De 1 februari pet van Opa van Vuuren:

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

De 1 februari pet van Opa van Vuuren:

(Uit de schrijfopdrachten van Doortje.)

 

73a54cb7354f58f376a4bed478053ba1_medium.

 

Zondagochtend 1 februari 2015 Huize van Vuuren in Houten.

Het was 10 uur in de ochtend toen de agenten vertrokken nadat ze bij Opa Nico en zijn kleindochter Sandra alles hadden genoteerd wat er maar te noteren viel over de inbraak die ’s nachts had plaatsgevonden. Veel was er niet gestolen, wel wat oude al jaren in de familie aanwezige juwelen en 300 euro aan contanten. Opa en Sandra zaten rustig bij te komen met een bakje koffie en waren allang blij dat ze niet wakker waren geworden. En met name Sandra was daar blij om, daar ze haar opa goed genoeg kende. Ze wist zeker dat Opa ook op zijn 93ste en haar 35ste verjaardag gewoon naar beneden zou zijn gegaan. 93 jaar en nog zo fit als maar zijn kon en het levende bewijs dat je ook oud kon worden als je al bijna je leven lang rookte en nog steeds meer dan dol was op genoeg alcohol. Hij was op dat gebied precies het tegenovergestelde van zijn kleindochter Sandra. Ze rookte niet, dronk geen alcohol en was van nature een heel stil persoon. Ze was dan ook nooit getrouwd, daar ze te bang was om een relatie aan te gaan. En dat terwijl haar opa, inmiddels 40 jaar weduwnaar, nog altijd graag naar vrouwen mocht kijken. En dan niet naar vrouwen op leeftijd. Nee, opa had een poster van Doutzen Kroes boven zijn bed hangen. Maar het meest keek hij nog altijd naar een klein fotootje wat hij op … 1 februari 1939 van zijn jeugdliefde Janna Weisman had gekregen, samen met een roze alpinopet. Janna was zijn eeuwige liefde en nog elk jaar op 1 februari hield opa 1 minuut stilte voor haar. Janna werd op … 1 februari 1942 door de Nazi’s op transport gezet naar Majdanek, waar ze op 1 februari 1943 op 20 jarige leeftijd stierf in de gaskamers. Vanaf de dag dat Janna op transport werd gezet tot de bevrijding had opa zich met alles in hem ingezet in het verzet. Opa hielp neergestorte geallieerde vliegers, verzond alles wat maar een beetje interessant kon zijn via zijn zelfgemaakte zender naar London onder zijn codenaam On Fire, hielp Joodse onderduikers en tijdens operatie Market Garden vocht hij mee met de Britse First Airborne Division. En bij alles wat hij ondernam droeg hij zijn roze alpinopet. Zelfs tijdens zijn bruiloft op, hoe kan het ook anders, 1 februari 1957. Die datum heeft hem en veel geluk en veel tragiek gebracht. En nu op zijn 93ste verjaardag zat hij samen met zijn jarige en enige kleinkind Sandra aan de keukentafel bij te komen van de schrik van de ontdekte inbraak. En toen kwam de grootste schrik van zijn leven.

“Mijn pet, mijn pet van Janna is weg. Verdorie die hing op de trapleuning. Mijn pet Sandra, mijn pet van Janna is meegenomen door die gore schoft.”

“Opa, weet u zeker dat die daar hing?”

“Ik mag dan wel 93 zijn, maar mijn ogen en mijn geheugen zijn nog steeds in goeden doen. Hij hing daar San en nu is …. hij meegenomen door een laag stuk vreten.”

Sandra wist dat hij gelijk had, maar …. de juwelen dan. Die waren van haar moeder geweest en daarvoor van haar oma. Hadden die dan geen emotionele waarde voor haar opa? Natuurlijk begreep ze hoe belangrijk dat rare roze alpinopetje voor haar opa was, maar het leek wel alsof hij er totaal niet mee zat dat herinneringen aan zijn vrouw en dochter ook mee waren genomen door de inbreker. Het leek soms net alsof die 2 voor hem nooit bestaan hadden. Het kon toch niet zo zijn dat opa niets om hen had gegeven omdat beiden niet op 1 februari geboren of gestorven waren? Ja Janna wel, die was net als opa op 1 februari geboren en ze was op 1 februari gestorven. Sandra wist dat zij wel al vanaf haar geboorte door opa werd gekoesterd, want ook Sandra zag op een eerste februari dag het levenslicht.

“Opa, als u wilt dan bel ik de krant, ik ken de hoofdredacteur vrij goed, en dan komt het op de voorpagina, met een foto erbij. En zegt u maar wat voor beloning?”

“500 euro. Dat heb ik er zo voor over. Doe maar, bel dat ventje maar op. En San, sla een keer je slag. Je bent nog altijd een mooie vrouw en hij is dol op je. Meid, lekker gewoon 1 nacht van hoppa erop en erover. Je wilt toch niet als maagd sterven?”

“Opa, bemoei u niet met mijn privéleven. Anders kunt u dat domme petje zelf gaan zoeken. Ik vind het toch moeilijk te begrijpen dat u uzelf wel druk maakt om een petje dat u … ja ik weet het, van een Joods meisje hebt gekregen die later vergast is ... en dat u het helemaal niet hebt over de juwelen van mijn moeder en daarvoor van mijn oma. Uw vrouw. Heeft dat echt iets met deze datum, 1 februari, te maken?”

“Ik zal je eens even wat vertellen meisje. Janna was het mooiste meisje dat ooit geleefd heeft en ja ik mis haar nog elke dag. En inderdaad die juwelen van je moeder en daarvoor van mijn vrouw boeien mij totaal niet. Net zoals mijn vrouw me nooit geboeid heeft. Ik trouwde met haar, omdat ik haar zwanger had gemaakt van je latere moeder. En inderdaad ook je moeder heeft me nooit geboeid. Het was mijn dochter, maar leek totaal niet op Janna. En toen kwam jij, mijn kleindochter en als ik naar jou kijk, dan zie ik Janna.

c084d89e84791ecce3bda3bb49976f39_medium.5e26afeaad09c4b5c0153217a8140744_medium.

Maar er is meer. Na haar deportatie ging ik in het verzet en daar heb ik je al heel veel over verteld. Maar die pet heeft me later het leven gered. En ik weet zeker, heel zeker dat het de geest van Janna was die mij in leven hield toen ik half bewusteloos in het ijskoude water dreef in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953. Haar geest en niemand anders zorgde ervoor dat ik de Watersnoodramp wist te overleven.”

6c1171aa844a78ad1aa6b07005f24b47_medium.

Heel even verschenen er tranen in de ogen van opa. Hij wreef ze weg en keek Sandra aan.

“Ik weet dat ik geen goede man en geen goede vader geweest ben. Ik weet dat ik jouw oma verdriet deed toen ik haar met andere vrouwen bedroog. En ik weet dat ik jouw moeder nooit genoeg liefde heb gegeven. Maar San, ik kan het niet uitleggen. Iets van Janna leeft in die pet. En zolang die pet en ik samenzijn … is Janna niet echt dood. Ik voel gewoon dat haar geest nu de kwellingen van de deportatie en van Majdanek herbeleefd. Die pet is Janna.”

“Ik begrijp het.”

Sandra stond op en liep naar de huistelefoon om te gaan bellen met Rick Bemmelwaard de hoofdredacteur van het lokale krantje. En zo verscheen die maandag de krant met deze kop.

3c30726293b316accc2c0a3786706ace_medium.

Sandra bekeek de krant en kreeg het even koud. Direct belde ze met Rick.

“Hoi Rick, met Sandra. Het ziet er geweldig uit, maar hoe kom jij aan een foto van Janna? Ik had je enkel wat info gegeven toch?”

“Hi San. Welke foto? Heb enkel een foto van dat rare roze petje van je doorgemaild gekregen. Verder niks. En dat is ook de enige foto die ik gebruikt heb.”

“Rick, ik zie in het midden de foto van het petje en bovenin naast de info een foto van Janna en nog eentje van het petje.”

“Ik weet dat je niets om alcohol geeft, maar heb je misschien iets anders gebruikt? Ik heb de krant hier voor me liggen en ik zie 1 foto van dat rare petje en bovenin alleen wat info met daarnaast een reclame van Gall & Gall.”

Sandra keek en voelde een koude rilling over haar heen gaan. Ze zei Rick gedag en hing op.

“Sandra, kun je me horen?”

'Dit kan niet waar zijn', dacht Sandra. Praatte de foto van Janna nou tegen haar? Een klein stemmetje van binnen zij haar te antwoorden en vooral goed te luisteren.

“Ja Janna, ik hoor je.”

“Luister goed naar me Sandra. Mijn krachten raken op, maar je moet weten dat Nico zijn pet niet bij de inbraak is meegenomen. Hij heeft zijn petje echt gewoon in de trein laten liggen, toen hij zaterdagavond – nogal dronken – de laatste trein van Utrecht naar Houten nam.            

Sandra, ik heb nog kracht genoeg voor één trucje. Kijk zo maar eens bij de advertenties. Zijn petje wordt zo door een jong meisje gebracht. En dat zal mijn laatste geschenk voor Nico zijn.”

‘Oké’ dacht Sandra. Snel ging ze naar de pagina met advertenties en stond stom verbaasd te kijken.

eb52a4351f369bcce6f7e17a8e80dfd8_medium.

 

Sandra hoorde haar opa boven onder de douche stappen en dacht na over alles wat hij haar over Janna had verteld. Hij had het met haar nooit gehad over speciale gaven die Janna zou beschikken. Behalve dat hij zich sinds haar deportatie heel veilig en zeker voelde. Als kind was opa nooit echt flink geweest, maar sinds hij Janna leerde kennen leek het wel of hij de hele Wereld de baas kon, had hij haar verteld. Hij was nergens meer bang voor en waagde zijn leven talloze malen in het verzet en ook in vuurgevechten. Maar zelfs al stond hij rechtop, kogels leken hem niet te kunnen raken. Sandra dacht net terug aan wat hij haar vertelde over de Watersnoodramp toen ineens de deurbel klonk.

Ze deed de deur open en keek in het gezicht van ………. “Janna?”

82d8d3c093ba62800e145c4e3aa62644_medium.

Janna zei niets, maar gaf de uit het niets verschijnende roze alpinopet aan Sandra. Ze keken elkaar nog één keer aan en voor Sandra leek het of haar lichaam geraakt werd door een kracht van warmte en liefde die ze nooit eerder had gevoeld.

Voor haar ogen verdween Janna in een spontane mistwolk.

087fca11f0b455810fda3ab7520eda18_medium.

*Candice*

 

06/04/2016 17:00

Reacties (3) 

1
20/04/2016 10:48
Goed geschreven, graag gelezen.
1
20/04/2016 10:50
1
tegen Candice
20/04/2016 10:54
Je vous en prie.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert