Het leven gaat door

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Verslagen en geschokt zat ik voor de tv. De beelden van de aanslagen in Brussel leken zo onwerkelijk. Alsof ik naar een slechte film zat te kijken. De angst sloeg me om het hart, net als bij iedereen denk ik. Het komt zo dichtbij, steeds dichterbij.

5c114bc1821ed43484aea4f28b98cdb7_medium.

Het leven gaat door

Mijn dochter zei dezelfde avond al "mag de tv uit? Ik word er zo verdrietig van. En bang". Ik begrijp haar wel. Het is ook beangstigend, niet te bevatten en iets wat je niet onder controle hebt of kunt krijgen. Zo'n jonge meid in zo'n enge haatdragende wereld. Ik zou ook mijn ogen willen sluiten, mijn oren dicht willen doen en doen alsof er niets gebeurt in de wereld.

Zelf ben ik een nieuwsjunk en wil alles weten. Kan de hele dag zappen van nieuwsuitzending naar nieuwsuitzending, ondertussen Twitter en andere sociale media in de gaten houdend. Ik wil, nee ik kàn mijn ogen niet sluiten, mijn oren dicht doen en doen alsof er niets gebeurt in de wereld.

Mijn zoon is een echte jongen, dol op sensatie en spanning. Hij bekijkt alle gebeurtenissen weer heel anders. Hij vind het afschuwelijk, maar is ook nieuwsgierig. Wil alles weten van de politieacties, klopjachten en de invallen bij de terroristen. Samen met hem speur ik alle media na op zoek naar de laatste nieuwtjes terwijl ik ondertussen met dochterlief naar GTST kijk.

Ik uit mijn bange vermoedens wel eens, maar het uitspreken van die angsten is ook weer eng. Alsof je het over jezelf afroept ofzo. Alsof je olie op het vuur gooit. Zo bedacht ik me dezelfde dinsdagochtend al met grote schrik dat de uitzending van The Passion, twee dagen later, een prima doelwit zou kunnen zijn voor de terroristen. Een bijbelverhaal, hèt bijbelverhaal, waar heel veel mensen naar komen kijken en wat tegelijkertijd door miljoenen mensen live via tv is te volgen. Ik sprak mijn angst niet uit, bang voor mijn eigen fantasie. Maar ik zuchtte van opluchting toen The Passion zonder kleerscheuren en incidenten was afgelopen. Pff, dat hebben we overleefd.

f9ae948d44b05ff1d1a24abbab3f749e_medium.

Maar zoals dat gaat bij rampen en narigheid; de dag erna is het "oud nieuws" en kondigt zich het volgende alweer aan. Dit keer was het Johan Kruijff die overleed. Het viel ons op dat het RTL4 nieuws van half 8 een item van bijna een kwartier (!) over Johan had. Al het andere wereldnieuws werd in de resterende vijf minuten gepropt. Dit besef relativeert. Het leven gaat door. Het nieuws van vandaag is morgen vergeten.

Niet voor de nabestaanden en mensen die betrokken waren bij zo'n aanslag. Begrijp me niet verkeerd, daar heb ik het niet over. De wereld is veranderd, de aanslagen van IS zijn niet daadwerkelijk vergeten. Ik bedoel meer, in mijn kleine gezinnetje, in mijn kleine nietige wereldje van mijn dagelijks bestaan gaat het leven gewoon door. Ik ga weer naar het werk, waar we natúúrlijk napraten over alle gebeurtenissen de dag ervoor in Brussel. Maar we gaan ook weer gewoon aan het werk, net als altijd. Net als de week ervoor en we de week erna ook zullen doen. De kinderen gaan gewoon naar school, leren voor proefwerken en lachen met vriendjes en vriendinnetjes. Ik haal boodschappen en doe een was in de wasmachine. 's Avonds kijken we GTST en feliciteer ik een jarige oom via facebook.

38c00343c946578c1f4059536fa3be35_medium.

Het leven gaat door en dat is maar goed ook. Het kan niet zo zijn dat we IS zoveel macht geven dat we in ons dagelijks bestaan bevriezen om wat zij ons aandoen. Dat mijn leven doorgaat wil echter niet zeggen dat ik er niet mee bezig ben in mijn hoofd. Het heeft mij enorm geschokt, net als de aanslagen in Parijs een paar maanden geleden. En ik realiseer me hoe kwetsbaar we zijn, hoe het zomaar met één bom afgelopen kan zijn. Hoe ons geluk aan een zijden draadje hangt en dat je geen idee hebt wat de toekomst zal brengen.

De angst slaat me om het hart als ik besef dat ik dochterlief deze zomer los moet laten als ze zonder mij op vakantie gaat met haar vriendin. Met het vliegtuig en in een vreemd land. De angst slaat mij om het hart als ik besef dat zoonlief na zijn VMBO de opleiding tot soldaat wil gaan doen en over een paar jaar misschien wel oog in oog staat met die IS strijders. De angst slaat mij om het hart als ik besef dat na Brussel misschien Schiphol of Amsterdam aan de beurt is, en dat wij daar niet ver vandaan wonen. De angst slaat mij om het hart als ik bedenk wat er kan gebeuren als mensen als Donald Trump in Amerika, Le Pen in Frankrijk, Poetin in Rusland en in Nederland wellicht Geert Wilders in 2017 allemaal aan de macht zouden kunnen zijn? De angst slaat mij om het hart als ik me realiseer dat we dansen op de vulkaan. De Trumpen van deze wereld zijn het lava wat nu nog ondergronds aan het stoken is, wachtend tot ze de opening vinden en de vulkaan zal uitbarsten .. en een derde wereldoorlog een feit is. De angst slaat mij om het hart om het besef dat ik leef in een wereld dat in sluimerende oorlog is.

Maar wat kan ik ermee, met deze angst? Ik kan wegkruipen diep onder de dekens, alvast een schuilkelder bouwen. Ik kan gaan schreeuwen bij betogingen voor of tegen Wilders, met of zonder varkenskopmuts op (wie heeft dat in godsnaam ooit bedacht? je loopt voor lul!) Ik kan boos worden en het hele internet vol gaan schelden.

61d9141c09742f59c5e7dde70640f4a1_medium.

Maar ik denk dat mijn dochter misschien wel de meest relaxte oplossing heeft: de tv uit en doorgaan met léven! Nu, vandaag, dat is wat telt. Ze heeft gelijk. Ik laat mijn leven niet regeren door angst. Ik laat mijn leven niet afpakken door IS. Ik wil geen hartaanval door alle woede en stress en ik heb al helemaal geen zin in een varkenskopmuts. Ik wil gewoon plezier hebben, leuke dingen doen met mijn kinderen, blij zijn en genieten van de lente. Kom op zeg, het leven gaat dóór!

Laten wij ons niet verleiden tot het lage niveau van die gasten en haat zaaien, angst kweken. Maar laten wij onze goede ik tonen door liefdevol om te gaan met elkaar, geboederlijk naast elkaar te staan en vooral te genieten van het leven. Het leven gaat dóór!

Of zoals Bart Peeters het zo mooi verwoordde: "zonder liefde kan de hemel niet bestaan". https://youtu.be/AwZQq5YPreY

e5c368c407dfe7e2ea9a0e492ca655a5_medium.

© SanneSchrijft 2016

 

 

31/03/2016 21:45

Reacties (2) 

1
27/09/2016 23:47
Goed verwoord zeg! Mooi.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert