Je bent 18 en je hebt geen plek om te slapen

Door Almirantex gepubliceerd in Nieuws en politiek

 

 

Je bent 18 en je hebt geen plek om te slapen.

 


 

48b368e0badc274f46bb150e9fe188b8_medium.


Gisteren liep een meisje wat ik ken, maar al heel lang niet had gezien bij mij aan.
Ze had een probleem met haar familie gekregen en dat resulteerde dat ze niet meer welkom was thuis.
Als oplossing had ze de nacht vlakbij haar huis doorgebracht op een bankje.


Daarna had ze onderdak gezocht bij vrienden en buren. Overdag kon ze daar wel een paar uur doorbrengen, maar s’nachts was wat moeilijker.
Na een paar dagen onderdak gezocht te hebben, was ze ten einde raad en dacht bij een kennis langs te gaan. Die bleek niet thuis.
Ze groef in haar geheugen en kwam zo bij ons terecht.

Ze was moe, verkouden en totaal gestrest.

Na uren gebeld te hebben met crisisdiensten, politie, opvangadressen bleken de mogelijkheden nihil.
Hoewel elke situatie uniek is en deze situatie ook complexe kanten had, bovendien was er al een geschiedenis opgebouwd, verbaasde ik mij erover hoe moeilijk het is om onderdak te vinden bij de instanties die daar over gaan.

Ik kan nu begrijpen dat een jongere die gestrest is en in de problemen, na wat telefoontjes ervoor kiest om maar buiten te gaan slapen. Hij of zij loopt tegen een hoop wegopstoppingen op. Zowiezo vind je geen adressen en telefoonnummers zonder computer bij de hand en die telefoonnummers zijn bijzonder afgeschermd om de aanloop te minimaliseren.

 

039bea719d630bf1b8596289b2e8cea9_medium.



De politie gaf aan dat omdat ze 18 jaar is, zij niets konden doen, want er was verder niet iets ernstigs aan de hand. Het was haar eigen verantwoordelijkheid om een slaapplek te vinden, want ze was 18 jaar.
Het meisje had een uitkering, maar die was niet zo hoog en inmiddels al op, ze wachtte op haar nieuwe geld wat pas over 10 dagen zou komen.

De afgelopen dagen had ze geprobeerd een oplossing te vinden. Daarvoor moest ze naar kennissen toe. Ze was in een trein gestapt en had de conducteur de situatie uitgelegd. Ze mocht mee. Hij keek het door de vingers. Maar soms had ze geen oplossing en stapte ze in het vervoer zwart. Anders kon ze nergens komen.


Ze moest zelf bellen naar instanties. Dat werd van haar verwacht. Met een klein abonnement, wat ze gelukkig had, bleek het schier onmogelijk. Ze werd van het kastje naar de muur gestuurd. Wat zij al twee dagen had geprobeerd probeerden we samen nog een keer. Haar telefoonfactuur was al buitensporig hoog opgelopen.

Het duurde drie uur voor de computer. Mijn prepaid-beltegoed was op. Mijn vaste telefoonabonnement had gelukkig geen limiet. Maar sommige adressen hadden alleen een 06 nummer voor de avonden en de nacht en het weekend. Het was vrijdagavond.
 

2d263de1c7adad36aecb61455042074d_medium.

 


Ze had wat fris en thee gedronken maar kon niet eten van de stress.
Ik kon haar bij ons laten slapen, maar ik had ook zo mijn redenen om het niet te doen.
Liever kwam er een structurele oplossing voor haar probleem. Ook na één overnachting was voor haar de situatie niet opgelost.

Aan de telefoon was iedereen met haar begaan. Ze wilden van alles weten en ze hadden allemaal een ander telefoonnummer om naar door te verwijzen. De één verwees terug naar de politie, de ander gaf aan dat ze tot 18 jaar opvang hadden en gaf het nummer door van een crisismeldpunt en een ander opvangadres.
De volgende zei: ze is 18, dus ze moet naar de volwassenenopvang. Maar die zat vol.

Weer een ander gaf aan dat ze vol zaten. Dat ze maandag terug kon bellen, maar dat ze niets konden beloven. De andere gaf aan dat het wel betaald moest worden en had ze nog een indicatie? Of een voogd? Niet, dan konden ze niets doen. De derde gaf aan dat hij zou zoeken naar een oplossing en zou terugbellen. Dat gebeurde ook.

De oplossing was uiteindelijk na drie uur, dat er een noodbed was voor 1 of 2 dagen 25 kilometer verderop. Maar het was niet duidelijk of ze daar zou kunnen blijven.
Door de stress gaf het meisje aan dat het geen oplossing voor haar was. Ze vertelde niet dat ze geen geld had om te reizen en dat ze zo moe was dat ze een bed voor 1 nacht alleen maar kon zien als narigheid, want daarna moest ze weer verkassen. Doordat ze negatief reageerde werd de sfeer aan de andere kant van de lijn negatief. Men zag het als niet mee willen werken, teveel noten op haar zang. Crisis is crisis en dan ben je blij met een bed voor een nacht.

Na de telefoontjes, meer als 20, was ik perplex.
Natuurlijk wist ik dat ik haar bij mij kon laten slapen, als het echt niet anders kon, maar ik zocht een structurelere oplossing.

 

6c7308f609978d0a550c1f02cd28ec7f_medium.



Uiteindelijk belde het meisje naar de kennis waar ze naar toe had willen gaan. Dit bleek een oudere mevrouw met een zwakke gezondheid, die net uit het ziekenhuis kwam. Zij kon de spanning van een crisis niet aan op dat moment, hoe graag ze ook wilde.
We besloten toch maar de familie weer te bellen. Ik had geen zin in oeverloze discussies en geruzie. En was moe geworden van al die tevergeefse telefoontjes.

Tot onze grote opluchting werd na enige bemiddeling toegestaan dat ze zwijgend mocht douchen en een nachtje nog thuis mocht slapen. Vandaag zouden we onze telefonische zoektocht voortzetten.


Voor mij was het allang duidelijk dat de oplossing een kamer zou zijn. Zelfstandig op kamers wonen.
Er bleek een begeleidend wonen project voor haar in de toekomst aan te zitten komen, maar dat kon nog wel een half jaar duren. In de tussentijd had ze geen oplossing.
Een kamer vinden had het probleem dat er een borg betaald moest worden. Die meer als haar maandelijkse uitkering betrof.

Toen het meisje moe naar huis vertrok, dankbaar dat de voordeur daar weer openging en ze mocht slapen in een bed, werd ik teruggebeld door een crisisdienst. Die inmiddels alles van ons leven had uitgepluist, want daar schijnen ze via de computer ook toegang toe te hebben. Dat vertelde de meneer.

Bent u een bedrijf, vroeg hij? Ja, wij kunnen dat zien. Ik bevestigde dat. Nu wist ik dat ook weer.

Ik had toch maar een noodbed voor haar! zei de man. Ja meneer, dank u wel voor uw moeite, als we het morgen nodig hebben dan bellen we u terug.

 


Lees ook: 

http://plazilla.com/anoniem-vragen-stellen-aan-de-overheid-bijna-niet-meer-mogelijk
http://plazilla.com/filibusteren-wat-is-dat-een-nieuw-trendy-werkwoord-filibusteren

 

 

09/04/2016 23:33

Reacties (2) 

1
28/08/2016 18:10
Uit wanhoop wordt er wel eens een steen door een ruit gegooid van een winkel. Komt de politie af op het alarm en jij kunt een nachtje bij hen slapen en zij willen nog wel eens helpen.
1
15/05/2016 08:42
wat een verhaal zeg wat ben jij een goed mens Ik had het zelfde gedaan hoor zit ook zo in elkaar maar nl is erg hoor wat betreft daklozen opvang
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert