Een afdruk uit mijn verleden.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik ben een type die van alles bewaard, misschien omdat ik toch moeite heb om dingen weg te doen, vooral wanneer het misschien nog eens van pas kan komen. Hoewel het wel steeds makkelijker word om bepaalde zaken weg te doen, omdat er soms gewoon geen ruimte meer voor is. Maar goed ik ontdekte een oud doosje hierin vond ik oude schrijfsel van me. Bijzonder een afdruk uit mijn verleden. Ik wil een brief hier delen en wie weet volgt er nog wel één.

 

5-5-'88

School

Het is vandaag bevrijdingsdag en ik hoef niet naar school. (leuk hè) Maar ik mag niet klagen, ik ben de hele week niet naar school geweest. Omdat ik een paar dagen rust nodig had. Maar morgen moet ik weer naar school. (balen dus) Vooral de klas, wat zal me dat een mooie begroeting worden.(vast) Morgen is het vrijdag dus vandaag is het donderdag, dat lijkt me logisch toe maar goed daar hebben we het nu niet over. Soms heb ik echt zin om de hele school op te blazen, met de leerlingen van mijn klas er nog in! Het zijn van zulke treiterkoppen, echt soms zou je er toe komen. Maar goed dat doe ik natuurlijk niet. Nee ik zal wel gek zijn. Heel vaak zitten die lui in de klas te zeuren, ik kan nooit mezelf zijn, wat ik best wel naar vind. Maar ja ik denk dat er niets aan kan doen is.(dus niets van aantrekken) Maar dat valt niet altijd mee! Ja zeggen me pa en ma sla er dan op! Maar dat kan ik niet, ben ik een lafbek een schijtert? Ik weet het niet, ik kan een ander geen pijn doen. (stom hè) Ja stom is het! En ik begrijp me soms zelf niet maar wat kan ik er dan aan doen? Het is nu eenmaal mijn karakter en soms erger ik me echt rot! Nou ja eens barst de bom en dan zullen ze er van lusten! Nog één jaar dan ben ik er van af (wat een rust zal dat geven) Dan gaan we feest vieren, wij vieren feest kom jij dan ook? Vast wel, maar ik zit er nu mee. Ach Shasja doe nou niet zo zwaarmoedig het valt vast allemaal nog wel mee, en je komt er wel doorheen. En vergeef ze het maar, ze weten niet wat ze doen. Vergeven vergeven! Altijd weer vergeven! Dat woord hoor ik telkens weer, maar soms is het best moeilijk om te vergeven. Maar ik doe het toch meestal wel, als dit de meiden zouden lezen zouden ze me voor gek verklaren. Ik heb het van uit mijn geloof geleerd, en mijn ouders zeggen het, en die zijn mijn voorbeeld. Ik hou van ze en dat geeft me soms een grote kracht om alles te verwerken. Ze helpen me door heen. En dan ineens lijkt alles veel makkelijker, als je weet dat iemand van je houd, wat is liefde toch sterk. Nou laten we nou maar over iets anders hebben ik ga zo weg naar K. (Mijn vriendinnetje in die tijd, en achteraf gezien mijn grote liefde.) Ja daar heb ik echt zin in. Gisteren heb ik naar een film gekeken dat ging over een Nederlandse familie in de oorlog, ze hadden joden in huis, deze mensen hadden zo'n sterk godsvertrouwen, daar stond ik versteld van. Het was een gevoelige film . Wij kunnen nog een voorbeeld aan die mensen nemen, als ons geloof zo sterk is komt het wel goed. Het was een waar gebeurt verhaal. Tja wat moet ik nu verder schrijven? Oja ik heb ook nog de ramen gelapt van buiten voor mam lief hè? (nou) Je kunt ook best weleens wat doen dan leer je tenminste nog wat van vind je ook niet?

Nou nu stop ik groetjes van Shasja .

Nou ja Shasja het is toch geen brief, oja dat klopt ook was ik vergeten.


Tijdens het lezen en overschrijven van deze “brief” Viel mezelf een aantal dingen op, ten eerste dat ik voor mijn gevoel niet helemaal open was, wat ik nu werkelijk voelde over het pesten, bang dat mijn ouders deze “brief” zouden vinden en daardoor van slag zouden kunnen raken. Verder probeer ik duidelijk mezelf op te peppen en in te laten zien dat het allemaal niet zo erg is. Maar het was wel erg, en van vergeven was in die tijd absoluut geen sprake, al hield ik dat mezelf wel voor omdat me dat geleerd was, en ik het graag goed wilde doen. Ook vind ik mezelf tegen spreken aan de ene kant zeg ik dat mijn ouders zeggen sla er maar op en op het volgende moment schrijf ik dat ze mijn voorbeeld zijn, in hoe je moet vergeven. Pep mezelf op dat ze van mij houden. En ja dat deden ze ook wel. Maar mijn verhaal echt aan hun kwijt kunnen heb ik in die tijd nooit gekund. Wanneer ik er over begon zei mijn moeder bijvoorbeeld dat ze genoeg in haar eigen leven meegemaakt had, en dat ze eigenlijk mijn problemen er niet bij kon gebruiken.

Met mijn vader had ik een slecht contact omdat hij veel weg was, en heel erg in zijn eigen wereld leefde. Verder haal ik er wel uit, dat ik graag positief tegen dingen aan wilde kijken. En daar de kracht vandaan haalde om door te gaan. Ook vind ik dat ik soms een beetje te hard voor mezelf was en bijvoorbeeld het compliment dat ik mezelf geef dat ik mijn mams geholpen had, en de reactie met je kunt best wel wat doen. Ik vond deze “brief” weer, heb er nog meer gevonden wie weet plaats ik er nog wel eens één. Ik ben er ook veel kwijt, voor een aantal jaren terug heb ik er een aantal vernietigt, stel dat mijn kids die in handen zouden krijgen. Ik heb daar nu wel spijt van want er waren best wel heftige brieven bij, en het was toch mijn gevoel zoals ik me in die tijd voelde.


 

Shasja

29/02/2016 12:29

Reacties (5) 

1
29/02/2016 13:27
Ik ben het tegenovergestelde... ik geef en gooi alles weg :)
1
29/02/2016 13:33
Hahaha misschien is dat soms beter ;-). Hoewel ik had een moeder die dat ook deed, en soms weleens te snel gehandeld had. :P
1
29/02/2016 19:48
Ja... heb ik soms ook wel voor :))
1
29/02/2016 12:52
Ook jij verlegd steeds meer stenen....xxx
1
29/02/2016 12:53
Ja hè ;-) XXX
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert