Ruwenzori : de bergen van de maan

Door Fries77 gepubliceerd in Dieren en natuur

Een dicht wolkendek onttrekt Afrika's 'Bergen van de Maan' 300 dagen per jaar aan het zicht. Wanneer de bewolking uiteindelijk optrekt, verschijnt er een reeks majestueuze, besneeuwde bergtoppen. Op de vruchtbare hellingen groeien gewone planten uit tot reuzenexemplaren.

 

Ruwenzori : de bergen van de maan

Tijdens zijn laatste expeditie naar Afrika in 1888 kampeerde de Engels-Amerikaanse journalist en ontdekkingsreiziger Henry Stanley aan de vochtige, mistige zuidwestoever van het Albertmeer, toen hij een zeer opmerkelijke gewaarwording kreeg. De mist trok op en er verscheen 'een eigenaardige wolk met een prachtige zilveren kleur, die langzaam de vorm van een enorme, met sneeuw bedekte berg aannam'.

Stanley had wel eens van de 'Bergen van de Maan' gehoord : volgens de Griekse wiskundige en aardrijkskundige Ptolemeus (90 - 168 n. Chr.) lag daar de bron van de Nijl. Ook werden zij in verband gebracht met een ver gebergte, de 'Ruwenzori'. Terwijl hij toekeek besefte Stanley dat het geen luchtspiegeling was, 'maar een heuse berg met besneeuwde top..... Het begon mij te dagen dat dit de Ruwenzori moest zijn'.

In 1906 maakte een Italiaanse expeditie onder leiding van de hertog der Abruzzen de eerste kaarten. De Ruwenzori is een 120 kilometer lange bergketen die noordoost-zuidwest langs de Zaïrees-Ugandese grens loopt. Hoewel ze 50 kilometer boven de evenaar liggen, zijn de bergen bedekt met eeuwige sneeuw, omdat ze zo hoog zijn : negen toppen van even onder de 5000 meter en één, Mount Margherita, met een hoogte van 5109 meter. In tegenstelling tot andere bergen in Oost-Afrika, zoals Mount Kilimanjaro en Mount Kenya, is de Ruwenzori niet vulkanisch. Het graniet kwam circa 2 miljoen jaar geleden aan de oppervlakte toen enorme tektonische krachten breuken en plooien veroorzaakten, waarbij onder andere de nabijgelegen Rift Valley ontstond.

In een plaatselijk Afrikaans dialect betekent Ruwenzori 'regenmaker', een toepasselijke naam, daar het gebergte het weer in de wijde omgeving bepaalt. Uit het Kongo-bekken in het westen wordt zeer vochtige lucht aangevoerd, die bij de Ruwenzori opstijgt en op grote hoogte condenseert, waarbij zich regen en ijskristallen vormen. Dat veroorzaakt de vrijwel permanente, ondoordringbare bewolking die de bergpieken aan het zicht onttrekt.

De regen spoelt sedimenten en puin naar de lager gelegen delen. Door het moerasachtige milieu dat daar ontstaat, is het riet en gras dat de olifanten en buffels eten wel 2 meter hoog. Op 2 kilometer hoogte gaat het grasland over in weelderig regenwoud. Dit gebied is rijk aan diersoorten, waaronder veel vogels zoals buizerds, wouwen, zangvogels en honingzuigers.

Boven de 3350 meter zal men echter geen vogels meer horen zingen en treft men ook weinig andere dieren aan. Er is echter wel een spectaculaire plantengroei. Verschillende soorten, zoals kruiskruid en korstmossen, die in de gematigde klimaatzone laag en van bescheiden formaat blijven, worden op deze hoogte enorm groot.

De science-fictionsfeer die deze reuzenplanten creëren past goed bij de reputatie van de 'Bergen van de Maan'. Ptolemeus zat er eigenlijk helemaal niet ver naast toen hij beweerde dat dit geheimzinnige gebergte de bron van de Nijl vormde. Het smeltwater van de gletsjers en het vele regenwater komen namelijk samen in de Semliki rivier, die één van de voornaamste bronnen van de Nijl vormt.

 

19/04/2016 11:49

Reacties (1) 

19/04/2016 23:33
apart, mooi.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert