was de grote druppel die een emmer vol levenservaring liet overlopen. Ik kreeg gedonder op mijn geliefde werk. En al snel wist ik dat het absoluut niet goed ging met mij, zowel geestelijk als lichamelijk was ik van het pad af. Ik raakte in de ziektewet. En er ontwikkelde zich een angst om mij onder de mensen te begeven. Zeker om mensen die het niet begrepen. Zo ook op mijn werkplek. De laatste keer dat ik naar huis reed moest ik de auto aan de kant zetten omdat mijn hart zo raar klopte. Alsof het elk moment kon stoppen met kloppen. Ik was bang, zo bang. Ik wist niet wat er met mij gebeurde. Ik voelde mij zo alleen. Mijn man, mijn schoonouders en mijn oom hebben mij gedragen. Ik had gelukkig ook veel mensen om mij heen die mij naar de bedrijfsarts brachten, mij belde, apte, mailde. Behalve mijn baas en mijn collega. Zeven en half jaar heb ik mijn liefde en toewijding gegeven, maar het was onvermijdelijk. Ik moest weg daar. Het idee om weer terug te gaan was angstaanjagend. Ik wil geen kwaad woord erover zeggen. Ik heb een nieuwe baan gevonden. En op 1 April ben ik begonnen na drie maanden opgebrand thuis te hebben gezeten. 

Mijn huisarts en psycholoog stonden aan mijn zijde. Elke week ging ik heen. Ik had kalmeringstabeletten gekregen. Maar al snel at ik niets meer, ik sliep nauwelijks. En was een schim van mijn shaduw. Ik schreef na mijn laatste verhaal niets meer. Ik zat in huis, daar is het veilig. 

In deze tijd kreeg ik een waardevol contact een klas vol mensen, van mijn lagere school. We zitten met z'n allen in een groepsapp. Sommige klasgenoten deelde met mij hun herinnering van mij als kind. En misschien beseffen ze het niet, maar het was een wake up call voor mij. Ik moet stoppen met onzeker zijn. Welliswaar was ik het ergens als kind al zoals ik nu ben. Dat was een groot besef. Ik wist dat ik daarop verder  moest breien. Ik kan de reunie ook niet afwachten. Ga iedereen platknuffelen. Want ik ben een knuffelbeer. Ik heb een vreselijk verkeerd beeld van mijzelf ontwikkeld door alle jaren heen. Ik ben geen vreselijk mens omdat ik een burn-out had. Ik was menselijk omdat ik een burn-out had. Samen met de mensen om mij heen klauterde ik dat vreselijke donkere gat uit, en heb gedaan wat ik moest doen. 

Ontslag genomen op mijn werk. Gehuild heb ik. Alleen het idee dat ik de vaste klanten waar ik erg leuk contact mee had en sommige nooit meer terug zou zien deed pijn. Nog steeds eigenlijk. Ik mis ze.  

 

                                Het was onvermijdelijk. Geen keuzes, maar actie.

                                 0e05edee471c84f9039cddeae7ff9e90_medium.

 

Ik werk nog steeds in de bekende snackbar van Nederland, (FFFEEEBBO). Maar terug op het oude nest in Volendam. Na maanden thuis te hebben gezeten, volledig opgebrand, heb ik nu energie gevonden om een schone lei en frisse moed en zin, opnieuw te starten. dit voelt ook als een nieuwe start. Ik heb jaren voor hetzelfde gekozen, maar het anders koos nu anders voor mij. En ik heb het omarmd. Nieuwe leuke collega's. Vlakbij mijn huis. Horeca tijden waardoor ik meer thuis zal zijn. Aandacht kan besteden aan mijn welzijn. En aan mijn geliefden hier in huis, mijn rijkdom. Mijn gezin. Vanavond zei mijn jongste dochter, wat ben je vrolijk mama. Ja, mama is weer vrolijk. 

Mijn tante is mijn tweede beschermengel. Ik heb echt niets niets niets meer te klagen. Miscchien dat ik teveel van mijn man hou. Trots op een sterk huwelijk. 

Deze keer gaat alles anders. Ik ben weer volwassen geworden, maar deze keer voor het echt..

Dikke knuffel voor iedereen. 

Monique alias Knokker.

 

23/04/2016 00:42

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert