Mijn boek Victorieus in delen, deel 5

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Hoofdstuk 4

Een nieuwe zondagochtend breekt aan in stilte. Wil weer mijn bed niet uit komen maar loop snel naar beneden om terug te keren met mijn laptop. Smachtend zoek ik opnieuw op mijn favoriete datingsites, dan maar gezelschap op een scherm, geen date dit keer, even rust in de tent. Ik hoop nog steeds op een 3d-versie van een ridder in nood, een prins op een wit paard, een schouder om op te huilen, een arm om me heen. Ergens moet hij toch zijn, mijn zielsverwant.

Ik stort me in een nieuw avontuur, nog steeds spontaan en vrolijk en vol goede hoop dat eens een poging de leegte zal vullen. Kan niet anders doen dan kansen creëren om toch een keer in de prijs te vallen. Een voorgevoel dat de spanning me uiteindelijk te veel zal worden, een vraag in de lucht die niet meer terug is te nemen maar me tot nu toe nog niet veel goeds heeft gebracht. Ga ik het risico aan na vele waarschuwingen die ik aannam en negeerde. Ergens put ik nog uit vertrouwen en stel me weer tentoon op mijn accounts. Die verstopte speld wil me maar niet prikken, ik bekijk het nieuwe aanbod.

Deze zondag zie ik een opvallend bericht op het scherm, zo’n bericht dat eruit springt.

Hé schoonheid, ik heb je al vaker gevraagd of je met me wilt chatten maar je reageert nooit? Ik vind je dusdanig mooi met je prachtige ogen dat ik het blijf proberen.

Ik besluit, gevleid, dan nu maar eens te reageren op dit bericht van ene Appollo die ik inderdaad vaker heb langs zien komen met goedemorgen schoonheid, goedenavond beauty. Vond het vleierij waar ik niet op in wilde gaan, maar op dit moment wel welkom. Laat me maar even horen hoe mooi ik ben, laat me maar even horen dat ik nog begeerd word.

Het zal me benieuwen hoe hij werkelijk heet, we komen er nog wel achter. Een leuke match met de mijne is het wel, ik koos voor Aphrodite. De reddende God vindt zijn Godin van de liefde. Dit zou wel eens een goddelijke combinatie kunnen zijn. Het ijs is al snel gebroken als we lachen om onze namen. Zijn echte naam is Victor, ik stel me voor als Diana. Hij is geletterd en reageert.

Ik snap je schuilnaam. De godin van de jacht, Diana gaat hand in hand met de godin van de liefde. Samenvattend, jij jaagt op de liefde.

Ik pareer adrem en scherp met de betekenis van zijn namen.

Ben jij dan echt mijn redding, breng jij me muziek en levensvreugde? Of word je de overwinnaar in de jacht?

Zijn lach klinkt in mijn oren, virtueel dan.

Ik ga voor de zegen, de victorie. Ik ga jouw liefde winnen.

Een boeiend gesprek met een boeiende man.

Victor en ik vinden elkaar in vele gesprekken. Deze zondag vliegt voorbij. Blij met deze diepgaande volwassen aanspraak blijf ik woorden tikken, vragen stellen en antwoorden krijgen. We praten over onze kinderen, over onze vervlogen dromen die opeens weer binnen handbereik lijken te liggen. Zijn denkbeelden passen bij de mijne, vooral wat betreft het opvoeden van kinderen. Voor mij staat bovenaan dat een nieuwe partner een vriend in het leven kan zijn van mijn kinderen, maar nooit een nieuwe vader. Voor mij staat bovenaan dat ik niet gelukkig kan zijn met een man waarbij mijn kinderen zich niet prettig voelen. De toekomst zal het uitwijzen. Om me heen zie ik genoeg vrouwen, verblind door liefde, hun kinderen uit het oog verliezen. Victor heeft dezelfde denkbeelden hierover, ik droom van een huis vol liefde, vol kinderen van hem en mij.

Hoor ik een klik, valt hier een kwartje of is het een dubbeltje op zijn kant?

Etenstijd, ook al ben ik gevoed, we sluiten het gesprek even af. Verlangend kijk ik naar mijn toetje en word niet teleurgesteld. Een lange mail, een bevestiging van mijn interpretaties, er was een klik die nu, in onzekere woorden, om bevestiging vraagt. Het stuivertje is verwisseld, eindelijk iemand die mij vraagt of hij mij goed heeft begrepen. Iemand die zich verdiept in mijn innerlijke wezen, mijn diepste gedachten, verlangens en angsten.

Ik mail terug en de chatbox vliegt weer open. Elk antwoord geeft me kriebels, ik fladder zo langzamerhand naar grote hoogtes na diepe dalen en kale vlaktes.

Ik heb afgesproken met Richard, een goede vriend, we hebben het bij wijze van spreken een date genoemd. Ik meld me af, zeg dat ik vanavond buiten de deur ben. Ik ontvang op de valreep een vraag: Wat ga je doen?

Onbevangen schrijf ik terug. Ik heb een date met een goede vriend, ik ken hem al jaren en we gaan wat drinken in de stad.

Ik ontvang een vreemd verhaal terug: Een goede vriend en je noemt het een date? Weet deze goede vriend dat je hem alleen als goede vriend beschouwt?

Ik zie het probleem niet, het is onze humor en Richard en ik schatten dat op waarde. Ik antwoord snel nog even terug. Deze vriend is een vriend, niet meer dan dat en dat weet hij, hij komt me zo ophalen, ik spreek je morgen.

Direct volgt weer een bericht: Hij komt je ophalen om je ook weer weg te mogen brengen. Wees duidelijk en laat hem niet binnen, je vraagt om moeilijkheden! Geen lekkere geurtjes, geen laag decolleté, geen uitdagende blikken of je zal krijgen waar je om vraagt. Geef me even een seintje als je weer veilig terug bent!

Mijn mond valt open en ik sluit met een ferm gebaar de laptop, hier ga ik niet op in. Een behoorlijk gapend gat zie ik hier liggen tussen Victor en mij.

Ik voel me geïrriteerd en onbestemd door deze bemoeizucht en vraag me even af wie ik in huis heb gehaald. Wie is hij om me zo de les te willen leren. Is hij jaloers? Het verheugen op deze avond met Richard is besmet met ergernissen. De bel gaat, ik zie door het raampje Richard staan met een grote vrolijke grijns op zijn gezicht. Na het openen van de deur krijg ik een bosje bloemen in mijn handen gedrukt, die hij achter zijn rug verborgen hield. We drinken samen eerst een kopje koffie in mijn keuken zoals we al vaak hebben gedaan.

De berichtjes laten me nog niet los en maken me zelfs even aan het twijfelen of ik altijd eerlijk ben over mijn gevoelens naar mijn vriend toe. Waarom bloemen? Al jaren kennen we elkaar, al sinds de pubertijd. De perikelen van wel of niet verliefd zijn op elkaar allang doorleefd. Toch sta ik nog even stil bij mijn nieuwe status van gescheiden vrouw en de zijne van gescheiden man. Ik lig weer in de markt, ben weer een optie misschien? Zou hij in mij de nog niet gevonden liefde van zijn leven zien?

Ik kijk naar hem en zie dat wij weten waar we staan. Ik laat de berichten los, weg met alle twijfel. Ik vertrek met Richard de stad in om te genieten op een terras van een goed glas wijn. Ik ervaar het hele gebeuren in een aparte stemming, ben zeer bewust van de signalen die ik afgeef en vraag me af of ik te flirterig ben.

Voel de behoefte om erover te praten maar durf het niet aan, ik wil zijn bulderende lach niet horen, als ik door laat schemeren bang te zijn dat hij gevoelens voor mij zou kunnen hebben die ik niet beantwoord op dat niveau. Een en al twijfel en angst deze goede vriendschap te verliezen.

Richard vraagt me waar ik zit met mijn hoofd, ik hou het op hoofdpijn en besluit een vroeg einde te maken aan de anders tot in de vroege ochtend durende avonden met Richard.

11/02/2016 17:56

Reacties (4) 

1
14/02/2016 14:30
Het leest lekker vlot. Heb zelf jaren geleden ook zo'n zoektocht gehouden maar ben snel gestopt door al het fake dat je tegenkomt. Ben benieuwd wat jouw bevindingen verder zullen zijn.
1
Kirsti tegen Ingrid
16/02/2016 20:42
Ik ben ook al lang geleden gestopt kwam zulke bizarre dingen tegen dat ik besloot een boek te schrijven :-)
1
11/02/2016 20:04
Geweldig geschreven................ik blijf het met gretige graagte volgen:-))
1
11/02/2016 22:32
Dank je Janne-Marthe ook voor het volgen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert