De hunkering naar leven, geeft de juiste portie lef.

Door Spiritlady gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het onrustige gevoel neemt volledig bezit van haar, een ongekende angst maakt zich van haar meester. Haar hart klopt plotseling in haar keel. Ze krijgt het ineens heel benauwd, heel heet en druppeltjes zweet lopen vanuit haar oksels naar beneden. Schuchter kijkt ze even om zich heen. Zou iemand het opmerken? Ze staat te draaien op haar benen, haar hoofd tolt in het rond. Ze zoekt een rustig plekje om even tot zichzelf te komen. Maar het wil niet verdwijnen. Tranen springen in haar ogen,  snel veegt zij ze weer weg.

Schuchter en opmerkzaam, zich verdomd bewust van de mensen om zich heen, legt ze voorzichtig haar boodschappen op de juiste plek terug. Met het lege  mandje loopt ze schoorvoetend naar de ingang. Zodra er iemand door het poortje komt ziet ze haar vluchtweg open liggen. Als een wervelwind vliegt ze naar buiten, snakkend naar adem,   een strot die dichtgeknepen wordt door een heftig bonzende angst.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

Met gebogen hoofd en hangende schouders, haar blik gericht naar de grond, loopt ze weg van de winkels. De ellende is af te lezen van haar gezicht, niemand durft ze aan te kijken. Volledig in zichzelf gekeerd in het zwarte gat waar ze steeds dieper in zakt, ontgaat haar het leven om haar heen. Geen ergernissen om  brommers en fietser  die over het voetpad langs haar heen razen. Vrolijk huppelende kinderen lijken in het niets op te gaan. Een moedereend die roept om haar jongen weet niet meer tot haar gehoor door te dringen. Vechtend tegen de tranen, met trillende benen van de kracht die bijeengeroepen wordt om haar te dragen, brengt de automatische piloot haar naar huis.

Zodra de voordeur achter haar dicht klapt, beginnen haar tranen rijkelijk te stromen.  Met een waas voor haar ogen zoekt ze naar de treden van de trap en hijst zich met haar allerlaatste krachten naar boven. Met een oerkreet van ingehouden emotie stort ze neer op haar bed en barst in snikken uit. Hartverscheurend vanuit haar tenen vloeien haar tranen , gesmoord in de dekens. Ze kan het niet, ineens die angst, haar laatste centen, ze kan het niet, ze kan niet meer.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

 

 

 

 

 

Haar lichaam krult zich op in de foetushouding, op zoek naar de veilige haven, die ze volledig is kwijt geraakt. De geestelijke manipulatie, de strijd tegen het monster wat groter is dan haar, heeft zijn tol geëist.  Lichamelijk als een wrak, geestelijk in totale uitputting , haar eigenwaarde ten  gronde gericht. Ze kan niet meer, ze wil niet meer, mijn god wat zou ze nu graag vluchten.

In een laatste schreeuw om hulp , wordt ze door haar gedachten meegenomen op een lange trap die uitzichtloos lijkt. Strompelend en half kruipend bestijgt ze de treden naar boven. De nieuwsgierigheid wint het van de angst als ze bovenaan de trap de deur opent naar het onbekende. De rust van de  helderblauwe lucht die zich voor haar uitstrekt  en een zachte bries die teder over haar gezicht streelt nodigen haar uit om nog een stapje verder te gaan. Terwijl ze geniet van de serene rust die haar beroerd, wordt ze opgeschrikt door stemmen, die ergens vanuit de diepte omhoog lijken te komen.  Haar ogen richten zich zoekend naar beneden, draaierig, duizelig, wankelend kijkt ze de diepte in. Geschokt door het aangezicht, verliezen haar benen de kracht om haar te dragen en zakt ze tot op haar knieën naar de grond. Het besef dat ze vanaf het dak van haar flat haar spelende kinderen staat te aanschouwen weet haar  tot in de diepste kern te raken. Door het kijken naar haar spelende kinderen , begint in haar zielskern haar eigen innerlijk kind te ontwaken.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

Geschrokken komt ze terug uit haar overpeinzingen in de werkelijkheid, de schrikwekkende realiteit van al haar ellende. Moedig, daadkrachtig staat ze op,  haar kinderen hebben haar nodig. Zij doen haar hunkeren naar leven, ze kunnen het immers nog niet alleen. Ze wast haar gezicht schoon en fris en stapt resoluut weer terug in het leven. Met nieuwe doelen,  herreende krachten,  een verfrissende heldere blik gaat de dag verder heen.

Ze pakt een poetsdoek uit de kast en gaat als een bezetene haar negatieve gedachten wegpoetsen uit haar huis. De kast in de hoek van haar slaapkamer lijkt haar te roepen. Ze probeert het een tijdje te negeren, maar  uiteindelijk wint de drang om te kijken het van de angst voor wat ze gaat zien. In eerste oogopslag lijkt het een doodgewone kast , waar kleren op het rek hangen en wat dekens die op de bodem liggen. Ze wil hem weer sluiten, maar haar ontwaakte intuïtie neemt acuut de overhand. In een opwelling grist ze de dekens van de bodem waardoor ze het zicht krijgt op de flessen die zich voor haar ogen ontbloten. Een rum fles leeg, een grote colafles leeg, met daarnaast een klein colaflesje die uit de kast komt rollen. Ze wist het, ze wist dat ze hier iets dergelijks zou vinden. Het geeft opnieuw de bevestiging dat het alcoholmonster niet te bevechten valt.  Ze legt de flessen onder dekens terug , en gaat nog  ijveriger poetsen om haar woede te bedwingen. Nu is niet het juiste moment om de confrontatie aan te gaan. Haar kinderen hoeven niet getuige te zijn van alle problemen die hier heersen.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

 

 

 

 

 

Het is de niet eerste keer dat zij zichzelf weet te beheersen voor het welzijn van haar kinderen en het juiste moment uitkiest om de confrontatie aan te gaan. Die keer waarop ze de ontdekking deed wat er allemaal onder haar matras verborgen lag is ze nog lang niet vergeten. De afschriften die maar achterwege bleven, brieven aan andere vrouwen, rekeningen waar zij geen weet van had. De schok die het teweegbracht, ligt nog verdomd vers in haar geheugen.  Het rottende besef dat haar huwelijk één grote leugen is staat op haar netvlies gebrand.  Reeds lange tijd is ze zoekende naar een manier om hiermee om te gaan. Elke poging om hem tot bewustzijn te krijgen lijkt te mislukken.

Even krimpt ze ineen, als ze terug denkt aan de agressieve woede die over haar werd uitgestort, toen ze zijn ouders heeft ingeschakeld om tot besef te komen. Het heeft niets uitgehaald, de loyaliteit wist het zicht te vertroebelen. Nooit en te nimmer zal ze de arrogantie reactie vergeten toen ze het werkelijk op de spits wist te drijven. Het was kerstavond, ze kwam met de simpele vraag of hij zich een poosje alleen met de kinderen kon redden. De vraagtekens stroomden meteen over zijn lippen, waarom? De uitleg was kort en eenvoudig, als het werkelijk allemaal aan mij ligt, dan wil ik daar de verantwoording voor nemen. Ik wil me laten opnemen in de psychiatrie voor al die spoken in mijn hoofd. Het antwoord was zwaar teleurstellend, nee met kerst behoor je bij de kinderen te zijn , maar na de kerst heb je alle ruimte om te gaan.  En zo blijven haar gedachten mijmeren door alle herinneringen heen tot het moment van de waarheid is aangebroken.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

De kinderen zijn in diepe slaap, zachtjes loopt ze naar boven om de flessen tussen de dekens weg te plukken. Even zacht als ze weggeslopen is komt ze de kamer weer binnenlopen. Met een ijskoude blik en een ijzeren zelfbeheersing zet ze de flessen voor hem op tafel. Krachtig kijkt ze hem recht in de ogen, en vuurt haar brandende vraag op hem af. Wil je nu nog steeds ontkennen dat jij een drankprobleem hebt? En zoals altijd komen de verhalen los waarmee hij haar telkens in twijfel heeft weten te brengen. Gezinspeeld op haar gevoel, die haar eigenwaarde en emotioneel welzijn stukje bij beetje afgebroken heeft. Maar deze  keer trapt ze er niet meer in, ze heeft er te staan voor het welzijn van haar kinderen.

Engelen bestaan, bij haar stond er van de week eentje  voor de deur, in de functie van deurwaarder. Met de woorden van de woningbouw wil jullie eruit hebben, maaide ze de grond onder haar voeten vandaan. De schrik maakte haar lijkbleek, ze stond te wankelen op haar benen. De reactie zo puur en zo zuiver vertelde de deurwaarder genoeg. Ze had niet hoeven komen, maar ze was blij dat ze toch naar haar gevoel heeft geluisterd. Het gaat haar aan het hart om een gezin met zulke jonge kinderen de straat op te zetten. Als ze vraagt of ze binnen mag komen om verder te praten werd het verhaal al snel duidelijk. Met geen enkele twijfel gaat ze in onderhandeling met de woningbouw en weet ze het dak boven het hoofd van dit gezin te redden. Het was een aanslag die als flinke donderwolk binnenkwam, maar wel degelijk het besef deed geven dat er meer aan de hand was. Met de belofte om de deurwaarder op de hoogte te houden hoe het verder zal verlopen nemen ze afscheid.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

 

 

 

 

 

En daar staat ze in keiharde confrontatie met haar man, die alle zeilen lijkt bij te zetten om zijn ego staande te houden. Maar de rek is eruit, er is geen ontkomen meer aan, de keuze die hem voor de voeten wordt geworpen is duidelijk. Dit is je laatste kans om je huwelijk te redden, je erkent dat je een probleem hebt en werkt er aan, of daar is het gat van de deur. Maar zoals altijd heeft hij zijn verkooppraatje klaar. Even staat ze te wankelen, maar dan voelt ze een hand op haar schouder en wordt ze herinnerd aan de engel die van de week bij haar voor de deur stond.

Ze voelt de woede in zich naar boven borrelen als ze een lach om zijn mond ziet verschijnen. Neemt hij haar nu werkelijk niet serieus? Zijn woorden weten dat gevoel volledig te bevestigen , opnieuw wijst hij haar op de spoken in haar hoofd. Hoe ver wil je gaan in het rechtvaardigen van je gedrag om je ego staande te houden. Haar tenen staan krom in haar schoenen als ze vriendelijk aan hem vraagt of hij wil gaan. Maar hij laat haar weten dat hij niet van plan is om te vertrekken. Dan slaan de stoppen bij haar door, in een opwelling schiet haar voet uit en trapt ze een van de salontafels tegen de kast omhoog. Alle opgekropte emoties komen in een gevaarlijke, niet tegen te houden woedende   explosie naar buiten.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

Ze grist een asbak van de andere salontafel  en gooit hem met vernietigende kracht op de tafel terug waar hij in gruzelementen uiteen spat. Om haar woorden kracht bij te zetten, hem te laten inzien dat hij beter kan gaan. Maar hij geeft geen krimp en blijft ijzig stilzwijgend staan. Er is geen houden meer aan bij haar, iets of iemand neemt het van haar over.  Alsof er een kortsluiting in haar plaats vind die een heftige orkaan in beweging zet, met maar een enkele gedachte hij gaat eruit dood of levend. Alsof ze wordt gedragen vliegt ze  naar de keuken, haar hand reikt uit naar het aanrecht, haar blik op het messenblok gericht. Maar god zij dank, schuilt in haar geen moordzuchtig mens, al spreken haar gedachten wel degelijk die taal. Bij het bord voor het messenblok blijft haar hand hangen , en als vanzelf grijpt haar hand hem vast en laat hem richting zijn hoofd tegen de muur kapot vallen.  Even lijkt hij ietwat aangeslagen, zijn lippen trillen. Hij  gaat wat zeggen, eindelijk doorbreekt hij zijn ijzige stilte. Maar als ze hem hoort zeggen, dat ze hem niet verantwoordelijk hoeft te stellen voor wat zij hier allemaal kapot gooit, dan slaan de stoppen pas goed door. Ze mag dan lichamelijk een wrak zijn, en veel niet meer kunnen, vandaag komen er ineens oerkrachten vrij. Een overlevingsdrang die met vereende krachten de box van haar dochter boven haar hoofd tilt, in de volle overtuiging dat deze op zijn hoofd kapot zal knallen als hij besluit om daar te blijven staan. Ergens begint hij de ernst van de situatie in te zien, en zonder een woord verlaat hij de kamer.

Langzaam komt ze een beetje bij zinnen, de box wordt op zijn plek terug gezet, en volledig buiten adem zakt ze op de overgebleven salontafel neer. Haar handen grijpen naar haar hart, die een scherpe pijn teweegbrengt. Alsof er met een mes diep ingestoken is, en nu iemand een flinke poging doet om hem er in een keer uit te rukken. De adrenaline giert nog misselijkmakend door haar heen, kokhalzend probeert ze haar ademhaling weer in een rustig tempo te krijgen . Haar hersenen bonzen onder haar schedeldak. Alle energie is uit haar gezogen in het korte moment van heftige explosie. De volle emmer die uiteindelijk was overgelopen en met de zwaartekracht van een krachtig stromende waterval meebewoog.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

 

 

 

 

 

Terwijl ze langzaam tot het besef komt wat er is gebeurd , gaat de deur naar de kamer voorzichtig weer open. Ze heeft niet de kracht om op te kijken, ze blijft ineengedoken zitten, in totale uitputting met haar hand op haar hart. Een stil schietgebedje gaat door haar heen, ga alsjeblieft ga, ik sta niet meer voor mezelf in. Zachtjes hoort ze zijn stem aan  haar vragen, gaat het of moet ik een dokter voor je bellen. Meteen is ze weer alert en in alle paraatheid. Ze draait zich naar hem toe en wijst met haar vinger, jij ……. Jij kan nu echt beter gaan. In een opwelling tikt hij haar over de vingers en wijst haar terecht dat ze niet naar hem mag wijzen. Geen idee waar de kracht nog vandaan komt, maar opnieuw springt ze op en vliegt ze hem aan. Ze slaat en schopt alsof haar leven ervan afhangt, in blinde woede. Ze raakt hem waar ze hem maar kan raken, het liefst wil ze dwars door hem heen.  Hij zal gaan vandaag dood of levend, het maakt haar allemaal niet meer uit. Als hij niet zelf vertrekt vliegt hij van vijf hoog naar beneden, maar gaan zal hij, dat staat vast. Al vechtend tot de gang doorgedrongen geeft hij de strijd gewonnen. Hij draait zich om en vertrekt, met een zucht van verlichting hoort ze de voordeur in het slot vallen.

Uitgeput valt ze ineen op de grond, een stortvloed van tranen lopen over haar wangen, bij het besef wat er is gebeurd. Dapper en trots op zichzelf in de strijd die ze heeft geleverd, het doel wat ze heeft behaald. Een schuldbesef van de chaos die ze in haar huis heeft aangericht. Schaamte voor de emmer die overgelopen is en de explosie die het heeft teweeggebracht. Onmacht voor het feit dat de remmen losgingen en ze niet meer was te stoppen. Angst voor het feit dat hij terug kan keren, niet wetende wat er dan gebeurd.

5c3eb6d1ff1f277551c34718bb6c7c66_medium.

De hunkering naar leven , gaf de juiste portie lef.

 

© spiritlady

13/04/2016 11:54

Reacties (2) 

1
13/04/2016 22:40
Knap en indringend beschreven. De wanhoop, de woede.
Dit is nu een emo-stuk waar zelfs ik respect voor heb.
1
13/04/2016 19:37
Oef wat heerlijk om jou ook weer te lezen.

En een heel sterk verhaal.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert