Duivenbabies in de berkenboom in onze tuin

Door Almirantex gepubliceerd.

Duivenbabies in de berkenboom in onze tuin.

450efaeb23739e655d99a7ebb7b50d8b_medium.

Een duivenkoppie kijkt nieuwsgierig naar de camera

Mijn moederinstinct breekt weer los. Er is een tweeling geboren in een nieuw duivennest in de andere berkenboom in mijn tuin. Een gekke tijd van het jaar. Maar duiven vinden in de herfst en de winter altijd wat te eten.

Toen ik eindelijk met hulp van mijn buren mijn achtertuin eens fatsoeneerde, ontdekten we een nest een eindje boven ons hoofd. Net een week geleden heb ik een houtduifje laten ophalen door de Dierenambulance, want die bleek alleen maar op de grond te zitten en niet te vliegen. We keken het een paar dagen aan, maar er veranderde niets. Hij of zij zat wel vrolijk te pikken. En overnachtte op de grond. Toen het keihard regende zat de duif gedrukt tegen een boom. De ouders waren nog in de buurt.

Houtduiven zijn moeilijk uit elkaar te houden

De vrijwilligster van de Dierenambulance liet het diertje eerst weer vrij in onze tuin. Hij of zij zag er gezond uit en had een schattig koppie. Precies als de moeder houtduif. Die kennen jullie nog van de foto in een ander verhaal (klik hier). Hoewel ik de houtduiven niet goed uit elkaar kan houden, zijn er hier toevallig twee waarbij mij het wel lukt. Ik heb een bruin vermoeden dat het ook een stel betreft. Moeder (straks blijkt het vader te zijn) heeft een dikke ronde en zeer vriendelijke kop. Vader heeft een uiterst smal bekkie. Ik heb nog nooit een duif met zo’n smalle kop gezien. Het valt echt op dat kleine hoofdje (straks blijkt het moeder te zijn).

 

Mee met de Dierenambulance

Ik was idolaat toen ik ontdekte dat houtduiven in mijn tuin in een berkenboom hoog en veilig op zo’n plek waar de takken samenkomen of juist uitwaaieren een nest bouwden. Ja hoor, daar is het eerste jong geboren en grootgebracht en die heeft het goed gehaald. Dit jong viel me ook op vanwege de uitzonderlijk brede beige onderkant van zijn of haar lichaampje. Het was een dikkertje (ik hoor nu iemand gniffelen van de duivenkenners en zeggen "jonge duiven zijn altijd dik”. Sorry,  ik heb geen idee).

Maar even terug naar de duif die opgehaald zou worden en weer werd vrij gelaten. Deze mooie jonge grijze houtduif met de knappe toet van zijn of haar moeder had nog geen witte vlek en was anderhalve maand oud of zo, schat ik. Dat nest is me totaal ontgaan. Geen idee waar het zat in onze tuin. Het beestje was redelijk tam vertrouwde de hele wereld nog, want hij of zij was zich nog van geen kwaad bewust. Hoewel….de vrijwilligster van de Dierenambulance wilde weglopen, maar iets in haar zei dat ze terug moest en ze nam de duif toch maar mee. En toen ze het jonge dier nog eens bekeek, bleek hij of zij toch al een knauw op zijn kop te hebben gehad.

 

Veilig bij de Volgelopvang

Je begrijpt wel dat ik nu binnenkort even naar de Vogelopvang ga om te kijken, hoe het met dit duifje staat. Misschien is hij of zij allang uitgevlogen. Je gaat raar denken. Ik begin me dan af te vragen of ik de duif niet weer in onze tuin moet laten zetten, want daar komt hij of zij toch vandaan. Duiven blijven terugkomen daar waar ze geboren zijn.

 

a6759b151430aed5cd9e98888a8e9d8d_medium.

twee paar oogjes naast elkaar, veilig  zittend voor moeder of vader houtduif

 

f46af3c246a6f7f42e1857e89526b613_medium.

 

 

 

De duiventweeling

Maar goed terug naar de tweeling van ongeveer twee weken, die nu in september in een nest zit. Dit nest zit een paar meter verderop, iets lager dan het eerste nest en ook in een berk. Deze berk is begroeid met Hedera en het nest is precies in de kom van een tak aan de zijkant gebouwd en vastgezet in de Hedera. Veel ruimte is er niet, dus vader en moeder duif zitten om de beurt de ruimte van onze tuin in te staren en gaan een beetje verzitten, want voor hen zitten de twee duivenkuikens tegen hen aan.

Laat ik vandaag pas ontdekt hebben dat het er twee zijn! Ik zag steeds maar 1 kopje naar beneden kijken en net zag ik ze samen zitten. Ze zijn even groot met de koppies bij elkaar. Of de tweede is veel later geboren, maar dat kan bijna niet. Ze lijken even groot.

 

52de52836f4d5f1bca5c3bc5b38f9ffb_medium.

 

Zonder foto's geen verhaal

Natuurlijk heb ik foto’s proberen te maken. Maar ik heb nog steeds geen goede camera en ik dacht onlangs "ik fotografeer niet meer, want de kwaliteit is te slecht". Wie niet fotografeert schrijft niet. Althans dat geldt voor mij. Dus daarom geen verhalen. Maar vooruit het is me gelukt toch iets vast  te leggen. Bekijk de foto’s zelf maar.

Maar goed ik had het over moedergevoelens. Hoewel ik de houtduiven met rust laat en wel één of twee keer per dag de tuin inloop of ze er nog zijn en dan vriendelijke woordjes fluister, zodat die duiven mijn stem herkennen, hoorde ik vanavond onheilspellend kraaiengeluid in de tuin. Ik strooide al geen brood om deze roofvogels niet op het spoor te brengen van dit nest. Maar het nest was vast al gespot door die scherpe ogen die alles zien. Wij hebben kauwen hier in de buurt, maar ook een kleine groep kraaien, meestal maar twee. Tot voor kort foerageerden ze een paar honderd meter verderop, maar tegenwoordig hebben ze ons buurtje verkozen boven die andere ruimte.

be08290056b32418326c70d7340a774f_medium.

 

Help, een kraai!

Laat die kraai nu hoog bovenin de tweede berkenboom gaan zitten kraaien. Vlakbij de boom met het nest. Hij hoeft maar even naar beneden te kijken, maar dan wel door de takken heen en ziet pa of moe en die twee duivenkopjes open en bloot zitten.

” Ha, een lekker hapje” denkt zo’n kraai natuurlijk.

Ik hield en houd mijn hart vast. Ik zag op een avond dat het jong, toen dacht ik nog dat het er maar 1 was, helemaal alleen in het nest zat, zeker een half uur lang. Zichtbaar voor elke vogel die eroverheen vliegt. Wat een ellende! Ik moet er niet aan denken, dat ze even uit het nest opgepikt worden.

 

De kraai moet weg

Die kraai dus zat lawaai te maken en ik werd boos. Ik stapte om de tuin heen. De overburen zullen wel gedacht hebben "Wat is die mevrouw daar aan het doen?" En ik maar zwaaien aan die berkentoppen, die als neerhangend haar naar beneden hingen boven mijn hoofd. Ik kon er maar net bij, maar ik dacht als ik aan die struiken beweeg trilt de boom misschien wel zo, dat in de toppen van 12 meter hoog waar die kraai zat het voelbaar was. Niet dus.

Vastbesloten die kraai weg te krijgen liep ik geëmotioneerd weer naar binnen. Of de duiven geschrokken waren van mij, deed er even niet toe. Die bleven stoïcijns de ruimte in staren.  Ik moest die duivenkuikens redden van de ondergang!

 

Kijk de kraai gewoon weg!

Ik kreeg een helder ogenblik. Ondertussen zat de kraai nog steeds te kraaien in de top van de boom. Ik liep de trappen op naar zolder en deed het zolderraam open. Ik zwaaide vervaarlijk met het kantelraam. Alle kanten op, maar de kraai bleef zitten. Ogenschijnlijk deed het hem of haar niets.

Die boom is ook zo hoog dat ik zelfs vanuit het dakraam nog bij lange na niet richting top kwam. Ik was wel zo wijs om niet als een gek te gaan schreeuwen, wat misschien wel effect had gehad.

Ik bedacht een nieuwe methode. Zo scherp en gefocust als ik kon keek ik de kraai aan. Kraaien kunnen immers goed zien en ik dacht ze zouden mijn blik vast wel waarnemen en kraaien houden er niet zo van als je ze lang aankijkt (dat denk ik tenminste) en ja hoor, meneer of mevrouw kraai vloog op en weg. Triomfantelijk keek ik hem na. Weer een dag doorgekomen!

 

3d02c08f2ad2f219642c6705d752907b_medium.

Weer een levensdag doorgekomen

Het was bijna etenstijd voor pa of ma en dan zouden die kleintjes weer even alleeen zonder ouders in het nest zitten. Net op tijd vloog hij weg. Maar ja, ook een kraai is niet gek. Als hij het nest heeft gezien komt hij vast wel weer een keertje terug. Maar elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.

Deze dag liep gelukkig weer goed af.

 

10-9-2014

Ja hoor, de duifjes zitten onbeheerd in de boom en de kraaien komen weer. Nu niet 1 nee met z'n allen duiken ze de berkenboom in naast het nest wel veel hoger. Ik hoor vader of moeder duif roekoe-en op een afstand. Die wil het nest niet verraden natuurlijk.  Ik pak een bezem en zet een trap in de tuin. De buren komen erbij. Wat moeten we doen? een hele groep kraaien cirkelt boven de berkenboom en hergroepeert zich. De kraai van gisteren had zeker doorgegeven dat er hier twee lekkere hapjes zitten. Die kraaien duiken zo met elkaar op zo'n duifje af en dan is het gebeurd. Ik kan er niet eens bij.

Na een kwartier of zo druipen/vliegen de kraaien af. Zoveel mensen in de buurt is blijkbaar toch lastig als je op jacht bent. Pas na twintig minuten komt pa of moe duif terug en laat de jongen gelijk duivenmelk dinken. Hè, hè, ik kan naar binnen koffie drinken en me op serieuzere (hoewel?) zaken gaan richten.

 

Lees ook: http://plazilla.com/page/4295060290/het-duivenei-is-vandaag-verdwenen-waar-is-het-gebleven

09/04/2016 21:16
Wil jij ook artikelen publiceren op Tallsay.com?

Tallsay is een leuke en makkelijke manier om verhalen, artikelen en recepten te publiceren. Publiceer vandaag nog jouw eerste artikel!

Aanmelden Over ons

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert