Vriendschap tussen twee collega's

Door Chrisrik gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Dit artikel plaatste ik in 2011.

We waren collega's. We zijn dikke vrienden geworden - we delen lief en leed!

Collega’s – vroeger en nu

We waren jarenlang goede collega’s.
We gaven les in dezelfde school.
Ik was 2 jaar ouder dan zij.
Ik was moeder van drie kinderen, zij van twee (ze waren ongeveer dezelfde leeftijd)

d03b3e8bdc9045927e5215f9f4bab47ec3BlZWx0

e237b7fc111477206662dfe4cc69a937b3Agd2Fu

 

 

 

 

 

 
 
In de vakanties of vrije dagen, maakten we af en toe samen, met onze kinderen, een daguitstapje of een wandeling met de kleintjes. We gingen naar een speeltuin, naar een park of naar zee ...
De kinderen waren ook (op school - tijdens de pauzes) ons gespreksonderwerp zoals bv. "zeg, onze dochter eet al groentepapje, is al zindelijk, gaat nu naar het eerste kleuterklasje ..
Daarna ging het over: "Hé, mijn zoon heeft zijn eerste liefje, mijn dochter gaat nu ook naar de hogeschool ..."
En later was het:  "Onze zoon gaat samenwonen …die van haar ging trouwen …"
En dan werden we oma! De kleinkinderen waren onze oogappels en als trotse oma's hadden we foto’s van de kleintjes bij en volgden we diezelfde evoluties!
Ik ging eerst met pensioen, twee jaar later was het haar beurt.
 

 7f39056de64c29349c7184ae0b979600aW1hZ2Vz         4fe73a550542b88a90d210a2944f2311aW1hZ2Vz

 

 

 

 

 

 

 

We begonnen een nieuw tijdperk in ons leven. Het telefoneren was een wekelijkse gewoonte geworden. Ook onze echtgenoten trokken goed met elkaar op. We genoten af en toe van een dagje uit of een weekendje weg. Dan was het elke keer genieten, lachen, lekker eten, soms wel eens een glaasje teveel drinken … een stukje cultuur of natuur opsnuiven. We deelden alle kosten en iedereen was tevreden.

Zij hadden hun huisje in de Ardennen gekocht en daar zouden we ‘zeker’ samen naartoe gaan – gezellig met ons vieren! Er werden plannen gemaakt … eind juli gaan we voor 4 dagen naar de Ardennen!

83f8fa1182dac65670defc9b3b1e68dc_medium.

Begin juli vertelt ze dat haar dochter naar de dokter is geweest. Ze had een grieperig gevoel en was ook heel onpasselijk. De dokter sprak van een ‘mogelijk’ virus. Op dinsdag wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Ze had de ganse nacht moeten overgeven en was helemaal uitgeput. Een gastro-scopie zou helderheid brengen!
Twee dagen later krijgt ze erge hoofdpijn. Er wordt een scan van het hoofd genomen. Mijn collega houdt me elke dag op de hoogte van het verloop.

Het is vrijdag ; de dokters laten weten dat de patiënt een virus heeft in de hersenen!
Dat baart ons zorgen … een virus? en dat nog in de hersenen?!

Het weekend gaat voorbij … het is maandag en de dochter voelt zich helemaal beter! De hoofdpijn is verminderd en ze is minder uitgeput. We hebben allemaal nieuwe hoop. Oef, hopelijk is het virus overwonnen!

Woensdagmorgen … 9 uur .. de telefoon! Mijn collega is aan de lijn, helemaal over haar toeren, ze kan niets uitbrengen alleen maar huilen …
Als ik vraag of het opnieuw minder goed is met haar dochter, stottert ze "héél slecht!"
Wat er op enkele seconden door mijn hoofd speelt is niet te beschrijven; hebben ze misschien een tumor ontdekt, is het virus levensbedreigend ..?

Mijn vriendin snikt het uit “ WE ZIJN HAAR KWIJT”

1d785370e70ea5a5523b0531f8a7ad66aHVpbGVu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik zit als genageld in mijn zetel. Mijn stem doet het niet meer. Het is precies een droom, dat KAN toch niet ...KWIJT ... ZOMAAR! Rik komt erbij en loopt rond als een kip zonder kop : "Dat KAN niet … dat kan toch niet … dat mag toch niet …en zo snel. Een jonge vrouw (35 jaar), moeder van een kindje van bijna 2 jaar … zomaar weg?"

Het enige wat mijn vriendin vraagt is: "willen jullie komen? willen jullie komen?"
We rijden onmiddellijk naar hen. Onderweg vraagt Rik me: "ik heb geen woorden. Wat moet ik zeggen?" Ik stel hem gerust met "je hoeft niets te zeggen … wij moeten luisteren … wij moeten er "zijn" voor hen!"

Die omhelzing blijft duren, we wenen …. zij huilen …. ze vertellen hoe het allemaal gegaan is. Wij luisteren … niemand kan het begrijpen … we zijn alle vier even stil en staren, met de handen in elkaar verstrengeld. Zo moet het, er "zijn" als je vrienden in nood hebt!

731c0bb485d17eb577018e37a61a4fac_medium.

Mijn collega en haar man zijn één hoopje ellende. Ze vragen of wij willen helpen om enkele praktische zaken te regelen, samen met hun zoon en zijn vrouw. De broer van de overledene is ook helemaal van de plank. We doen ons best om te helpen, om te troosten en proberen ‘samen’ het verdriet te dragen. Troosten is zó moeilijk – woorden zijn zo leeg en nutteloos in die situatie. 

9d8cde646c59ac1996ac4f16b46b219fdmVyZHJp8e78f7b2b282a56184d5867e178cab21_medium.

 

 

 

 

 

 

Rik en ik bezoeken de jonge vrouw in het mortuarium. We beloven haar dat wij er altijd zullen zijn voor haar ouders, haar man en dochtertje en haar broer.

De volgende dagen leven we alles mee en we zijn elke dag ter beschikking voor de getroffen familie.  De jonge weduwnaar, de ouders, broer en schoonzus, beleven de begrafenis als in een roes. De kerk is bomvol, er volgen massa’s rouwbetuigingen, iedereen wil zijn/haar medeleven betuigen.

4ae715629d0333480b26ad71d895de19_medium.

Maar het leven gaat verder!
Als het kleine meisje opeens wijst naar de foto die op de kast staat en héél lief zegt:  "mama, mama" …. dan kan niemand de tranen bedwingen! Op 4 september wordt die kleine lieverd 2 jaar.
Onze wekelijkse telefoons worden er nu "2 of 3 per week". De bezoekjes zijn ook veelvuldiger. Eens tot bij hen rijden als het moeilijk gaat en een schouderklopje doet deugd.

 

Het is al eind oktober ...

Ons weekend, samen in de Ardennen, willen ze toch laten doorgaan. De vrienden dringen erop aan om samen naar hun huisje daar te rijden. De herfst is dé periode om daar te wandelen en samen te zijn.

  8ad8d1f0d284034adcf1b63e40939edb_medium.

Het zijn drie heel mooie dagen … dagen met een lach en een traan. Wij genieten op een rustige manier van de wandelingen in het bos, pratend en genietend van de ‘stille’ natuur. Het is een weekend vol emoties; er zijn héél stille momenten, er wordt gepraat en geweend en er wordt ook wel eens 'stil' gelachen.

’s Avonds genieten we van lekker eten en een glaasje wijn. We zitten gezellig bij het haardvuur, herinneringen op te halen van ‘onze’ kinderen, toen ze klein waren.

060846e2c9cfb694052c6b92a82001ab_medium.

Ik bewonder de manier waarop zij omgaan met het verlies van hun dochter. Het is zo gemakkelijk om alleen maar 'zielig' te doen, maar dat willen ze niet tegenover de buitenwereld. Als mijn vriendin zegt: "Wat voelt het goed aan dat we bij jullie helemaal 'onszelf' mogen zijn' - dat wij bij jullie niet 'sterk' moeten zijn .." heb ik het even moeilijk.

d75828936eb1f6b2e549149e54ef6aab_medium.

Elke dag hebben we een moment waarop de laatste jaren, weken, dagen van de overleden dochter overlopen werden. Er wordt gelachen met de fratsen van het kleinkindje. De traantjes komen als we het over de overgebleven papa hadden en hoe goed hij zorgt voor zijn "kleine meid."

 

c1c2137343e40d468b7a839df43d9282dnJpZW5k

 

Ons gezamenlijk weekendje Ardennen was héél aangenaam en heeft onze vriendschap nog versterkt. Zelfs onze mannen zijn ‘echte’ vrienden geworden.

690284819a3ca9aa255a7853e47fff53_medium.

We zijn altijd héél goede collega’s geweest.
We waren sinds ons pensioen meer ‘goede vrienden’
Sinds het droeve gebeuren zijn we met ons vieren, 'hechte vrienden' geworden. We kunnen samen niet vatten dat een jong leven zo bruusk beëindigd werd.

We hebben het beloofd op haar sterfbed … we zullen “er zijn” voor de overgebleven familie!

47d7ed7101338779a3460407f66337f9_medium.

 

Ondertussen zijn we al meer van 5 jaar verder. We kunnen geen twee weken laten voorbijgaan zonder getelefoneerd te hebben. Af en toe komen we eens samen en ja ... we lachen, we genieten maar elke keer komt er een moment waarop we herinneringen ophalen. Als het kleine meisje over 'mama' praat, dan vertellen we over hoe goed en mooi mama was. De papa doet het heel goed met zijn kleine meid en zij aanbidt hem! Elke 13 juli (dag van het overlijden), elke verjaardag van de overleden dochter wordt er gebeld en geluisterd, meegeleefd met hun grote gemis.

 

57954544654de42bb0e4e1c15ee30456_medium.

Onze vriendschap gaat nooit stuk, we blijven doorgaan .. met een lach en een traan!

En we gaan nog elk jaar samen naar de Ardennen (laatste foto dateert alweer van enkele jaren geleden)

 

00d3d66285a80531b13827f107e1a447_medium.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
06/03/2016 21:20

Reacties (11) 

1
07/03/2016 09:59
Ontroerend mooi.
1
07/03/2016 08:41
Deze herken ik nog... toch kreeg ik opnieuw rillingen bij het lezen x
1
07/03/2016 08:06
Om zo'n vriend te zijn en te hebben, dat is heel erg belangrijk. En mijn vriendin L. is er zo één. We steunen elkaar door dik en dun, met een lach en een traan. Al meer dan dertig jaar. Ze was er voor ons toen onze Pa overleed, wij voor haar bij haar beide ouders. Vrienden voor het leven en door dik en dun daar gaat het om. Uiteraard zijn K. en ik niet alleen zussen maar ook zulke vriendinnen voor elkaar. Ik ben een gelukkig mens.
1
07/03/2016 09:40
Fijn om dat te horen Anerea.
Vriendschap kan zo mooi zijn als ze gebaseerd is op oprechtheid en vertrouwen!
1
07/03/2016 05:32
Dierbare vriendschappen in slechte en goede tijden, heel warm en emotioneel geschreven. De mooiste en waardevolle vriendschappen zijn dat als je zoals jullie lief en leed kan delen.x
07/03/2016 09:28
1
07/03/2016 03:42
Om stil van te worden. Zo jong; zo plotseling.
Maar wat een mooie vriendschap.
1
07/03/2016 09:29
1
06/03/2016 21:59
Heel indrukwekkend.
1
06/03/2016 22:24
dank je X
1
06/03/2016 21:58
emotioneel, en wat een geweldige vriendschap !
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert