Mijn boek Victorieus in delen, deel 9

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Veel energie gaat zitten in het vormen van mijn lichaam, krachttraining, spieren op onverwachte plekken en welgevormde welvingen goed in het zicht.

In het centrum van de fruitschaal pronkt een perzik, zoet en sappig, een uitnodiging om te pellen strooi ik rond. De pit echter ongenaakbaar, hier huizen mijn diepste gedachten, verborgen voor alle kijkers. Hij die op mijn uitnodiging in zal gaan zal ik nagelen aan de grond, zijn blik bevriezen in eerste oogopslag, zijn lijf verbranden in mijn allesvernietigende hitte, zijn grootsheid kleineren. Welkom in mijn hellevuur.


De eerste kleine stappen zijn gezet, het contact is gelegd. Een rotte bodem om zaadjes te ontkiemen van deze carnivoor. Het ging eigenlijk vanzelf, zoals verwacht, slechts een blijk van eenzaamheid en verlangen was genoeg. De man in kwestie voelt zich oppermachtig, een eenzame vrouw die verlangt naar zijn aandacht. Nu de verdieping, ik zoek achtergrondinformatie, zijn muzieksmaak snel bekend, niet mijn smaak maar tijdelijk om aan te horen en genoeg geschikte nummers gevonden om de juiste stemming te bepalen! In zijn sport staat hij niet bekend als geduchte tegenstander, hij bungelt onder aan de competitie. Ik stalk hem verder op het web en zie overal zijn activiteiten. Volg de meldingen op zijn Facebook en graaf dieper bij zijn vrienden. Haak aan bij zijn Google-kring en vergaap me aan de roddel en achterklap. Vele weetjes over zijn ego prijken in zijn glazen huis. In een virtuele winkel meldt zijn advertentie: Speelgoed te koop.

Ik bel om te informeren over de prijs. Een vrouw neemt op, zijn dubbelleven ligt open en bloot te schitteren voor mijn ogen. Op de achtergrond hoor ik jengelende kinderen, schreeuwend om aandacht, een woeste mannenstem schreeuwt: ‘Ik ben hier weg uit deze chaos.’

Ik hoor een knal van een dichtgesmeten deur. Hij vlucht uit deze klucht. De kinderen beginnen hard te brullen: ‘Mama, papa gaat weg.’

De vrouw blijft kalm, vraagt met een excuus om pauze, ze hoort haar zeggen: ‘Jongens, mama is even aan het bellen, ik kom zo bij jullie, papa komt wel weer terug.’ Het blijft even stil. ‘Sorry,’ zegt ze overbodig tegen mij, ‘we hebben hier wat kleine probleempjes.’

Schuldgevoel, twijfel, hij neemt ze zelf weg. Goed ingeschat, deze prooi.


Vele mailtjes vliegen over en weer en na wat tegenstand geef ik mijn mobiele nummer van het mobieltje dat speciaal voor deze gevallen is aangeschaft. Per direct regent het sms’jes. Ook zijn nummer is speciaal, niet verbonden met zijn vrouw. Hij dekt zich in en voelt zich veilig. Bellen doe ik niet. Ik weet immers zonder dat hij het weet hoe zijn situatie thuis is. Een telefoontje op een verkeerd moment zou roet in het eten gooien. Ik spreek geen wantrouwen uit, ga in zijn ogen helemaal voor de bijl. Hij wordt brutaler en begint wel te bellen, hij wil me zien maar ik hou zoals het hoort de boot nog even af. Laat hem jagen, laat hem doen wat hij wil, laat hem denken dat ik zit te smachten, niet kan leven zonder zijn aandacht. Ik schets zijn dromen, daar ben ik inmiddels goed in. Ik oefen mijn geletterdheid in gezwinde typesnelheid. Interpreteer tussen de regels door en verkoop mezelf met mooie praatjes, verpakt in een pikant doorzichtig cellofaantje.


De berichtjes naderen de intieme zone, nog net niet grensoverschrijdend maar kantje boord. Zijn verlangen groeit, hij vraagt of ik geen lichamelijk contact mis, vist naar een afspraakje met maar één doel. Ik stel me preuts op en zeg hem niet over één nacht ijs te gaan. Hij bindt voor nu in en wordt weer lief en schattig. Hij paait, stuurt niets dan mooie woorden. Samen dromen we over onze eerste date en heel voorzichtig laat ik mijn touwtjes vieren. Hij vraagt mij naar mijn fantasieën. Giebelend schrijf ik: Dit heb ik nog nooit met iemand gedeeld, ik durf dat niet zomaar te vertellen.

Als eerste komt hij over de brug en vertelt me zijn droom. Ik zou zo graag eens willen moeten smeken, ik zou zo graag eens een vrouw willen horen smeken. Ik zou het zo graag eens doen met iemand die ervan genieten kan. Maar op dit moment zou ik heel graag gewoon weer eens seks willen hebben, want dat is al een hele tijd geleden.

Ik begin hem te voeren en vertel hem mijn zogenaamde stoutste dromen: Geef mij de leiding en ik geniet. Ik wil met je spelen totdat ik je hoor kreunen, zie kronkelen en hoor smeken om de finale, de klapper, het vuurwerk. Ik smeek je, laat me weer eens genieten.

Hij heeft niet door hoe ik zijn fantasie kopieer, hij kan niet langer wachten, hij móét me zien!

Nog één keer trek ik me terug, maak hem gek met mijn twijfel aangezien er beeldend is geschreven wat hem te wachten staat. In angst alles alsnog mis te lopen is hij nu als was in mijn handen. De tijd is rijp, ik mag het tijdstip en de locatie bepalen, hij zal reserveren, daar zal ik mijn vingers niet aan branden, laat hem de man zijn die voor zijn liefje betaalt, voor mij zijn er belangrijkere motieven zelf niet te willen betalen. Hij zal zorgen dat hij er is voordat ik me opnieuw bedenk. We spreken af in een hotel. Het hotel ligt aan een drukke doorgaande route, ik wil er snel weer onopvallend weg kunnen rijden. Vele ramen tonen het aantal kamers. Voor de onderste rij hangen mooie sfeervolle markiezen gelaten in een boog, ze weren de zon, de kilheid die het vanbinnen bezorgt past bij mijn gevoelstemperatuur. De bovenste ramen allen voorzien van vitrage in maagdelijk wit, de bedden daarentegen zullen kraken door veel gebruik. De vitrage een middel de praktijken erachter te verdoezelen, niet open en bloot voor eventuele ogen die ons zouden willen gadeslaan.

Ik ken het hotel vanbinnen, was er ooit een nachtje voor mijn werk. De kamers klein en ongemakkelijk, als je niets op het bed te zoeken hebt wil je er niet wezen. Het voldoet aan mijn normen, ik hecht geen waarde aan luxe, heb slechts een bed met spijlen nodig en die weet ik hier aanwezig. Mijn auto geparkeerd net om de hoek, ik heb het nummer van de kamer. Hij zal er zijn, onze ontmoeting is binnen tien minuten een feit.

De receptionist kijkt me meerwaardig aan, hij weet al wie er op me wacht. Ik zie hem denken dat ik met gevulde portemonnee terug zal keren, hij zal me niet nogmaals zien passeren vandaag, ik verkies na afloop de achterdeur.

Ik klop op de deur. In niets lijkt hij op zijn profiel, een man in een pak met lichte strepen, de knoop gespannen in het gat, ik daarentegen ontpop me van huisvrouw naar femme fatale, hoge hakken, zwarte kousen, een kort rokje en rode blouse met open knopen tot daar wat het fatsoen toelaat.

Een geur uit een goedkoop flesje ontstemt mijn zintuigen, een kort gevecht tegen bedwelming, beelden doemen op van oude mensen die eens waren, een huis dat tijden niet is gelucht. Ik zuig nieuwe lucht in mijn longen totdat er niets meer bij kan, mijn boezem rijst als bijkomende attractie omhoog. Laat ogen glinsteren, een felrode glimlach om mijn mond. Je ziet hem haperen onder de indruk van mijn verschijning, zijn ego gekrompen, hangend tussen zijn benen. Niets is over van de baas in eigen huis die met harde stem verkondigde te vertrekken. Timide volgt hij na mij te hebben binnengelaten, er is geen weg meer terug. Samen nu in een voor een dag gereserveerde kamer, hoewel ik verwacht over een halfuurtje weer buiten te staan. Hij mag nog even blijven liggen, dat is het plan.

Laat hem nog even in de waan dat hij de leiding heeft, ga voorzichtig zitten op het bed, er is immers hier geen andere zitplek. Hij kijkt nu op me neer met hangende schouders, gebogen rug, zonder woorden, zakt ongemakkelijk naast me neer. Zijn geloof in mij is weg, ik zie hem denken: wat doet ze hier met mij? Ik zal het hem dan maar tonen en geef hem een kus als antwoord op zijn niet uitgesproken vraag of zijn droom nog uit gaat komen. Zijn gezicht draait en zijn lippen beroeren de mijne, een huivering gaat door me heen, het is er geen van genot.

Mijn jasje trek ik uit. Alsof er een startschot heeft geklonken geeft zijn lust hem weer ballen. Hij gooit zijn kleren van zich af en begint te plukken aan de mijne. Ik grijp in, neem hier en nu de leiding, mijn harnas zal niet gepeld worden. Denkend aan onze fantasie laat hij zich boeien en kronkelt op het bed. ‘Jij wilde smeken?’ vraag ik hem. Nog altijd gelooft hij dat ik zijn grootste wens uit zal doen komen en met grote gulzige ogen en een ranzige tong likt hij langs zijn lippen en knikt.

Ik pak mijn vlijmscherpe mes en steek het glimmende lemmet in de lucht. Puilende ogen staren naar het blinkende metaal. Langzaam nader ik het bed, kijk in zijn bange ogen. Ik prop een bevlekte washand in zijn mond, wil het gejank niet horen. Met de punt van het mes lift ik zijn gevallen fallus met neerbuigende blik. Piepend gesmeek ontstijgt uit een bevroren lichaam, ik aanschouw zelfgenoegzaam deze kleine man.

Voel een onbekende behoefte, maar hou me voor nu bij mijn voorgenomen plan.

‘Ik stuur je vrouw om je te verlossen,’ en ik leg het koude staal op zijn borst.

Pak zijn kleren en vertrek, zijn gebrul komt niet aan in mijn Oost-Indische oren.

In alle rust geniet ik verder van mijn avond, gedoucht, gegeten en gedronken, een romantische film speelt zich af voor mijn ogen, ik barst in lachen uit, mijn benen dicht tegen elkaar aan gedrukt, hoe ver van de werkelijkheid is dit verhaal. De nacht passeert met een voldane slaap.

Voor het krieken van de dag rijd ik naar zijn adres, gooi de sleutel door de brievenbus met een briefje voor zijn vrouw.

Als je je man terug wilt zien, hier is hij te vinden, aan jou de zoete wraak.

Deponeer zijn kleren op de stoep en verdwijn in de ochtendnevel.

Tijd voor een nieuwe ronde, op zoek naar het volgende slachtoffer. Op de terugweg stop ik bij een bouwmarkt, de volgende keer zal hij voor de bijl gaan. Thuisgekomen leg ik het wapen in het midden van mijn tafel en open mijn laptop.

In principe ben ik niet traceerbaar, toch verwijder ik overal mijn profiel, maak nieuwe en wacht op de reacties.

Mijn sensor is alert, ik zal aanvoelen wie er last heeft van een midlifecrisis en over lijken gaat om te voldoen aan zijn behoeftes.

Hij zal mij tegenkomen op zijn pad als oefening voor mijn meesterstuk. Mijn verleiding zal ik vervolmaken, de definitieve dolkstoot met een twist gezet. Voorlopig prepareer ik ze slechts voor hun vrouw.

Tweet tweet… U heeft een nieuw bericht. Ik heb weer beet.

 

04/03/2016 10:38

Reacties (2) 

1
04/03/2016 11:12
Dikke grijns :-)
Kirsti tegen Ingrid
04/03/2016 11:42
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert