Maar ik ben onschuldig. Toch?

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Maar ik ben onschuldig. Toch?

(Eentje uit de schrijfopdrachten van Doortje.)

da184bed260cf048c2a09be6be084f7b_medium.

Zeven jaar zit ik inmiddels in de gevangenis. Volgend jaar zit er 2/3e deel van mijn straf op. Twaalf jaar cel luidde het  kille oordeel van de Amsterdamse Rechtbank. Mij werd ten laste gelegd dat ik in de nacht van vrijdag negen op zaterdag tien Mei 2008 Anita Daemens, de 36 jarige ex-vrouw van mijn vriend Rogier Versteegh zou hebben vermoord. Maar ik weet niet beter dan dat ik die nacht samen met Rogier thuis was.

facc46ffacc37da58eac8b50db53f1ae_medium.

Vragen, vragen gieren sindsdien al zeven jaar door mijn hoofd.

Waarom verklaarde hij dat ik die nacht niet thuis was?

Hoe kan het dat dat door de hoofdcommissaris van Politie kon worden bevestigd?

Hoe bestaat het dat ze haren van mij en bloedsporen van mij op het lichaam van Anita aantroffen?

 

Opgesloten zonder schuld

een moord in duister verhuld

herinneringen heb ik niet

behalve dat hij mij verliet

waarschijnlijk voor een andere griet.

 

Een moord mij toegeschreven

tekenend nu mijn leven

twaalf jaar werd mij gegeven

maar ik heb het toch niet gedaan

toch moest ik het gevang in gaan.

6c1103964a338982125cfd8d57c0d4d4_medium.

Voor de zoveelste keer in al die jaren gaan mijn gedachten terug naar Juli 2007 toen ik op een terrasje op de Dam in contact kwam met de toen 37 jarige Rogier. Eigenlijk had ik beter moeten weten. Waarom zou zo'n mooie man vallen op een vrouw van 47? Maar ik viel als een blok voor hem. Hij vertelde mij dat hij sinds een aantal maanden gescheiden was en sindsdien geen vrouw meer had bemind. Zijn ex vrouw had hem, volgens zijn zeggen, doorlopend belazerd met andere mannen en had hem gewoon als speeltje gebruikt om mee te pronken bij haar vriendinnen. Toch waren ze al binnen een half jaar na hun eerste ontmoeting getrouwd en duurde hun huwelijk vijf hele jaren. Hij vertelde me nog meer. Zo vertelde hij mij dat zijn vrouw als enig kind een enorme erfenis had gekregen na de dood van haar ouders en dat ze die erfenis er harder doorheen had lopen jagen dan menselijk voor mogelijk werd gehouden. En Rogier verklaarde mij dat hij op dat punt zijn vrouw de hand kon schudden. Ook hij had er een vermogen doorheen gejaagd.

Nog diezelfde nacht lag ik voor het eerst in zijn bed en had het gevoel dat ik droomde. Hij was zo lief en teder. Zo vol met hartstocht en passie.

Natuurlijk raakte ik tot over mijn oren verliefd op hem. Hij was alles wat je als vrouw maar kon wensen. Goed, hij had zijn vermogen erdoorheen gejaagd en leefde nu op veel te grote voet, maar ik zegde mijn appartement op en trok al na twee weken bij hem in. Ik had een goed lopende modezaak in de PC Hooftstraat en viel zeker niet arm te noemen, wat heel goed uitkwam daar Rogier graag op grote voet wilde blijven leven. En ik vond het prima, zolang ik hem maar voor mij had en met niemand hoefde te delen. Wel merkte ik dat hij en Anita nog steeds goed bevriend met elkaar waren en regelmatig een afspraakje hadden. Ik vroeg hem weleens naar het waarom daarvan en kreeg dan als antwoord dat ze nu eenmaal een verleden samen hadden en samen nog wat vennootschappen beheerden. Ze was van zijn vrouw tot zijn zakenpartner geworden. En ik geloofde dat verhaal natuurlijk. Geloof het nog steeds, want ik heb nooit gemerkt dat er meer zou spelen tussen die twee.

Soms vroeg ik wel eens of hij nog wat voor haar voelde en kreeg dan altijd nee als antwoord. Het enige dat ze nog bond waren hun vennootschappen. Welke dat waren heb ik nooit geweten. Waarom zou ik dat moeten weten. Rogier hield van mij en ik van hem en hij bemoeide zich niet met mijn zaken en ik dus ook niet met die van hem en zijn ex vrouw. We hadden het echt goed samen en niets leek ons geluk in de weg te staan. Maanden gingen voorbij en we begonnen trouwplannen te maken. Kinderen waren geen optie. Hij wilde geen kinderen van mij zoals hij die ook al niet van Anita wilde hebben. Rogier wilde enkel maar luxe. Dure auto's rijden, regelmatig een partijtje golfen en genieten van het leven. Ach, ik vond het best. Ik was 47 en hoefde ook geen kinderen. Wel begon Rogier interesse te vertonen in mijn modezaak. Hij stelde voor om hem mede-eigenaar te maken en natuurlijk vond ik dat goed. Ik had ondertussen een 2 en 3e zaak geopend, eentje in Utrecht en eentje in Maastricht. En alle drie de zaken liepen geweldig en mijn vermogen, nee inmiddels ons vermogen, groeide en groeide. Maar hoe het met de zaken tussen hem en Anita liep, daar had ik geen idee van. Wist alleen dat Anita ondertussen steeds kleiner was gaan wonen en dus nam ik aan dat die zaken niet echt goed liepen. Maar dat was haar probleem en niet het mijne, of het onze.

Wel begon hij wat vaker 's avonds weg te gaan en ik was ervan overtuigd dat hij dan naar Anita ging, maar ze waren gescheiden en hij voelde niks meer voor haar. Althans dat had hij mij altijd laten weten en ik vertrouwde hem. Het was ook zo'n lieve man en ik genoot ervan als hij mijn lange haren borstelde en het was een geweldige man in bed. Echt een beest van genot. We hadden ook wel eens ruzie, maar nooit een knallende ruzie. Slechts één keer liep het een beetje uit de hand, dat was eind April 2008. We kregen woorden over iets waarvan ik nu niet meer weet over wat het ging en ergens in die ruzie zei ik schijnbaar iets wat hem zo kwaad maakte dat hij mij een stomp op mijn neus gaf. Zie nog hoe hij er zelf van schrok en terwijl hij mijn bloedneus behandelde bood ik hem mijn excuses aan voor wat ik gezegd had. Gelukkig accepteerde hij het en we maakten het goed met een hele romantische avond. Daar was hij echt goed in. Na een ruzie mij een romantische avond bezorgen.

En toen kwam die vreselijke dag. Zaterdag 3 Mei 2008. Nadat ik de winkel gesloten had liep ik Anita tegen het lijf en we kregen een woordenwisseling. Ze vertelde mij dat Rogier nog steeds van haar hield en dat ze het heel jammer voor mij vond, maar dat zij ook nog van hem hield en dat ze weer een relatie hadden gekregen. Ze keek me daarbij wel zo vreselijk arrogant aan en ik werd echt witheet. Ze loog, dat kon niet anders. Ze bleef maar sarren en stangen en zeggen dat Rogier haar verkoos, omdat ze mooier en veel geiler was dan mij. Ze vertelde me dat Rogier haar had verteld dat ik in bed nog minder opwindend was dan een stoeptegel en dat hij enkel bij mij bleef om mijn geld, maar dat hij nu had ingezien dat zij de enige vrouw voor hem was. Ik gilde het uit, zo hard dat ik er zelf van schrok en weet zeker dat menigeen het hoorde. “IK VERMOORD JE HOER”.

Ze schrok er echt van en rende in paniek weg. En ik? Ik had spijt van die domme opmerking. Dat had ik nooit moeten zeggen, ze was me enkel aan het stangen en meer niet. Ik sprak Rogier er die avond op aan en hij schoot in de lach en zei dat Anita nu eenmaal wel vaker jaloerse trekjes vertoonde en dat ik me geen zorgen moest maken. We zouden toch gaan trouwen? En daarna samen naar Hawaii gaan op huwelijksreis. Ik zette het van me af en genoot op de een of andere manier nog meer van de sensuele manier waarop hij mijn haar borstelde.

De dagen erna hadden we het er niet meer over en toen op zaterdagochtend 10 Mei, net na het ontbijt…. toen stond er ineens politie voor de deur. Anita was dood. We schrokken ons rot en vroegen waar ze aan was gestorven. Het antwoord was verbijsterend. Ze was 's nachts rond 2 uur doodgestoken. Haar eens zo mooie lichaam was toegetakeld met een gruwelijke hoeveelheid messteken en ook haar gezicht was bewerkt. Ik zag hoe Rogier ineen zakte en heel raar naar mij keek. Hij keek op een manier die ik niet kon thuisbrengen. Maar het ergste was dat de politie mij vroeg waar ik de afgelopen nacht was geweest? En ik zei: 'Gewoon thuis natuurlijk, we lagen toen al in bed.' En toen zei Rogier dat ik afgelopen nacht niet thuis was geweest, dat ik rond acht uur die avond even weg moest en pas om half drie weer thuiskwam. Maar dat klopt niet. Ik was thuis en lag met hem in bed. Maar hij ontkende het en zei dat hij samen met zijn oom de hele avond had zitten schaken en dat ik, toen hij om half twee naar bed ging, nog niet thuis was. Ik werd meegenomen naar het bureau en werd daar verhoord en geconfronteerd met wat ik de week ervoor tegen Anita had gezegd. Maar het ergste kwam nog, ze vonden haren van mij en bloedsporen van mij op haar lichaam. En mijn vriend, Rogier, had verklaard dat ik niet thuis was op dat moment. Nog steeds is dat wat me het meest dwars zit. Waarom verklaarde hij dat? Waarom loog hij? Waarom?

Hoofdcommissaris Versteegh, zijn oom, verklaarde ook dat ik er niet was toen hij bij Rogier kwam. Ik werd beschuldigd van een moord, ik … die nog geen vlieg kwaad kan doen, beschuldigd van een weerzinwekkende moord op de ex vrouw van mijn aanstaande man. Ik probeerde mijn advocaat uit te leggen dat ik gewoon thuis was, maar die zei mij dat mijn auto gezien was in de straat waar Anita woonde. Hij vertelde mij dat de buren van Anita twee schreeuwende vrouwen hadden gehoord en dat ze daarna een slanke vrouw met lang donkerblond haar gekleed in een rood minirokje weg hadden zien rijden. En ik had de ochtend dat de politie kwam een rood minirokje aan.

De rechtszaak was een kansloze missie voor mij. Ik had geen alibi, getuigen hadden 'mij' gezien, mijn auto was in die straat gezien, mijn aanstaande man en zijn oom verklaarden dat ik niet thuis was en ze hadden haar en bloedsporen van mij op het lichaam van Anita aangetroffen.

Twaalf jaar kreeg ik en Rogier kwam nooit op bezoek. Ik hoorde wel dat er een levensverzekering op de naam van Anita was afgesloten van twintig miljoen euro en dat hij als haar partner dat zou krijgen. Naast mijn, nee ons, vermogen maakte dat hem een hele rijke man.

Een vrouw die ik niet kende, maar die mij vertelde dat ze de buurvrouw van Anita was, kwam bij mij langs en zei dat ze zich niks van een ruzie kon herinneren en dat ze zeker wist dat ze Anita de dag erna nog had zien lopen. Helaas werd deze vrouw, op weg naar het politiebureau om daar haar verhaal te doen, aangereden door een auto en overleed ter plekke. Mijn advocaat vertelde mij daarna dat die vrouw geestelijk niet helemaal honderd procent was en dat hij maar niet kon begrijpen waarom ik niet akkoord was gegaan met een deal. Een bekentenis in ruil voor 1/3 strafvermindering. Maar ik heb het toch niet gedaan? Waarom zou ik iets bekennen wat ik niet gedaan heb?

..........

'Candice, je ex vriendje heeft een nieuwe vriendin' Karin Smeekes een mede gevangene gaf mij de nieuwe Story en ik zag een foto en kon geen woord meer uitbrengen.

Het was inderdaad Rogier die ik zag en de vrouw ….. Anita?

91db13339d109f97aade021d1e12f541_medium.

*Candice*

01/04/2016 14:20

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert