Mijn boek Victorieus in delen, deel 15

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Tot nu toe vind ik mazen, weet me op te lossen in niets. Spoorzoekende ex-echtgenoten op dwaalsporen, aan mij is de wraak. Tot nu toe is er nog geen mes bebloed, slechts papieren verscheurd en tenietgedaan.

Op verborgen afstand, in stilte, volg ik de vrouwen van wie ik ogen heb geopend. Zie ze gaan door diepe dalen om ze uiteindelijk als herrezen godinnen hun eigen weg te zien bewandelen. Weg is de kleinering, de onderwaardering, trots flaneren ze met nieuw verworven kennissen, pareren ze commentaar en kritiek.

Marleen, de vrouw van Don, kan ik echter niet traceren, hun huis is verkocht, zijn baan is hij kwijt, of ze nog bij elkaar zijn, zelfs dat hangt in het midden. Als het zo moet zijn zullen ergens onze paden elkaar weer doorkruizen.

Cynthia, de vrouw van mijn Future, die zijn echte naam, Alfons, zelf niet prijsgaf maar voor mij geen geheim is gebleven, prijkt op datingsites alsof het een lieve lust is. Ik chat een tijdje met haar. In de hoedanigheid van een man wijs ik haar voorzichtig op de gevaren van internet en daten. De rol van goede vriend speel ik met verve, een rol die me blijkbaar wel ligt. Ze wil met me afspreken, maar mijn lichaam is te goed gevormd om dit spel uit te kunnen spelen. Ik zie mijn eigen lieve rol, heb begrip voor haar situatie, stuur lieve gedichtjes en muziek om de dag in goed humeur en met de nodige aandacht door te komen. Droog virtueel haar tranen en bied mijn schouder aan voor troost, ik ben de ideale man. Serieuze verliefde gevoelens komen mij ter oren en ik zinder zelf van genot. Ik overweeg op te biechten van het andere geslacht te zijn, wie weet is ze echt voor mijn innerlijk gevallen en doet het er niet toe, is ze blij dat ik het eerlijk opbiecht omdat ze het waard is? Ik waag het er niet op. Ik stuur haar een afscheidsbericht.

Lieve Cyn, sorry, maar ik ben op slag verliefd geworden op mijn nieuwe buurvrouw en het is wederzijds. Ik wil dit een kans geven en vind het niet fair als ik achter haar rug om met jou zit te chatten aangezien ik weet dat jij mij ook beslist niet koud laat. Nogmaals sorry, ik weet dat jij je hier meer van voor had gesteld.

Liefs Rian.

Ze mailt me terug.

Ik heb na je bericht de nodige tranen gelaten, ben je dankbaar voor alles wat je voor me hebt gedaan, alles was de afgelopen periode beter te dragen. Zal je missen maar gun je alle geluk van de wereld. Mocht het niets worden met je buurvrouw, wat ik voor jou niet hoop, denk dan nog eens aan mij. Ga hier niet zitten wegkwijnen en op je wachten maar wie weet komen we nog eens samen.

Wat een lief antwoord krijg ik, ik ben er even stil van en vraag me af waarom Alfons het risico nam deze prachtige mooie, lieve vrouw kwijt te raken. Ik hoor vaak zeggen: what’s in a name, maar ik kom steeds vaker namen tegen die passen bij de daden van de persoon. Alfons, hij die tot alles bereid is, bereid is voor strijd. Zou hij inmiddels spijt hebben?

Haar profiel verdwijnt voor een tijdje uit de lucht, maar tot mijn opluchting zie ik deze weer snel verschijnen met een luchtige tekst in haar profiel.

Ik mis onze gesprekken. Het is weer zo’n moment dat ik even totaal de kluts kwijt ben. Ik maak een stamboom van de geofferde personen en teken in waar de losgeslagen ega’s nu zijn ondergedoken. De ene situatie maakt me blij, de andere doet me in vertwijfeling afvragen wie ik het hardste raak. Zijn het de overspelige mannen of de bedrogen vrouwen die opkrabbelen naar geknakte ego’s? De zorg voor kinderen veelal alleen voortzetten en financieel op het randje van de afgrond leven. De mannen shoppen verder op de datingsites in alle vrijheid nu. Hebben ze geen angst gekregen door de ontmoeting met mij? Ik zal ze harder moeten raken.

Eerst orde scheppen, alles op een rij, mijn huis symboliseert mijn hoofd. Ik slalom langs dozen en archieven. Boeken, films, ik zoek mijn inspiratie, hoe de volgende date kleurrijk en voor de juiste partijen tot een succes te maken. Kunst zoek ik, een perfectionistische vervolmaking van mijn daden. Victor is niet de enige meer die mag weten niet zo met ons te kunnen sollen.

Irene blijft aanwezig. We praten veel over wat ons is overkomen. Het hoe en waarom, we krijgen het niet opgelost. Alles is ze kwijtgeraakt. Net als bij mij kon haar dochter haar pad ook niet meer volgen. Familie keek in verwondering op afstand naar haar keuzes. Op een dag besloot ze de veroordelingen niet meer te pikken en verbrandde al haar schepen. Alleen op de wereld trof ze hem.

 

Hoofdstuk 3

Een profiel van een jacht zonder beeld van de bezitter deed me watertanden. Een dagje rijkdom zou me wel kunnen bekoren. Ik besluit deze rijkdom te willen delen met mijn nieuwe vriendin, samen staan we een stuk sterker en zijn de mogelijkheden alleen maar groter geworden. Eerst maar eens kijken of ik het bezit binnen kan halen.

Er zit een lieve, schuchtere man achter het plaatje, geen schuilnaam, hij staat er als Matthew en dat blijkt ook zijn echte naam te zijn. Zijn stille kracht is voelbaar. Hij deelt zijn verdriet, ondanks zijn rijkdom, en de vrijheid ongelimiteerd de wereld te bekijken, durft hij tranen te laten om zijn eenzaamheid. Tussen zijn vakanties door spreek ik hem op de chat. Waar hij ook is geweest, nergens kon hij het delen. Hij schrijft.

Ik zat op de top van de berg te kijken naar de ondergaande zon achter de zee. Ik barstte zomaar in tranen uit.

Waarom tranen? vraag ik.

Een prachtig schouwspel, misschien het mooiste wat ik ooit heb gezien en ik had niemand om het met me te delen, ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld.

In gedachten verzonken hou ik me even stil. Dit klinkt als een mooie lieve man, geen vrouw in beeld die hiermee wordt gekwetst. Hier kom ik niet aan, misschien kan ik hem koppelen aan een van de wanhopige andere kant. Ergens diep vanbinnen voel ik het verlangen borrelen, hoe graag had ik hier naast hem gezeten, ineengeslagen handen, mijn hoofd liggend op zijn borst, samen tranen latend om gevonden geluk op het voordek van het schip.

Focus, gaat het door me heen, hier ga je weer, ergens gaat het bij jou en hem toch mis en op die pijn zit je niet te wachten. Pak je harnas en laat je niet vermurwen door mooie praatjes. Deze man heeft in elke haven een ander schatje, stel ik me dan weer snel voor. Het zijn mooie praatjes, de kunst van verleiden. Toch zie ik nog niet in waarom ik hem een loer zou draaien, wens slechts zelf een dag te kunnen genieten.

Er komt een berichtje tussendoor: Hé schoonheid, ben je online?

Kippenvel. Waarom vond ik dit de eerste keer toen het me overkwam zo mooi om te horen? Alleen het woord ‘schoonheid’ deed me al glimlachen. Dit soort woorden had ik te lang niet gehoord. Als hij het is, dan zal zijn volhardende karakter snel aan het licht komen. Er zullen nog diverse berichtjes volgen die aangeven hoe graag hij met me in gesprek wil komen, omdat mijn foto hem geraakt heeft. Mijn foto allang niet meer de mijne. Bewerkt heb ik mijn ogen, getekend is mijn gezicht. Voel me enigszins opgejaagd door het bericht. Ik ben nog geen ‘master’ in het nemen van wraak. Heb nog zoveel lessen te leren, maar het feit dat hij weer opnieuw bezig is, opnieuw probeert mij te verleiden, doet me verharden. Zou hij mij herkennen in mijn nieuw gecreëerde profiel?

Een ander berichtje doet mij ook even stilstaan. Ik heb een vrouw aan de lijn. Ik ken jou ergens van, sms’t ze.

Een afgezaagde openingszin in een kroeg, maar op het internet vrij ongebruikelijk. Daar komt nog bij dat dit een vrouw is. Op de vlakte pareer ik: Ik jou niet, vertel je verhaal.

Hoe komt ze aan mijn nummer, heb ik iets over het hoofd gezien? Het blijft een tijdje stil, maar na een paar dagen vraagt ze me of ik haar wil ontmoeten. Het is een lang verhaal en ze wil het niet kwijt aan mij als ik toch niet degene blijk te zijn die ze denkt dat ik ben. Ik weet niet wat te antwoorden. Wie is ze en wat wil ze me vertellen?

Te veel in eens. Ik besluit alles even op zijn beloop te laten. Ik ga proberen er een dag op een jacht uit te slepen en als het mag neem ik Irene mee.

Ik zoek Matthew op en vraag hem direct op de man af: Zin in gezelschap, een ontmoeting tussen twee lichamen? Vind de gesprekken met jou zeer enerverend en voel een gedeeltelijke smart. Zullen we wat leuks gaan doen?

Deze zakenman durft me zonder blikken of blozen te bestellen in zijn lunchpauze. Waar blijven zijn tranen opgeslokt door krokodillen, slechts ogen zichtbaar boven de waterspiegel, een monsterlijk gedrocht verborgen onder groen verontreinigd water. Ik hoop dat hij een volle agenda heeft voor de middag. Hij zal zich er niet vertonen. Het maakt me dit keer niet uit, geen wraakgevoelens, zie het als training, een sportieve inspanning. Of stel ik het uit tot op het jacht?

06/03/2016 09:17

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert