Ik en mijn monoloog over individueel en collectief mens-zijn

Door Almirantex gepubliceerd.

Mijn monoloog uit 1987 toen ik dertig werd. Nu word ik 55.

 

 

Je merkt dat ik studeerde en op de filosofische toer was.

Wanneer ik dit teruglees dan ben ik wel een beetje trots, dat deze monoloog op papier uit mijn brein is ontsproten, maar inmiddels is mijn taalgebruik wel enigszins verandert.

----

Datgene wat mij uiterst fascineert is het innerlijk leven van de individu.

De waarde van de persoonlijkheid van de mens bij zichzelf.

Hoe gaat die mens met zijn eigen wezen om, zijn ego?

Hoe verwerkelijkt hij of zij zich zo, dat hij of zij een innerlijk gevoel van zinvolle harmonie met de buitenwereld ervaart?

Om een zekere levensrust te hebben moet er mijns inziens een gevoel zijn van aanvaarding van of berusting in de beperktheden en mogelijkheden in iemands leven.

Hoe kiest de mens zijn of haar specifieke doel(en) en worden zijn of haar grenzen (en waar?) van het leven afgebakend?

Voorafgaand hieraan moet men zichzelf eerst leren kennen.

Hoe wordt men ontdekt aan zichzelf?

 

 

Hoe gaat iemand om met de groepsverwachtingen, omstandigheden en zijn eigen uniciteit en levensdrang?

Als we ervan uitgaan dat de waarde van de mens absoluut is, los van verschillen in ras, cultuur (of ideologie?) is het niet vanzelfsprekend dat de doelen, grenzen en de uiteindelijke zelfwaarde en levensrealisatie, zoals die reëel worden in het innerlijk leven van elke mens, gelijk zijn.

Dat proces van volwassen worden en rijp en evenwichtig in het soms zo moeilijke leven staan, is een individuele gebeurtenis naast een meer collectieve.

Het gaat mij om de beleving van dit innerlijke proces bij die ander. Naast het specifieke zijn hierin ook overeenkomsten te vinden, die te maken hebben met de universaliteit en de absolute waarde van de mens.

Deze beweging is in een ontmoeting soms overdrachtelijk of herkenbaar.

De herkenning veroorzaakt een “samenzijn”  waaruit kracht en schoonheid te voorschijn komt.

Dat stukje existentie samen te beleven is waardevol. Omdat dit het tegenovergestelde van vervreemding uitwerkt. Het doet bewust ervaren dat men levend mens is, wat een mysterie is op zichzelf.

Verschillen vallen weg, de geest komt samen, en zinvolheid (levensvreugde o.a.) komt tevoorschijn.

Hieruit blijkt dat samenzijn verheffend is, een doel der mensheid.

Geen middel tot iets maar een doel in zichzelf.

------

Het onderwerp van deze tekst fascineert mij nog steeds. Individueel en samen mens zijn.

 

 

Lees ook:   http://boeken-schrijven-en-illustreren.plazilla.com/zwerfboek-gevonden-in-het-bushokje

 

 

09/04/2016 22:37

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert