Ga asjeblieft een eind fietsen!

Door Theun50 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

04ca2b59b5debccc32988793a359a387_medium.
 

Vorige week had ik weer eens een overweldigende baaldag.
Met een gezicht als een oorwurm liep ik als een leeggezogen zombie door het huis te banjeren.
Ik wilde wel van alles doen maar kon er niet toe komen het ook daadwerkelijk op te pakken. En als ik al iets oppakte, flikkerde het zo weer uit mijn handen!
Echt zo’n dag van; Aaahhhhhgggrrrrrr.

Mijn lieve echtgenote begon zich behoorlijk aan mij te ergeren. Ook de hond bleef uit voorzorg angstvallig uit mijn buurt.
Het werd mijn echtgenote toch echt teveel. “Man,….ga asjeblieft een eind fietsen! Ik word knetter gek van jou met dat gebanjer door het huis!”

"Nou, vooruit dan maar", dacht ik, "voordat de boel escaleert." Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken, mijn fleece jasje aangetrokken, mijn elektrische fiets uit de schuur gehaald, mijn enkel bezeerd aan die rot trapper, stil vloekend tot 25 geteld en geroepen dat ik even weg was.
Hup, Theunmans de tuin uit, tuinpoortje open en tuinpoortje weer dicht getrokken.
Te hard dichtgetrokken natuurlijk!
Daar stond ik dan met de klink van de poort in mijn hand. Uit nijd heb ik de klink baldadig over de schutting geflikkerd, midden tussen de rozen, en ben op de fiets gestapt.

Maar ja, waarheen?
Ach weet je, het agrarisch bosgebied van Spankeren is ook mooi en lekker rustig om te fietsen.
Dat was dan de zoveelste keer, dezelfde route dus. Halverwege de Kappersweg ontwaar ik twee oudjes op een bankje aan de rand van een weiland, niks bijzonders.
“Hallo meneer, heeft u een ogenblik?” vroeg de vrouwspersoon op het bankje.
Verschrikt kneep ik in de remmen en kon nog net op tijd afstappen om niet met fiets en al om te donderen.
Ik antwoordde daarom wat wrevelig:
“Sorry mevrouw, ik heb geen ogenblik, ook geen contactlenzen, alleen een bril. Hoezo?”
Even was er geen reactie, maar de vrouw herstelde zich snel en zei:
“Nou meneer, wij zijn een beetje de weg kwijt.”  Ik kon het effe niet laten en zei:
“Die weg ligt verdorie vlak voor uw neus. Waar moet u dan heen?”
“Naar Brummen.” Was haar antwoord.
“Nou mevrouw, dan gaat u dadelijk rechtdoor, dan op de kruising linksaf, de eerste weg weer linksaf en dan weer rechts.”
De manspersoon produceerde waarachtig ook geluid en vroeg:
“Komen we dan in Brummen uit?”
“Nee”, antwoordde ik. “Weer hier bij het bankje.”

Na dit gezegd hebbende, heb ik mij maar snel uit de voeten gemaakt, met een big smile om mijn mond.

Aan het eind van de Kappersweg ben ik linksaf geslagen want daar ligt een prachtig stukje natuurgebied. Ruig natuurgebied met van die melkproducerende viervoeters, nee geen lakenvelders, blaarkoppen, roodbond of zwartbond. Nee, echte wilde runderen. Prachtbeesten in een landschap waar je van de grond kunt eten, en dat doen die runderen dan ook! Puur natuur.
9e26bb1f633211d842b0fbe4ac00485f_medium.
Ik ben afgestapt om het tafereel wat meer van nabij te aanschouwen. Daarvoor moest ik wel even een ondiep droog slootje overbruggen. Op zich is dat voor mij geen probleem, ware het niet dat ik op de schuine graskant uitgleed en in een reflex naar de omheining greep. Puntdraad!
En op het moment dat ik het puntdraad met mijn rechterhand vast had, kreeg ik mij daar toch een enorme opdonder.
Help, het puntdraad was ineens veranderd in puntig schrikdraad.
Mijn haren stonden recht overeind en in mijn broek ontstond een klein zweetplasje van de spanning, mijn rechterarm kreeg spontaan kramp in de kuiten en mijn vingers weigerden het draad los te laten.
Tijdens de ene GVD na de andere stonden de runderen mij schaapachtig aan te kijken, zo onder het mom van; “De sukkel, hij heeft de schrikdraadbordjes niet gelezen.”

Ik heb zeker vijf minuten staan uitblazen van de schrik. Daarom heet het ook schrikdraad, denk ik.
De Hooglanders gingen weer verder met waar ze mee bezig waren; eten van de grond, alsof er niets bijzonders gebeurd was.
Voor mij was de fietslol er af, ben naar huis gereden, met de fiets via de voordeur naar de schuur gelopen (want de klink van de poort was immers verdwenen), mijn grijnzende fiets aan het elektrisch infuus gelegd. En eenmaal binnen heb ik keihard naar boven geroepen dat ik weer thuis was. Even ter verduidelijking; mijn vrouw was namelijk boven.
“En?” vroeg mijn echtgenote, “Heb je onderweg je batterij weer een beetje kunnen opladen?”
De lolbroek!

Theun50.

22/04/2016 16:12

Reacties (2) 

1
22/04/2016 20:06
Genoten van je verhaal!!
Theun50 tegen Zinka
22/04/2016 22:21
Dat doet mij deugd, dank je.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert