Darmkronkel column: en nu?

Door Roodkapje gepubliceerd in Gezondheid en fitness

Het is alweer een dikke week geleden dat ik naar het ziekenhuis moest. De Anesthesist is degene die me het slechte nieuws gaf, geen dagbehandeling, maar een operatie die gemonitort moet worden. Mijn hart blijkt helemaal niet gezond, terwijl de cardioloog me verteld had, dat ik nu weer een gezond hart had. Balen! Dat betekend weer wachten en wachten en ondanks de leuke stomaverpleegkundige en het verhaal dat ik geholpen zou kunnen worden, blijft er niets anders over dan op die wachtlijst te komen van minstens 10 maanden of een operatie elders. 

Ik heb een mooie stip op mijn buik getatoeerd gekregen, daar waar de stoma moet komen. Hoelang zal die stip er nog zitten? Langzamerhand had ik toch gehoopt op een berichtje van de chirurg of de MDL arts, maar niets van dat alles. Zo leef ik maar gewoon weer verder, zoals ik al deed. Maar ik merk dat de vermoeidheid steeds erger wordt, de buikpijnen heftiger en dat ik het zo langzamerhand uitzichtlozer ga vinden. Als alles zolang moet duren, als ik nog zo lang moet wachten, hoe slecht zal mijn conditie dan zijn? Nu ga ik 's avonds om acht uur naar bed, soms iets eerder, soms iets later. Geen bezoek 's avonds, dat lukt me niet meer en als ik niet hoef op te passen, dan lig ik tot 's morgens elf uur op bed! Dat is toch niet normaal! Ik wil zo graag wat meer kunnen. Als ik wel oppas, samen met mijn man, dan staan we om negen uur op, maar dan is het 's avonds nog vroeger naar bed. Ik wil blijven oppassen, wil blijven genieten van dit kind. Dat is, wat de chirurg ook tegen me heeft gezegd, dit is mijn houvast, mijn eigen kleinkind bij me hebben en ervan genieten. Wanneer dit wegvalt, zal er steeds meer wegvallen. 

We hadden al zoveel plannen gemaakt. Een campertje kopen en dan lekker dagjes weg, misschien eens een paar daagjes genieten, maar op dit moment zal er nog niets van kunnen komen. De toekomst is onzeker en ik vrees dat we het straks niet meer kunnen.

Positief zijn valt niet mee, als je het zo graag wilt zijn. Ik was zo positief toen eindelijk werd besloten dat die stoma er zou komen, maar nu is niets meer positief. 

Mijn man heeft ons huisje opgefrist, lekker de boel gesaust en in de kleuren die we samen mooi vinden, groen, paars en zonnegeel. We worden vrolijk van een mooie omgeving. Ik maak van wol een vliegendeur en ik maak stoelhoezen, die er kleurig uitzien. Zo maak ik mezelf nog een beetje nuttig, terwijl ik zo graag mee had willen helpen aan het verven van ons huis. Ik ben te moe. 

Hopelijk duurt het niet zo lang meer voor ik weet waar ik aan toe ben. Ik hoop dat ik het red, het volhoud. Voorlopig ben ik wat in mineur.....

02/04/2016 16:59

Reacties (2) 

1
02/04/2016 17:30
Heel veel sterkte lieverd. XXXX
1
02/04/2016 17:20
Je kan alleen nog maar afwachten (lees: hopen)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert