Hoe moet je op zo'n moment handelen?

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Geraakt door het schrijfsel van Roodkapje over het meisje Sharleyne. Het vreselijke gebeuren wat zo dicht bij mijn huis gebeurde. Het kindje dat zelfs bij mij in de buurt naar school ging, en wanneer mijn kinderen wat jonger waren geweest had ik haar misschien wel persoonlijk gekend. Tijdens het lezen van dit artikel spookte me van alles door mijn hoofd. De fouten die er gemaakt zijn vreselijk en met ernstige gevolgen. Wanneer er eerder ingegrepen was, had dit voorkomen kunnen worden. Het stukje over haar school en dat hier ook niet ingegrepen werd, zette me aan het denken. Want is het daar inderdaad ook grondig iets mis gegaan, het kind stond onder behandeling/begeleiding van jeugdzorg in hoe verre stond jeugdzorg in contact met school? En is de school er niet simpel weg van uitgegaan dat jeugdzorg de boel in de gaten hield? Wat ik me ook afvraag hoe word er met zulke voorvallen omgegaan op scholen? Zijn daar regels voor? Hoe kom ik hierop.

Voor jaren terug mijn twee oudste kinderen zaten in groep 3 en 1 van de basisschool toen kwam er een nieuwe familie bij ons in de buurt wonen. Dit stel hadden 6 kinderen 3 ervan in de leeftijd van die van mij, en ook nog grote kinderen uit vorige relaties in de leeftijd van tieners. Goed ik kreeg contact met de moeder, omdat haar zoontje om ging met mijn oudste zoon en haar dochtertje kreeg contact met mijn dochter. Over en weer gingen ze samen spelen, toch kwam ik er al gauw achter dat deze kinderen toch wel een vreemd gedrag hadden. Zowel het jongetje als het meisje hadden problemen met zindelijk worden. Ongelukjes van plassen en zelfs poepen kwam voor. Ik zocht hier in de eerste instantie niets achter, want mijn oudste dochter had ook nog weleens ongelukje en de moeder vertelde me dat het iets in de familie was, want haar oudste zoon had ook heel lang problemen hier mee gehad, en zelfs een plaswekker gehad. In die tijd had ik zelf ook problemen met mij eigen kinderen omdat hun gedrag ook zo anders was dan de doorsnee kinderen. Door hun gevoeligheid reageerden ze vaak heftig op nieuwe situaties. Ik had mijn handen vol aan ze en met name mijn jongste die in die tijd onderzocht werd voor haar gedrag. Er werd autisme en een verstandelijke beperking bij haar ontdekt. Dus ja sommige kinderen hadden nu eenmaal meer aandacht nodig en begeleiding. Dus ik zocht eerst niets achter het gedrag van deze kinderen. Wie was ik om een oordeel hierover te hebben?

Toch begon ik sommige dingen wel vreemd te vinden, mijn zoon wilde op een gegeven moment niet meer met het jongetje spelen. Want het kind wilde alleen gewelddadige spelletjes doen, oorlogje spelen enzovoort. En hij was ook vrij agressief. Dus J. was er flauw van. Mijn dochter wilde nog wel steeds met het meisje spelen, tot ik bij dit meisje wel heel vreemd gedrag ontdekte. Het meisje zat op een gegeven moment met haar mondje rond een stoel en maakt een soort pijp beweging. Mijn haar ging recht op staan, wat was dit? Wat moest ik hiermee? Mijn dochtertje kwam intussen met vreemde verhalen thuis dat het zelfde meisje knopspelden in het hoofdje van een jong poesje geprikt had. Mijn alarm bellen gingen af, dit was geen normaal gedrag. Dit leek verdacht veel op seksueel misbruik. Ik zorgde ervoor dat mijn dochter daar in ieder geval niet meer kwam te spelen en vroeg aan mijn kinderen of daar misschien rare dingen gebeurt waren toen ze daar speelden. Of ze aangeraakt waren op plekken waar een volwassenen niet aan mocht komen. Mijn kinderen ontkende dit. Wel zei mijn dochtertje dat de vader toen er een kinderfeestje was, door een raampje gekeken had toen de kinderen zich aan het uitkleden waren voor het pierenbadje. Dit had ze niet prettig gevonden.

Maar wat moet je dan? Ik had geen bewijs, alleen een vermoeden. Uiteindelijk verzamelde ik al mijn moed bij elkaar en sprak mijn bezorgdheid uit tegenover een juf. Ik had de hoop dat zij zou weten hoe nu verder? Deze juf was zichtbaar ontdaan, maar liet ook duidelijk door schemeren dat zij ook niet wist hoe hiermee om gegaan moest worden. Want er waren immers geen bewijzen? Ze drukte me op het hart dat ik in ieder geval mijn eigen kinderen buitenschot moest houden. Maar verder wist ze ook niet wat ze hier mee aan moest. Zo werd ik met een kluitje in het riet gestuurd. Het gaf me een onbevredigend gevoel, want als er wel iets aan de hand was, moesten deze kinderen dan niet geholpen worden? Maar wat had ik eigenlijk voor bewijs? Het was meer een gevoel. Een gevoel dat er iets niet klopte. Wat moest ik hier nu meedoen? Ik had hulp gezocht bij school. Ik suste mezelf met het idee dat er vermoedelijk toch niets aan de hand was. Toch het liet me niet echt los. Voordat ik verdere stappen kon ondernemen was de familie ineens verdwenen. Binnen een week waren ze weg, uit het niets verhuisd naar Egmond aan zee. Mij met een wrang gevoel achter laten. Had ik niet meer kunnen doen?

Er word verwacht dat volwassenen handelen op het moment als er sprake is van mishandeling binnen een gezin. Maar dan moet je wel honderd procent bewijs hebben. School zou daar op moeten letten, blauwe plekken en het gedrag van hun kinderen. Maar hoeveel leerkrachten hebben in de gaten wat er gebeurt en durven zich hieraan te branden? Ik denk dat er nog veel meer voorlichting zou moeten komen. En meer contact moet zijn tussen jeugdzorg en scholen.

shasja.

 

19/02/2016 22:54

Reacties (12) 

1
21/02/2016 12:22
tja daar hebben leerkrachten ook geen in en en zeker als ze bij jeugdzorg niet serieus worden genomen.
21/02/2016 15:40
Ja daar zeg je wat, maar er zou dan toch meer samenwerking moeten komen lijkt me. En meer voorlichting misschien.
1
21/02/2016 19:35
dat waren wel de plannen, maar er lijkt niets van terecht te komen, ook niet met de vertrouwensarts, iedereen lijkt wel bang voor het onbeschermde kind op te komen.
1
21/02/2016 20:16
En vreemd iets! Een kind zou ten aller tijden beschermd dienen te worden. Het is duidelijk dat er iets veranderen moet.
1
20/02/2016 15:47
Tja... ik weet eerlijk gezegd ff niets te zeggen.
1
20/02/2016 17:00
Daar kan ik me dan ook wel weer wat bij voorstellen.
2
20/02/2016 12:46
Er zijn meer mensen die kunnen ingrijpen. Zo kende ik een gezin, aan de buitenkant leek het een keurig gezin, met 3 kinderen, 2 meisjes en een jongetje. Het oudste meisje speelde bij ons thuis, moest thuiskomen, maar even later was ze op haar blote voetjes terug en huilde ze dat ze niet naar huis wilde, want ze zou klapjes krijgen. Het was een Surinaams gezin, mijn kinderen bleven er ook weleens eten, dus ik dacht dat het wel wat meeviel. Mijun kinderen liet ik met haar meegaan, maar stiekem liep ik er ook even achteraan. Mijn kinderen werden direct weggestuurd en ik hoorde het kind schreeuwen...
1
20/02/2016 16:59
Wat goed van jouw dat je zo gehandeld hebt. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen. XX
1
20/02/2016 07:19
Dit gebeurt veel vaker dan we allemaal denken. Er moet echt beter gekeken worden door jeugdzorg, scholen en de omgeving. Jij hebt gedaan wat je kon. De school had beter moeten handelen. Ook als deze mensen verhuizen gaat deze horror gewoon verder. De school had dit verhaal niet los mogen laten en had jeugdzorg op de hoogte moeten brengen. Trauma´s voor het leven.
20/02/2016 17:00
Ja dat vind ik dus ook.....
1
19/02/2016 23:12
een heftige ervaring
1
19/02/2016 23:32
Ja echt wel, moet nu nog vaak aan deze kinderen denken. En blijf met een naar gevoel zitten. Want had ik toch niet meer kunnen doen?
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert