Vergeten muziek - een bloemlezing

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Muziek

Sommige nummers blijven te horen op de radio, ook al was het meer dan vijftig jaar geleden dat ze een hit waren. Sommige artiesten blijven decennia populair. Maar er zijn ook juweeltjes te vinden in het verdomhoekje van de popmuziek.

 

De schatkaart van mijn herinneringen

 

559f1681ad9d121a2ef9cbf8ef822ae7_medium.

Puberjaren en popmuziek

Ik ben er heilig van overtuigd dat muziek een mens nooit zoveel raakt als in de jaren tussen kindzijn en volwassenheid. Die stormachtige jaren waarin je op zoek gaat naar je eigen identiteit en je jezelf soms slachtoffer voelt van je brandende emoties, die maar al te vaak als absoluut aanvoelen. De eerste ervaringen met hevige verliefdheid, heftige afwijzing, zielverterend liefdesverdriet en dan weet je ergens ook wel dat het allemaal gigantisch versterkt wordt door de hormonen die letterlijk je lichaam en geest in vuur en vlam zetten. Daarna gaat het nog een tijd door, totdat er een moment komt dat de beslommeringen van het dagelijkse leven je afleiden van muziek, je eerste grote en trouwe liefde en ooit je parachute en houvast. Daarna ga je langzamerhand toetreden tot het illustere gezelschap van 'oudjes' die mijmerend en hoofdschuddend verkondigen dat de hedendaagse muziek maar een slap aftreksel is van de schatten uit hun jeugd, toen alles beter, mooier en authentieker was. Herkenbaar?

6b0486d327d133767cad5eda7029ed65_medium.

De 'oudjes' blijven luisteren naar de muziek uit hun formatieve jaren en misschien valt het iedereen in die groep op - tenminste, bij mij werkt het zo - dat ze ineens muziek gaan waarderen waar ze in hun puberjaren nog niet klaar voor waren. Of ze moeten glimlachen om de muziek waar ze vroeger mee dweepten en die nu hoogstens nog in de categorie 'nostalgie' of 'guilty pleasure' kan worden ingedeeld. Vaak zullen ze merken dat ze zelfs bij de nummers die ze al een jaar of dertig niet meer hebben gehoord nog exact weten waar het tempo verandert of op welk moment een gitaarsolo wordt ingezet. Zelfs de teksten blijven bekend alsof ze letterlijk op je harde schijf zijn gebrand.

De oudjes die zijn opgegroeid in de jaren zeventig en zestig hebben nog steeds een dikke vinger in de pap bij allerlei radiostations. Dus 'hun' classic rock blijft te horen en blijft de top-2000 en andere nostalgielijsten bevolken. Sommige van die 'klassieken' heb ik inmiddels al zo vaak gehoord dat ze me letterlijk de neus uitkomen. 'Music' van John Miles was vroeger inderdaad een 'first love' maar ik kan het onderhand niet meer horen. Gelukkig zijn er voor oudjes als ik nog meer dan voldoende vergeten klassieken.

Een van de leukste dingen als puber of iets oudere jongeling is het muzikaal 'opvoeden' van je eigen ouders, die uiteraard en zelfs per definitie een slechte smaak hebben en niks begrijpen van voor jou moderne muziek. Mijn vader viel eigenlijk best mee, toen hij op Toppop iets hoorde wat hem wel beviel: de elektronische muziek van Jean-Michel Jarre. Toen ik eens een weekendje thuis was met de allereerste cd die ik had gekocht, 'Graceland' van Paul Simon, viel die ook onmiddellijk in de smaak bij mijn ouders. Gek, dat je als jonkie daar dan eigenlijk nog trots op bent ook.

380cb52cbe0801e900b05e86d35bdd17_medium.

Toen ik een jaar of vijf geleden een korte relatie had met een vrouw met 15-jarige puberdochter, vroeg ik aan mijn vriendin of ze me een lijstje namen kon doorgeven van artiesten waar haar dochter van hield. Ik wilde me in haar muzikale belevingswereld kunnen verplaatsen, omdat ik me nog zo kon herinneren hoe belangrijk die voor me was toen ik zelf die leeftijd had. Dat haar moeder ook een aantal namen opnoemde waar haar dochter later een 'OMG, WTF! Wat moet hij nu wel niet van me denken'-gevoel bij had, was misschien te verwachten. Om kort te zijn, ze heeft dit 'oudje' muzikaal opgevoed. Niet alles vind ik mooi, maar er waren meer dan genoeg nummers waarvan ik zeker wist dat ik met ze zou hebben gedweept als ik ook in 1995 was geboren. Deze bijvoorbeeld, van de Black Veil Brides. Totaal anders dan de muziek uit mijn jeugd, maar ik voel de aantrekkingskracht en vind het gewoon lekker! Ik kan me voorstellen dat ze het nu misschien een stuk minder mooi vindt, maar ik weet ook vrijwel zeker dat ze er over tien jaar met veel nostalgie op terugkijkt. 

Dan maar even wat van mijn persoonlijke nostalgie? Een muzikaal reisje door vergeten klassieken? Wie gaat er mee?

 

3f42e038ca279c78c539de6424d31aa4_medium.

Solution

Solution was een Nederlandse band uit de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Wereldberoemd in hun thuisland Groningen. Opvallend aan de band was het ontbreken van gitaren. Hun sound varieert van pop naar jazzy, met een prominente plek voor toetsen en blazers, vooral de saxofoon. Voor mij persoonlijk zijn er maar twee instrumenten die de volle emotie van een menselijke stem kunnen nabootsen en zelfs overtreffen: de saxofoon en de elektrische gitaar. Dat is eigenlijk het leitmotiv in alle populaire muziek die ik waardeer. De bekendste albums van Solution waren 'Cordon Bleu' uit 1975 en 'Fully Interlocking' uit 1977. Van dat laatste album komt het nummer 'Empty Faces ', ooit een bescheiden hit.

Voor wie zin heeft in een wat meer jazzy nummer heb ik 'Last Detail' van het album Cordon Bleu.

 

1e72244b9382c0cca995adab8fe619b0_medium.

Sad Café

Sad Café was een band uit Manchester. Het was vooral de passie en het stemgeluid van zanger Paul Young die me raakte. Hij had de stem die ik zelf wilde hebben en hij zong op de manier zoals ik het zelf graag had gekund. Hun grootste hit was het nummer 'Everyday hurts', dat je nog wel eens op Knuffelrock-verzamelaars tegenkomt. Paul Young - een andere dan de in de jaren tachtig bekende solo-artiest - werd later zanger van Mike and the Mechanics.
Mijn favoriete albums waren 'Facades' uit 1979 en 'Olé' uit 1981. Die laatste is vreemd genoeg nooit op cd uitgebracht, terwijl ik het met afstand hun beste album vind. Van 'Olé' geef ik twee nummers die ik grijsgedraaid heb. Het eerste is 'Bittersweet' en de tweede is de wat rustiger 'She do for me'. Mijn favoriete nummer, 'Hungry Eyes' kan ik op Joetjoep niet in een aanvaardbare versie vinden.

 

7771a7ec166531e0012a1e9247d3bf79_medium.

Kansas

Mag ik Kansas wel een vergeten klassieker noemen? Hun bekendste nummer 'Dust in the wind' wordt nog regelmatig gedraaid. Toch doe ik het. In de seventies was Kansas een van mijn favoriete bands in de jaren dat ik helemaal 'into' Symphonic Rock was. Hun LP's draaide ik zowat elke dag. Ze bestaan nog steeds, maar hun hoogtijdagen liggen toch echt in de periode 1976-1982. 

Mijn favoriete album van Kansas is 'Leftoverture' uit 1976. Het nummer 'The Wall' heb ik in een artikel van een jaar of twee geleden al besproken. Hier presenteer ik hun eerste échte megahit in de USA, 'Carry on wayward son'. Maar daar laat ik het niet bij. Op hetzelfde album staat ook een nummer over een van de grootste misdaden van de Verenigde Staten, de behandeling van de Native Americans. De inspiratie voor dit nummer zal ongetwijfeld liggen bij de ontberingen op de Cheyenne Trail, of Northern Cheyenne Exodus. En hoewel ik het moderne geloof in de 'totally into Mother Nature'- levenshouding van de Native Americans met dikke korrels zout neem, blijft het nummer 'Cheyenne Anthem' gevoelens van diepe verontwaardiging oproepen.

 

b5736894ae19dabbc0ca25329351091a_medium.

Love and Money

Love and Money was een band uit Glasgow, met muzikale invloeden uit de rock, soul en funk. ik hield van de stem van James Grant, de mooie gevarieerde muziek en waar ik bijvoorbeeld bij Sad Café voornamelijk door de passie werd aangetrokken vond ik bij Love and Money juist het 'onderkoelde' erg mooi. Twee albums heb ik grijsgedraaid - als dat al mogelijk is met cd's -, 'Strange kind of love' uit 1988 en 'Dogs in the traffic' uit 1991. Van de eerste geef ik het nummer 'Hallelujah Man'. Van de tweede cd komt 'Winter'. 

 

8b329feff71124ee7952cccc81a29304_medium.

Finch

In mijn jeugd was ik gespitst op mooie Symphonic rock en ik was dan ook in mijn nopjes toen ik merkte dat niet alles wat ik mooi vond in de UK of de USA gemaakt werd. Ook in mijn eigen landje was er een band die ik prachtig vond, ook al speelden ze alleen instrumentale muziek, bij gebrek aan een goede vocalist. De band Finch was actief in de periode 1974-1978. Ik leerde eigenlijk alleen hun laatste album 'Galleons of Passion' kennen. De twee voorgaande heb ik altijd te gedateerd gevonden. Van Galleons of Passion geef ik twee nummers. Een korte en langzame, 'As one' en een lange, met veel tempowisselingen, 'Reconciling'. 

Als ik ze terughoor valt het me wel op dat de muziek wat gedateerd is. Wat me vooral opvalt is dat de generatie van toen toch wel een aantal zeer goede instrumentalisten kende.

 

75b772b2279a3c090aba4f5ac1c65cd5_medium.

Yazoo / Alison Moyet

Begin jaren tachtig knalde op de verenigingsdisco het disconummer 'Don't go' dwingend ritmisch uit de speakers. Het was niet zozeer de muziek, maar wel de geweldige stem van zangeres Alison Moyet waar ik verknocht aan raakte. Een wijf met ballen!

Alison Moyet ging solo. Haar album 'Alf' uit 1984 werd een wereldsucces. Van dat album laat ik het nummer 'Love Resurrection' horen. 
Mijn favoriete nummer van haar is een jazznummer dat uit 1944 stamt en als eerste werd opgenomen door de legendarische Billie Holiday. Alison Moyets interpretatie van 'That Ole Devil called Love' vind ik al decennia buitengewoon goed.

 

cdaadb95ef01ca896a896d6ff7fab083_medium.

Swing out Sister

Popmuziek wordt zoals zoveel zaken in van die fijne en veel- of juist nietszeggende hokjes ingedeeld. Wat dacht je van de categorie 'sophisti-pop'? Ik had er nog nooit van gehoord, hoewel ik wel regelmatig vertegenwoordigers uit dat genre uit mijn speakers liet knallen. Spandau Ballet, Style Council, Johnny Hates Jazz en Simply Red. Het was blijkbaar de benaming voor Britse bands uit de jaren tachtig en begin negentig, die zich lieten beïnvloeden door soul, jazz, soft-rock en new wave en het ofwel onderkoeld, ofwel met 'blue-eyed' soul brachten. Ik was daar wel gevoelig voor. Zeker als er ook nog sprake was van mooie vrouwelijke vocalen. Zoals bij de band Swing out Sister. De stem van Corinne Drewery vind ik erg mooi. Ik geef jullie het nummer 'Breakout' en een van mijn favorieten, 'You on my mind'. 

 

eee0d58483dccecc090d357a4d0d512b_medium.

Massada

Toen ik eind jaren zeventig steeds meer interesse kreeg in mijn koloniale roots kwam daar ineens een nieuwe band in de belangstelling. Ik herinner me nog stapels LP's bij een van de platenzaken waar ik vaak over de vloer kwam. Binnen een week werden ze steeds kleiner. Het was 1978 en de LP's waren gemaakt door de Nederlands-Molukse band Massada. De muziek maakte iets in me wakker dat altijd op de achtergrond had liggen slapen.
Het waren niet hun teksten, waarvan ze zelf toegaven dat ze niet zo geweldig waren., zeker de Engelstalige. Het was het enorm ritmische van hun muziek, hun geweldige percussie en de invloeden uit de jazz en de latin-rock die me grepen. Vergelijkingen (in mijn ogen niet terecht) met Santana hoorde ik om me heen.
Het was de tijd dat ik me op school meestal stierlijk aan het vervelen was en dat uitte door flink te trommelen, alsof mijn schoolbank een conga was en ik net als Zeth Mustamu en Nippy Noya een percussionist van wereldklasse was. Ik viel al snel van mijn voetstuk, niet alleen door de vele waarschuwingen, maar vooral toen ik bij een concert keek hoe gastmuzikant Nippy Noya speelde. Hij bewoog zijn handen sneller dan ik ooit zou kunnen en hij maakte er ook nog muziek mee! Een dergelijke virtuositeit zou ik nooit kunnen bereiken.

Massada is begin jaren tachtig gestopt, maar de laatste jaren weer actief, met oude en nieuwe bandleden, vooral op Pasar Malams en andere bijeenkomsten waar een groot deel van het publiek uit Indo's en Ambonezen bestaat. Uiteraard grijpen ze terug op het materiaal uit hun succesperiode, met name de albums 'Astaganaga' en 'Pukul Tifa'. Zeth Mustamu, mijn grote idool van toen, is nog steeds muzikant, maar vooral predikant in de Molukse Evangelische gemeente. Zanger Johnny Manuhutu is nog steeds actief met Massada en hoewel hij al aardig op leeftijd is, hij blijft de energieke performer die ik eind jaren zeventig op een aantal concerten zag.

f9dada7f1d5fd1cfc57bb67f1bb9e761_medium.

Ik sluit af met drie nummers. Als eerste een nummer in het (Ambonees) Maleis, gespeeld op Pinkpop 1979. 'Sageru', als ik het goed heb een soort palmwijn. Voor diegenen die willen horen waartoe Massada instrumentaal in staat was, heb ik het swingende nummer 'Nena', een klassieker uit de latin-rock. Die mensen die een heerlijk ontspannen muziekje nodig hebben om helemaal tot rust te komen, wil ik graag kennis laten maken met 'Beautiful Berimbau / Sleep my love'. Vooral het stuk 'sleep my love' dat op 3.20 min. begint, daar gaat het om. Sluit je ogen, stel je een zwoele zomernacht voor van minimaal 25 °C en luister naar de tropische geluiden uit het Rijk van Insulinde.


Een greep uit mijn muzikale herinneringen aan 'vergeten' klassiekers. Gek toch, dat je je dan gelijk tien jaar jonger voelt. Minimaal. 

18/03/2016 11:09

Reacties (23) 

05/09/2016 10:21
Tijdens het lezen zwijmelde ik weer terug naar de jaren 60 en 70.
Die cartoon is echt geweldig!
04/09/2016 20:07
Maar weer even naar Kansas luisteren is nooit verkeerd.
1
04/09/2016 18:42
Wat raar dat een artikel dat ik vijf maanden geleden hiernaartoe verplaatste vandaag ineens trending geworden is. Deze site blijft me verrassen., ☻☻
1
04/09/2016 18:56
Je bent een laatbloeier. -))
1
04/09/2016 19:09
Dan maar niet met de massa meelopen. Ik wen er wel aan. :P
04/09/2016 19:14
Je bent niet de enige.
2
04/09/2016 13:19
Ach, ik ben nog een telg uit - the real flower power generation. Voor mij was er zoveel vernieuwende muziek in die jaren. Zelf heb ik nog veel oude LP's van o.a: de eerste rock 'n roll artiesten uit de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Maar ook van latere vernieuwers zoals; The Who, Jimmy Hendricks, Canned Heat, ZZ top enz.
04/09/2016 18:45
Tijdens de sixties speelde ik nog in de zandbak. Soms mijmer ik wel eens dat ik die tijd bewuster mee had willen maken, soms dank ik God op mijn blote knietjes dat ik van 'na die tijd' ben. ☻☻
Ik herinner me jouw verhaal over Woodstock. Dat had ik wel bewust mee willen maken. Nu doe ik het met Youtube-clips, o.a. van Santana. ☻☻
2
04/09/2016 11:23
Veel van mijn favoriete artiesten (Duran Duran, Pet Shop Boys, Queen, ...) waren populair in de jaren '80. Toen zat ik nog lang niet in mijn puberteit... Sterker nog, aan het begin van de '80s zat ik nog zo'n beetje in de luiers. Ik ben dus vermoedelijk een jaar of 10 te laat geboren. ;)
04/09/2016 12:44
Nee in de jaren 80 werd de muziek al heel langzaam minder. De jaren 60 en 70 waren nog mooier. Toen was het nog minder elektronica en nog meer melodie. De jaren 80 waren goed en de jaren 90 tot halverwege.
04/09/2016 18:47
Ik ging toen studeren, aan het begin van de eighties. In het begin vond ik de eighties-muziek helemaal niks, maar ik ben er snel ingegroeid. Duran duran maakt me nog altijd vrolijk en Tears for Fears is een van mijn favoriete bands aller tijden.
1
09/04/2016 15:19
Muziek doet wat met je (mij)
Ben een fan van YouTube.
1
09/04/2016 15:23
Ik ook.
Ik heb al heel wat onbekende muziek teruggevonden en hele aparte muziek ontdekt, puur via Youtube.
En dan heb ik het nog niet eens over tv-series uit mijn jeugd. ☺☺
2
18/03/2016 12:22
Hier heb ik weer even van genoten, maar realiseer me nu ook, dat de tijd wel erg snel voorbij is gegaan.
1
18/03/2016 19:10
Ach, als je in je hart jong blijft, is dat dan echt een probleem? ;-)

Dat gevoel had ik laatst heel sterk, toen ik bij het opruimen een doos oude cassettebandjes terugvond. Naast een doos floppy discs. ☻☻
19/03/2016 11:16
erg he, ja dat gevoel ken ik, de super 8 filmpjes staan nu ook nog nutteloos in de kast, maar met dierbare herinneringen, alsof het gisteren was, maar hoelang is het ook alweer geleden? Ik wil er niet eens over nadenken ;))
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert