Mijn boek Victorieus in delen, deel 10

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Tijd voor bezinning. Ik lik mijn oude grijze wonden, proef metaalachtige sporen van het arsenicum verborgen onderhuids. Onder hernieuwde schubben etteren ze door, vergiftigen ze mijn gedachten.

Mijn kinderen zijn te vroeg de deur uit, gekozen hun moeder te verlaten. Ze vonden er geen vertrouwde basis meer, veranderd in een schichtige vrouw met doffe ogen. Afwezigheid, verzonken in gedachten, dompelde hun in eenzaamheid en onbegrip. Vervolgens laaiende ogen van woede. Ik kan geen goed voorbeeld meer zijn.

Hun vader kwam ze halen en dankbaar gingen ze mee. Zij kozen voor een lichtend voorbeeld om hun eigen pad niet in duisternis te hoeven volgen. Nu wonen ze bij de andere kant van hun bloedband met een nieuwe moeder geplukt uit nog een ontspoord huwelijk. Ik zie mijn schaapjes graag op het droge en heb hun besluit niet aangevochten, laat hen lopen op een geplaveid pad bergopwaarts, aan de kant passeren zij mijn bergmeren vol gelaten tranen.

Mijn pad zal ik niet meer met ze delen, deze kan niet anders dan eindigen in een diep ravijn waar ik ze niet in mee wil trekken. In mijn ogen een goede daad door mijn welpen te werpen en me af te keren. Kan niet meer vertoeven bij hem die hun liefheeft, ik bekijk de man in hun leven met andere accenten, hij hing mijn open hart met weerhaken in de zon te drogen, eenmaal verschoten en later totaal ontkleurd deden zijn interesse in mijn orgaan verliezen en ruilde het in voor vers bloed. Zijn eigen bloedjes daarentegen hebben nimmer zijn aandacht verloren. Nu ik het niet meer zijn kan is daar hun basis.

Vol schuldgevoel over aflatende zorg zag ik met lede ogen mijn heilzaamheid vertrekken. Wie houdt me nu nog op de been. Verlost van de verantwoordelijkheid toch nog iets van hun leven te maken heb ik mijn handen vrij te doen met mijn leven wat ik wil. Kan me hier en nu neerleggen om nooit meer op te staan. Waarom eerst niet wat opruimen?

Ik kijk in de spiegel en zie een ontwikkelde, gekraakte vrouw, getraind om haar ogen te laten stralen, een maskerade. Achter in mijn ogen zie ik een vonk, een wraakzuchtige vondst.

Dit kleine vonkje pak ik met beide handen aan, ik zal de wereld een stukje zuiveren. Mijn pad zal geen vrouw meer volgen. Ik dicht mijn emoties van me af, stop ze in een klein doosje en sluit ze op achter slot en grendel.

 

Uit het niets hangt daar die ene traan
Die ene traan rolt zomaar uit mijn oog
Die ene traan laat sporen achter in mijn maskerade
Die ene traan trekt vloeibaar door make-up
Die ene zoete traan ontbloot mijn ziel

Die ene traan als zout in wonden
Die ene traan mijn levenslied
Die ene traan zegt meer dan duizend woorden
Zal ik die ene traan drogen
Verdergaan
Of laten rollen tot hij is verdwenen

Als kleine druppel op een gloeiende plaat

Die ene traan zal mij niet tegenhouden, een doel gevonden in mijn leven. Bescherm de kwetsbare vrouwen om je heen zodat zij niet hoeven ondergaan wat jou is aangedaan.

‘Clean again’ van Racoon knalt door mijn kamer, oren kunnen de decibellen net aan, ik voel het trillen van de boxen, ik weet weer waar ik mee bezig ben. Mijn focus weer verlegd. Een goede training, dijen, billen, borsten, alles pak ik aan om een perfecte perzik te worden. Een trechter, sappen die ze zal ontvangen extraheren en vernietigen. Nesteldrang voorkomen door spiraalvormige antibacteriële voorbehoedsmiddelen. Geen kind zal door mij het licht nog zien in deze duistere wereld.

Mijn driften zitten in mijn hoofd, in verbazing gevoeld hoe woedende, wraakzuchtige gevoelens mijn lichaam deden beven, een beerput niet langer gedempt. Het eerste slachtoffer was gewillig, de tweede komt eraan.

 

04/03/2016 10:44

Reacties (1) 

1
04/03/2016 10:59
Het is super spannend.. !
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert