Het Hiernamaals volgens de Azteken

Door Oxalis gepubliceerd in Religie en levensbeschouwing

14f2ae030bade00d61bcfce1ce60a7d6_medium.De Azteken waren een Indianenvolk uit Midden-Amerika, dat hun rijk had in het hedendaagse Mexico. Het hoogtepunt van hun rijk lag tussen de 12e en de 16e eeuw. Het centrum van het Azteekse rijk was de stad Tenochtitlán, op de plaats waar nu Mexico-Stad is gelegen.

Linksboven:  koninklijke hoofdtooi.

Azteken doemdenkers met wrede goden

f5e5f17d003267eb705f4ae23d260fa4_medium.De godenwereld van de polytheïstische Azteken bestond in feite uit wrede en bloeddorstige goden, die net zo compromisloos voor de Azteken waren als de natuur om hen heen.

Veel Azteekse rituelen waren er dan ook op gericht om hen gunstig te stemmen en zo de destructieve aspecten van de natuur – die werden gezien als manifestaties van de macht van de goden – te verzachten. De Azteekse religie was er ten zeerste op gespitst de natuur in balans te houden. Eén verkeerde stap zou in hun ogen hebben kunnen leiden tot een natuurramp.

eb293683cd821cc57a2701b3464b97ff_medium.Huitzilopochtli, de Oorlogs- en Zonnegod (foto rechts), moest worden geholpen om de Zon sterk te houden door veroveringen en door offers.

Iedere 52 jaar was er bijvoorbeeld alom de angst dat de wereld zou eindigen, omdat de Zon te zwak zou worden en stil zou blijven staan. Alle religieuze vuren dan werden gedoofd, iedereen vernietigde zijn of haar bezittingen en ging in rouw.

Wanneer de sterrenconstellatie van de Plejaden weer zichtbaar werd, achtte men de Zon en zichzelf pas veilig voor een nieuwe periode van 52 jaar.

Bij het tevreden houden van de goden speelden eerst offerandes van voedsel, bloemen en dieren, maar later specifiek mensenoffers een belangrijke, zo niet centrale rol. Het bloed, het hart of het hoofd van jonge mannen of vrouwen werd door hogepriesters rijkelijk geofferd, omdat men dacht dat de Zonnegod deze nodig had om de strijd met de duisternis te winnen. De zielen van de geofferden konden dan òf naar het dodenrijk vertrekken òf aan Huitzilopochtli's zijde in de strijd vechten.

f800069f2a408420c35d3f3f8022c94a_medium.De Azteken waren hierdoor dan ook een krijgshaftig en oorlogszuchtig volk. Zij vergrootten hun rijk op een agressieve manier en namen de overwonnen buurstammen vaak gevangen. Deze werden uiteindelijk, in langdurige en afschrikwekkende ceremonies, geofferd, soms met tienduizenden per dag tegelijk. Sommige oorlogen (de zogenaamde 'Bloemenoorlogen') werden zelfs specifiek gevoerd om krijgsgevangenen voor dit doel te verzamelen.

Azteekse Hiernamaals in de hemel

Het centrale punt van het Azteekse universum was de Poolster, waar volgens hen 13 bolvormige regio's omheen draaiden: de zon, de maan, de planeten, de wolken, de bliksem en de regen. De Poolster was tevens de plaats van het uit vier regio's of windstreken bestaande dodenrijk. De dodenrijken onderscheidden welke zielen er mochten toetreden, afhankelijk van het leven dat zij hadden geleid en de dood, die zij waren gestorven.

7fead423fd63f14526a9d52b8da8b62d_medium.

Elke soldaat of krijger hoopte bijvoorbeeld te sneuvelen in de strijd; een heldendood zorgde namelijk automatisch voor een ontwaken in paradijselijk Tonatiuhican. Reïncarnatie kende men niet echt; na 4 jaar in enkele van de dodenrijken had men de optie om terug op aarde te keren in de vorm van insecten of vogels, maar veel verder dan dat ging het eigenlijk niet.

Vier Azteekse dodenrijken

Het Azteekse Hiernamaals was onderverdeeld in vier regio's, windstreken of dodenrijken. Na de dood zou de ziel naar één van deze vier mogen reizen.

  • Het noordelijke rijk Mictlan
  • Het oostelijke rijk Tonatiuhican
  • Het zuidelijke rijk Tlalocan
  • Het westelijke rijk Tamoanchan.

Mictlan

De meest afschrikwekkende was Mictlan in het noorden. Het was in feite de Azteekse Onderwereld. Om er te komen, moesten 9 gevaren worden overwonnen, waarvoor men gemiddeld 4 jaar nodig had. Toch was dit het dodenrijk, waar de meeste mensen eindigden.

4133f7bd984dbf3ec7d124c34b4109fb_medium.De complexe reis, die hiervoor moest worden gemaakt, kon gemakkelijker worden gemaakt door een goede voorbereiding tijdens het leven op Aarde.

Links: Azteekse beeldjes van leven (links) en dood (rechts).

Zo was het belangrijk om nuttige geschenken en voorwerpen in je graf te hebben, die je kon gebruiken om de gevaren te doorstaan (zoals een grote ronde kraal van jade). Een gids in de vorm van een hond werd bijvoorbeeld essentieel geacht. De meeste gewone mensen gingen naar Mictlan en werden begraven met bijvoorbeeld beschermende amuletten en een gele of een rode hond (de kleur was cruciaal en hing af van het leven van de overledene).

De reisduur kon overigens worden versneld door een (meer kostbare) rituele begrafenis met een priester. Een andere manier was om de dode in gehurkte positie te begraven; hierdoor zou de reis door de Onderwereld voor de ziel gemakkelijker worden gemaakt.

De 9 gevaren op weg naar Mictlan waren de volgende:

  1. e9dedbf17e0c6e4cf5a28f9afa7a9f32_medium.Vind de brede rivier bij de ingang van de grot
  2. Klim over 2 bergen, die worden gescheiden door een dal
  3. Klim over een berg van obsidiaan
  4. Doorsta een messcherpe ijzige wind
  5. Loop door het gebied, waar met vlaggen wordt gezwaaid
  6. Loop door het gebied, waar pijlen worden afgeschoten
  7. Loop door het gebied, waar wilden dieren zijn die mensenharten eten (hiervoor werd de kraal van jade vaak in de plaats gegeven)
  8. Loop over een smal pad van steen.
  9. Verschijn voor Mictlantecuhtli en Mictecacihuatl, de god en godin van de Onderwereld (de geschenken, die in het graf werden meegegeven, waren voor hen).

Na toelating, eindigden de zielen meestal in duisternis. Durfde men de confrontatie met de 9 gevaren op deze reis echter niet aan of slaagde men er niet in de gevaren te overwinnen, dan was de ziel gedoemd om over de Aarde te blijven zwerven.

Tonatiuhican

b8353b8039b2d47c7846f8682ce446b1_medium.Tonatiuhican ('Huis van de Zon') in het oosten was voor de koning, krijgers, mensen die een offerdood waren gestorven en handelslieden die buiten het Aztekenrijk waren overleden.

Links: beeld van Montezuma, de laatste Aztekenkoning.

Door de geneugten van het Hiernamaals– met grazige weiden en frisse beekjes – zagen veel Azteekse krijgers meer in sneuvelen dan in verslagen worden. Dit verklaarde voor een groot deel ook, waarom krijgers vaak niet eens aan hun vijand probeerden te ontsnappen; het was immers de hoogste eer om in de strijd te sterven of jezelf op te offeren. De beloning in het Hiernamaals was groot. Een leger met zo'n instelling bleek erg effectief in de strijd, wat voor een deel verklaart waarom het Azteekse rijk zo snel zo groot was. Omdat ook geofferden zich verzekerd zagen van een paradijselijk hiernamaals, was dit vaak een reden om zich vrijwillig bij de bloeddorstige hogepriesters aan te melden.

Tonatiuhican gold als het meest paradijselijke dodenrijk. Hier waren bloementuinen, werden dagelijks schijngevechten gehouden en was het leven puur genot. De ziel was er de metgezel van de Zon. Na 4 jaar keerden veel van de zielen terug naar de Aarde, waar ze getransformeerd werden tot vlinders, kolibries en andere exotische vogels, die zich met bloemennectar voedden.

Tlalocan

029d386a21b7409dae9fa6c73c8c33d3_medium.Tlalocan in het zuiden was voor mensen, die in het water of door het weer waren omgekomen. Dit dodenrijk werd geregeerd door de regengod Tlaloc (foto rechts) en was het op één na mooiste Azteekse paradijs.

In Tlalocan waren enkel vriendelijke dieren en geurige bloemen te vinden en heerste er vrede – iets wat de gemiddelde Azteek in zijn of haar leven niet of nauwelijks had meegemaakt.

Tamoanchan

Tamoanchan in het westen was specifiek voor vrouwen, die bij de bevalling waren gestorven. (Dat kwam blijkbaar zo vaak voor, dat er een speciaal hemelrijk voor deze vrouwenzielen was.) Deze vorm van dood werd eveneens als heldhaftig gezien, want het verblijf was paradijselijk. De vrouwen waren er de metgezellen van de Zon. Zij brachten de Zon elke avond naar het noordelijke rijk Mictlan voor zijn nachtelijke reis door het duistere rijk. Na vier jaar keerden sommige vrouwen weer naar de aarde terug als motten.

 

Oxalis.

85f8ce03fa22da5c6fff2976263a1320_medium.© 2015, foto's: Office.microsoft.com, Wikimedia Commons.

 

Voor meer artikelen van deze schrijfster, zie bijvoorbeeld:

Het-hiernamaals-volgens-de-Noord-Amerikaanse-Indianen

Het-hiernamaals-volgens-de-Kelten

Het-hiernamaals-volgens-de-Afrikanen

Het-hiernamaals-volgens-de-Australische-Aborigines

Het-hiernamaals-volgens-de-Noormannen

Of lees verder op:

https://tallsay.com/oxalis of via

https://oxalisnatuurlijkewegen.wordpress.com/

 

23/02/2016 06:38

Reacties (3) 

1
02/07/2017 15:51
Hardvochtig en nietsonziend.
1
23/02/2016 07:07
Gruwelijk wat zij allemaal uit naam van de een of andere duistere godheid uitspookten!
1
23/02/2016 07:05
Een griezelig volk met een bloeddorstige religie, die dood en verderf zaaiden onder hun eigen volk en hun buren.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert