Mijn boek Victorieus in delen, deel 20

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Astrid blijft tot die tijd nog bij ons en gaat ondertussen op zoek naar een nieuwe woning. Ook Maaike heeft gevraagd een paar dagen bij ons te mogen blijven. Haar adres is niet bekend maar ze heeft behoefte aan gezelschap en weet af en toe niet waar ze het moet zoeken in haar eenzaamheid. Nog een matras in mijn huis. Het begint hier te lijken op een opvangcentrum, maar we zijn blij dat er vertrouwen in ons wordt gesteld en we allemaal de handen ineenslaan om door ons debacle heen te komen.

’s Avonds in alle rust kruip ik in de armen van Irene. Ik kan onze relatie nog niet plaatsen maar ik voel me op mijn plek. De ene avond voel ik me geborgen, de volgende berg ik Irene. Ze voelt zo zacht, ruikt zo lekker, ze is zo mooi. Hoe konden ze zo met haar omgaan? Samen voelen we ons sterk, een ware vriendschap met op sommige momenten kriebels in mijn buik die ik in ontkenning wegdruk. Mijn opvoeding leerde mij dat liefde tussen vrouwen of liefde tussen mannen niet hoort, een zonde, niet zoals God het heeft bedoeld. Ik vraag me wel eens af hoe in zijn ogen relaties tussen mannen en vrouwen zijn bedoeld. Het kan toch niet zo zijn dat hij achter deze wandaden staat? Dat het belangrijker is dat het gaat om man en vrouw. Dat we ogen sluiten voor wandaden tussen verschillende geslachten. Dat hij veroordeelt dat er liefde, licht, veiligheid wordt geboden tussen twee vrouwen of twee mannen. God is in mijn ogen liefde, pure liefde tussen mensen van allerlei soorten, maten, geslachten, kleuren. God is kleurenblind, God let niet op geslachten. God sluit zijn ogen voor lust en straalt des te meer door het aanschouwen van liefde.

Ik geloof in een hogere macht, ik geloof in reïncarnatie. Dat is wat me door doet laten gaan, ook al heb ik een pact met de duivel. God zal zien hoe dit is ontstaan. Hij zal zien dat ik voorkom dat zijn paradijs bevuild wordt door mannen die het niet verdiend hebben. Mocht ik alles verkeerd hebben begrepen, verkeerd hebben geïnterpreteerd, dan zal ik mijn lessen meenemen in mijn volgende leven en boete doen. Of doe ik nu al boete voor een vorig leven?

Ik zal me hoe dan ook verantwoorden en neerleggen bij zijn oordeel. Soms heb ik momenten, dat ik mij een wraker van God voel. Hij heeft mij uitgekozen mannen de ogen te openen en een kans te geven in dit leven nog een andere richting te kiezen. Ik geef vrouwen de vrijheid terug om hun leven op te pakken, weg onder het juk die hen naar beneden drukt. Zit ik op het goede spoor of ben ik het spoor compleet bijster?

Irene en ik vertrekken op maandag naar Frankfurt am Main, de geboortestad van Goethe. Misschien had hij een roman kunnen schrijven van mijn leven, het is te laat en we gaan er niet heen om te genieten van kunst en cultuur.

Aan het einde van de middag hebben we afgesproken met een man die ons een wapen wil verkopen en zelfs een schietles wil geven. Mijn Duits is niet zo goed, maar ik begreep dat hij vond dat we zeker de terugslag van het wapen moeten kennen om niet zelf onderuit te gaan.

In de auto is het stil, een voelbare spanning. In onze tassen zitten kleine flesjes deodorant zonder doppen. De cursus zelfverdediging geeft ons een klein beetje vertrouwen in eigen kunnen, maar we weten dondersgoed dat we hier geen watje voor ons zullen hebben staan.

‘Irene,’ doorbreek ik toch de stilte. ‘Ik hou van je, geloof ik.’

‘Het komt wel goed schat,’ antwoordt ze, ‘vanavond liggen we weer samen in bed en zal ik je laten zien wat ik voor jou voel.’

Ik knik, blij dat ik dit heb uitgesproken, blij met haar antwoord. Op onze ontsporende tocht van wraak hebben we toch iets moois gevonden.

We hebben besloten de nacht in Duitsland door te brengen. In een melige bui ontstaan door alle spanning hebben we een bruidssuite geboekt in een chic hotel. Het gaat ons budget ver te boven. Maar we vonden dat we wel even een buitenissigheid hadden verdiend. Een avond met zijn tweeën genietend in een bad vol bubbels en rozen. We zouden er een intiem feestje van maken, mits het hotel twee vrouwen toestaat in één kamer.

Om vier uur rijden we Frankfurt am Main binnen met zijn imposante skyline en volgen we de route die Karl ons heeft gestuurd. We rijden het zakelijke centrum in en ook weer uit. Op het industrieterrein vinden we de loods met het bijbehorende adres. We aarzelen niet, gaan naar binnen om te doen waar we voor zijn gekomen. Een wapen en schietles. Karl is aanwezig, doet niet moeilijk en legt ons de kneepjes uit van zijn vak. Na een uur geoefend te hebben en de terugslag van het wapen te voelen in onze armen sluiten we de deal en keren terug naar de auto. We kijken elkaar opgelucht aan, dit was niet eens een angstige gebeurtenis.

We liggen samen in bad onder een schuin raam dat ons uitzicht biedt op de ondergaande zon. Loom sluit ik even mijn ogen, voel Irene tussen mijn benen, mijn armen om haar heen geslagen mijn neus begraven in haar rode lokken. De hele situatie even uit mijn hoofd. Voor een moment voel ik me helemaal gelukkig en het ontspannen lijf van Irene spreekt voor zich. Ze leunt zwaar tegen me aan, zou ze slapen? Ik ga iets verzitten en kijk haar van opzij aan, ook haar hoofd draait naar me toe, open ogen staren me vragend aan. De kriebels in mijn buik raken op tilt en ik wil ze niet meer weerstaan. Een hartstochtelijke kus, handen glijden over naakte lijven. Een ontdekkingstocht van een bekend lichaam, maar nog nooit zo betast. Gulzig drinken we elkaars lusten, het water stoomt door onze hitte. Er schiet me een cliché door het hoofd, ik sta in vuur en vlam. Nog nooit heb ik zo genoten van het verwennen van een lijf, het ontvangen van liefde. Beschadigde plekken worden hersteld in volle glorie, zo kan het dus zijn, zo heeft God het bedoeld.

16/03/2016 15:30

Reacties (2) 

1
16/03/2016 15:46
SUPER !
1
16/03/2016 15:51
Dank je Rina.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert