"Eén stukje pizza"

Door Loca gepubliceerd.

     "Eén stukje pizza"

          De meeste mensen met autisme (spectrum stoornis) hebben niet veel vrienden. Als je gaat nadenken over wat je onder een echte vriendschap verstaat en hoeveel mensen daarvoor in aanmerking komen, kom je tot de trieste conclusie dat het er misschien wel 0 zijn. Of niet veel meer dan dat.

Je hoeft echter geen autist te zijn om weinig vrienden te hebben, het lijkt heel normaal geworden te zijn. Je hoort het tenminste steeds vaker, “Ik heb ook maar één goede vriend”, of : “Ik ga wel met een paar mensen om, maar echte vrienden, nee.”

                             

Dat je geen ‘best friends’ hebt, betekent niet dat je helemaal geen vrienden of contacten hebt. Kijk maar naar je Facebook of Whatsapp, je hebt heus wel mensen om mee te praten of mensen die af en toe langskomen. Alleen …dat is niet voldoende.

Ja, ik zou wel meer goede vriend(inn)en willen hebben, maar… Feit is dat het me vaak niet zo boeit. De meeste mensen boeien me sowieso niet. Ik kan niet elke dag de hele dag mensen om me heen hebben. Ik wil het niet, ik heb er geen tijd voor, ik verveel me snel. Vaak vermaak ik me in m’n eentje beter dan in gezelschap, tenzij het weekend is. Dan is het net of het zomer is en kriebelt het om iets leuks te doen, zoals iedereen doet. Op een zaterdag wordt je geconfronteerd met wat je allemaal mist of hoort te doen. Dan kan ik geen boek lezen ofzo. Ik kan niet alleen zijn, me niet meer vermaken, ik heb gezelschap nodig, ik wil vermaakt worden.

                   Ook al ben je niet helemaal ‘vriendloos’, je hebt zelf maar een paar vrienden terwijl hun allemaal een grote vriendenkring hebben. Voor hen ben je 1 van de zoveel, keuze zat, maar voor jou : het is alles wat je hebt. Als ze niet kunnen in het weekend, zit jij alleen thuis met een Saturday night fever terwijl zij met andere vrienden naar de bios, uit of op vakantie gaan. Het is altijd een beetje oneerlijk verdeeld.

Vooral in de liefde vond ik het altijd moeilijk en pijnlijk als mijn partner ‘teveel leefde’. Om te moeten horen : “Ik ben een rondje rijden met die, ik ga fitnessen met die, straks komen er vrienden drinken, familie dit dat, ik kan zaterdag niet komen want dan heb ik een verjaardag...” En dan : “Ga jij nog wat doen?”

De andere is bijna alles voor je, vult je leven, terwijl je voor de ander een gaatje in de agenda bent, één stukje pizza. De zoveelste keuze omdat de anderen niet kunnen of omdat ze vandaag toevallig niets beters hebben te doen. Bij sommige mensen voel ik me soms zelfs een beetje ‘vereerd’ als ze zaterdags bij mij willen zijn terwijl ze zoveel alternatieven hebben. 

P.S : Bij het zoeken naar een afbeelding van een stukje pizza, kwam ik een grappig artikel tegen waarin beweerd wordt dat je  “tot 30 procent vrolijker kunt worden door een tekening te maken van je favoriete snack"     

http://www.ad.nl/ad/nl/1003/You/article/detail/3475573/2013/07/14/Slechtgehumeurd-Teken-dan-een-stukje-pizza.dhtml

29/03/2016 17:13

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert