Een middagje winkelen: impressies, observaties en een interventie

Door Zevenblad gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

©goods& gifts.nl4efadce7422f0b5eb52c51a40a6e946b_medium.

Zo maar een middagje winkelen...
Het geklaag over de uitstervende binnensteden is hier in Nederland niet van de lucht, en voor een groot deel is dat terecht. De redenen zijn duidelijk: mensen hebben nu een keer de neiging om daar te kopen waar het het goedkoopst is, en dat is in de meeste gevallen het internet.
De zieltogende middenstand geeft winkel na winkel noodgedwongen op: vaak omdat de huur van het pand niet meer uitkan en omdat de personeelskosten alle winst opslokken. Wie kent niet iemand die vol trots verkondigt dat hij zijn nieuwe schoenen bij de plaatselijke Dolcis of Manfield gepast en ze dan vijf € goedkoper bij een webwinkel besteld heeft: ik zou ze de kost niet willen geven. Of de slimmerikken die op het web een nieuwe LED-TV gekocht hebben en zich dan in de Mediamarkt tot in de puntjes laten demonstreren hoe je dat ding in moet stellen, omdat er geen goede Nederlandse gebruiksaanwijzing bij is.

Ja, wij letten op de kleintjes natuurlijk, maar als dan weer een winkelketen failliet gaat en mensen hun baan kwijtraken schreeuwen wij om het hardst dat het allemaal de schuld van het kapitaal is.

Ik doe mijn inkopen en de wekelijkse boodschappen in Duitsland, vooral omdat dat het zo lekker dichtbij is, maar ook vanwege de prijsverschillen en, last but not least, de parkeerruimte. Je vindt er alles wat je nodig hebt en de binnensteden zijn er nog niet leeg, en zeker niet bevolkt door ongure types voor wie je liever even de straat oversteekt, omdat die toch niet aan de kant gaan als je er langs wilt.
De reden voor dit duidelijke verschil zal wel zijn dat de computerdichtheid per hoofd bevolking bij onze oosterburen een aanzienlijk stuk lager ligt dan hier: Nederland is in de EU koploper wat internetgebruik betreft. De doorsnee huisvrouw daar kijkt nog steeds vol onbegrip naar haar tieners die zich met een smartphone of een spelcomputer vermaken, en de wekelijkse boodschappen en de grotere aankopen komen gewoon uit de binnenstad of uit het plaatselijke winkelcentrum. Dat geldt ook voor kleding, schoenen, elektrische apparaten of meubeltjes.
De werkgelegenheid ligt er dan ook een stuk hoger dan hier, en door het veel lagere minimumloon en de talrijke mogelijkheden om dat te omzeilen (de zogenaamde 400 € jobs voor winkelpersoneel o.a.) is er ook haast geen jeugdwerkloosheid. Werkgevers moeten veel moeite doen om jong personeel aan te trekken, vandaar dat het meestal schnabbelende huisvrouwen zijn die op zaterdagen achter de kassa's zitten.

Op dit moment zijn het natuurlijk de naderende paasdagen die de sfeer in de supermarkten bepalen: waar je ook kijkt zijn het hazen, kuikentjes en eieren in alle kleuren van de regenboog die je aandacht proberen te trekken. Die trekken in elk geval de aandacht van kinderen die met hun ouders mee mogen om boodschappen te doen.
De meeste ouders (vooral moeders, maar op zaterdagen ook vaak vergezeld door vaders) hebben hun spul aardig onder appèl, maar gisteren leek het wel alsof de lentekriebels op het kroost overgeslagen waren.

Bij de Lidl waren het zelfs twee gezinnen die uit de toon vielen: een Nederlands stel en een koppel van niet geheel duidelijke origine.
Het Nederlandse gezin was niet van het 'Jan, Jaap en de kinderen' gehalte, maar kwam eerder in de buurt van de familie Flodder. Moeders al in lente-tenue, met een fel gebloemde legging over de waggelende dijen, een zwart nep-leren jasje en hooggehakte laarsjes, vaders in een soort motor-outfit met veel klinknagels, met een kale kop en een woeste blik in zijn ogen. Voor zich uit schoven ze een volle kar met daarin vooral sterke drank, bier en grote zakken zoutjes en chips. Feestje bij de motorclub soms? Ja, ik weet het, beste mensen, maar ik kan het nooit laten om etiketten te plakken, denkbeeldige in elk geval.

Hun twee kinderen, een jongen en een meisje van tussen de acht en de tien, vermaakten zich elders in de winkel, maar kwamen om de haverklap met zakken vol snoep aanzetten die ze bovenop de ouderlijke boodschappen gooiden. Vader smeet die dan direct weer in de bakken met tuingereedschap  of ondergoed, net waar ze op dat moment toevallig langskwamen.

Aan de andere kant van de gang viel een ander stel op. Vader met een smal zwart snorretje, moeder (of was het grootmoeder?), even hoog als breed, in lange rokken, daaronder een stevige lange broek en iets rond haar hoofd wat de kale Nederlander steevast een 'kopvod' zou noemen. Ook zij hadden kinderen bij zich: twee jongetjes van pakweg zeven en negen jaar oud.

Je kon er op wachten: het jonge spul begon zich te vervelen en begon dwars door de winkel 'krijgertje' te spelen. De Nederlandse koters kregen de twee eveneens rondrennende allochtoontjes in het vizier en binnen no-time scheurden ze met z'n vieren al gierend en krijsend door de gangen, botsten tegen het winkelend publiek op en duwden karretjes die in hun weg stonden hardhandig aan de kant, met een lawaai van heb ik jou daar. De herrie trok de aandacht van een personeelslid dat lege dozen aan het opruimen was en na enkele minuten verscheen de manager vanuit zijn hok naast de kassa's om orde op zaken te stellen. Tevergeefs eerst, maar toen de respectievelijke vaders op het plan verschenen bonden de lawaaischoppers een beetje in.

Ik stond al bij de kassa en ergerde me aan het steeds maar weer achter mijn rug langs kruipen van het jonge opschot dat al vast achter de kassa wilde gaan kijken wat er zoal over de band kwam. Vóór mij was een oudere vrouw aan de beurt die alle tijd nam om haar boodschappen zorgvuldig te stapelen: onderin de stevig verpakte levensmiddelen, daarboven de groente en wat kwetsbaar was kwam bovenop in de kar: op het laatst een bakje verse Spaanse aardbeien en een cellofaanverpakking met, jawel, in knalbont glimmend zilverpapier gehulde gevulde chocolade-eieren, zo te zien met een vloeibare geestrijke(?) vulling.
Het moslimstel was inmiddels naar een pas geopende kassa ernaast verhuisd, en ook daar stonden de kids ongeduldig te wachten tot hun ouders aan de beurt waren om af te rekenen. Vader betaalde contant, terwijl moeder (of was het nu toch grootmoeder?) de boodschappen inpakte. Geen drank (Allah bewaar me!),  alleen maar vruchtensap, flessen olie, kippenpoten, veel groente en veel brood. Geen snoep.

En toen gebeurde het: de jongste spruit van het niet-Europese stel keek vol belangstelling in de kar van de vrouw die voor mij aan de beurt geweest was - die was, nog steeds vlakbij, omslachtig bezig haar pinpasje en haar bril in haar handtas op te bergen - en griste met een razendsnelle greep de bonte chocolade-eieren van haar karretje.

De kassajuffrouw zag het en ik zag het ook. De besnorde vader stond een meter verderop en zag het kennelijk niet, en de ingepakte moeder/grootmoeder keek even stoïcijns als altijd. Of zij het gezien had? Ik heb geen flauw idee.

Ik reageer meestal snel als het moet. Ik stak mijn arm uit en greep het joch, dat kennelijk van plan was om met zijn buit alvast de winkel uit te rennen, in zijn nekvel, pakte hem de eieren af en legde ze terug in de kar van de ineens verschrikt opkijkende oude dame.
De vader deed een ferme stap in mijn richting toen hij zijn spruit verontwaardigd hoorde janken, maar hij begreep goddank direct wat er aan de hand was.
Het Nederlandse stel achter mij in de rij had ook gezien wat er gebeurd was - die stonden eerst hardop te lachen en begonnen dan, in onvervalst Nederlands, commentaar te geven waarvan ik maar hoopte dat Snorrevitsj het niet verstond.

Terug op het parkeerterrein, mijn boodschappenmand veilig weggeborgen in de kofferbak, bracht ik mijn karretje weer terug naar de ingang. De dame van de bonte eieren bedankte mij nog even in het voorbijgaan, en ik kon nog net zien dat de Snor zijn aanhang in een gammele oude Ford met Duits nummerbord dirigeerde, die - hoe kon het ook anders - op een duidelijk aangegeven invalidenparkeerplaats vlak voor de winkel stond.

Ach ja. Mijn 'goede daad van de week' had ik in elk geval weer gedaan.
Op de terugweg bedacht ik nog dat iemand met de inborst van een Angela Merkel misschien wel een zakje met chocolade-eitjes (zonder alcohol!) voor dat jattende eksterjong gekocht had, maar dat zit niet in mij, gelukkig. Ik hoop dan eerder dat de Snor hem thuis nog eens flink onder handen genomen heeft: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

06/03/2016 15:37

Reacties (12) 

1
08/03/2016 07:15
Mooi verhaal en grappige situatieschets.
De Snorrevitsjen bij mij uit de buurt zouden ervoor gezorgd hebben dat hun jatmozende zoontje de eerste dagen veel moeite zou hebben met het zitten.
2
07/03/2016 13:12
Jammer dat shoppen in Duitsland voor mij zo'n end fietsen is.. Lijkt me heerlijk inspirerend shoppen daar..
07/03/2016 15:14
13 uurtjes fietsen van Haarlem naar Munster. Kom op Luus dat kun je en ik ga halverwege wel staan aanmoedigen. -))
1
06/03/2016 20:50
Goh zeg, dat was even moedig optreden. Pas maar op in het vervolg. Zelfs kleine jochies lopen tegenwoordig met messen in de zak. Goed verteld. Zag het voor me!
1
06/03/2016 21:27
Moedig? Nee. Als hij 10 jaar ouder geweest was had ik het waarschijnlijk niet gedaan, maar zo'n kruimel kan ik nog wel aan, zeker met allemaal mensen om mij heen. Het enige enge moment was toen vader even op mij af leek te komen, maar die bedacht zich gelukkig.
1
06/03/2016 20:16
Heel kleurrijk geschreven :-)
1
06/03/2016 17:51
lekker sappig verhaal, zie het allemaal voor me
1
06/03/2016 17:36
Ik hoop dat het tuincentrum ontspannender was... goeie god!
Deze week aan de kassa in de Delhaize hier stond een koppel - geen kinderen alsook geen of weinig tanden, te gieren van het lachen toen ze probeerden te betaalden. Iedereen: de kassameisjes en het winkelvolk stonden naar elkaar te kijken met plaatsvervangende schaamte. Ze leken nog half dronken, zonder gène, de man had iets arrogants over hem en de vrouw... als de man gevraagd had om zijn schoenen te poetsen met haar tong zou ze het nog gedaan hebben ook.
In de Carrefour zag ik dan een jong madammeke met twee kleintjes, d...
2
06/03/2016 18:18
Ik ben niet zo van dat zoete, behalve vers fruit dan. Maar het tuincentrum was inderdaad een stuk ontspannender, vooral toen ik buiten de fruitbomen zag staan.
Vanavond toch maar een lente-menu: verse spinazie met sjalotjes en nieuwe aardappelen (Nicola, ze zijn er al weer!) met een botersausje en een eitje.
06/03/2016 23:52
Vind jij die nieuwe aardappelen dan Lekker? Ik vind er kraak nog smaak aan zitten. Ik hou het nog wel even bij de bestaande, wat oudere aardappelen.
1
06/03/2016 20:19
Niet altijd even eenvoudig om kinderen rustig te houden. Ik ben ook streng op dat vlak. Mijn dochter was geen probleem, altijd rustig en kwam nooit ergens aan. Mijn zoon wordt strenger aangepakt en dan nog slaagt hij erin om overal aan te zitten als je net even iets in je karretje laadt. Ik neem hem enkel nog mee als er geen andere oplossing is, maar meestal doe ik gewoon alleen mijn boodschappen.
1
06/03/2016 17:31
Ik vind het ook wel erg hondsbrutaal om te flikken wat dat joch deed.
Dan is gewoon jatten ineens bijna fatsoenlijk te noemen. En dat is het nooit.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert