Er piept iets in de tuin.

Door Almirantex gepubliceerd.

Er piept iets in de tuin.

Elke ochtend wordt ik verrast door een hoog geluid wat piepend achter het raam opvalt.

Tot nu toe ben ik te lui om op te staan en te kijken wat het is. Als het een vogeltje was dan stond ik allang voor het raam. Ik weet dat het geen vogel is. Wat is het dan?

Een tak die knarsend langs het raam schuurt en hinderlijk piept, zoals een krijtje over het schoolbord krast, maar dan net even anders? Terwijl ik dit schrijf piept het geluid nog net even wat hoger en feller om me te laten weten, dat het weet dat ik het over ‘het’ heb. Nu de punt hier staat van deze zin is het geluid weer weggeëbd. Ik moet toegeven het duurt maar even.

 

 

Het geluid zeurt

Eigenlijk lijkt het geluid ook wel op een swingende schommel die even te ver doorzwiept en de ijzeren scharnieren piepend laat knarsen. Maar ik heb geen ijzeren schommel in mijn tuin. Raar nu is het stil, te lang stil.

Ik wacht op het geluid.

Ja, daar was het weer even, heel zacht. Een klaaglijk geluidje, alsof er toch een wezentje het moeilijk heeft. Er valt geen pijl op te trekken. Het geluid is steeds weer anders, soms wat korter, soms wat langer, soms wat hoger, dan weer zachter. Wat zou het zijn?

Dit geluidje is hardnekkig en chronisch. Het komt dagelijks terug, maar het klinkt niet zo urgent al is het wel doordringend. Je kunt het niet ‘niet’ opmerken.

Nu is het weer stil.

Ik laat het.

Nee, ik laat het niet. De woorden en de letters op dit papier hebben het geluidje tot leven geroepen. Het is vastgelegd en bestaat. Dus heeft het meer betekenis gekregen. Want uit het onderbewuste is het aan de oppervlakte gebracht. Bovendien bestaat het echt, want ik hoor het.

Zucht, dit geluidje leeft…. Zal ik het laten?

Nee, ik moet het weten, sta op schrijfster van achter je stoel en benoem dit onbekende verschijnsel, doe onderzoek en leg de waarneming vast en voeg iets toe aan de wetenschap van het geluid..

 

 

Het geluid smeekt

De tedere piepende klanken smeken mij om opgemerkt te worden.  Het is alsof het geluid zegt:

Versta mij, hoor mij, verdraag mij…help mij, geef mij zin in mijn bestaan..

Ok, ik geef gehoor aan het smekend en piepend zeuren en sta op en loop naar het raam:

Ik heb een vermoeden, het is vast de zwiepende tak van de vlinderstruik tegen mijn raam.

Terwijl ik naar de koolmeesjes en de ekster in mijn bomen kijk luister ik aandachtig naar het piepen achter het raam. Het geluid komt van rechts. Tot mijn verbazing zie ik dat mijn vlinderstruik geen zwiepende takken heeft.

Het geluid klaagt en laat zich horen.. dichtbij.

Verbijsterd loop ik terug naar mijn toetsenbord.

Het geluid wil zich vandaag nog niet laten kennen.

Ik krijg visioenen van knakkende appelbomen die mij verrassen….

 

 

 

Nee, dit gaat toch echt te ver,

 

Schrijf

Laat dat maar dat gepiep. Eens zal ik het weten!

Keer terug bewustzijn en gedachten naar het echte werk aan de slag achter die computer,

 

Schrijf…., schrijf...

 

 

P.S: Ontknoping: mijn vermoeden is bevestigd. Het was toch een tak van de vlinderstruik. Op bloempothoogte had ik hem over het hoofd gezien. De gesnoeide struik heeft 1 tak die laag nog net tegen de ruit schuift, wanneer de wind waait.

Lees ook:

 

 

 

 

 

 

 

 

09/04/2016 21:18

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert