Mijn boek Victorieus in delen, deel 4

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

De volgende middag koop ik nog snel een nieuwe maagdelijk witte blouse, niet te open, niet te doorzichtig maar welgevormd; een strak omhulsel voor mooie lijnen. Het voelt nog erger dan mijn eerste keer, die overviel me, maar nu wordt er op afspraak onderzocht of er sprake is van een klik.

In de winkel koop ik koekjes voor bij de koffie en bloemen voor in een vaas. Mijn kamer een huiselijk tafereel voor een alleenstaande man die zoekt naar gezelligheid.

De deurbel gaat en op van de zenuwen open ik de deur. Een mooi gezicht met diep bruine ogen kijkt me lachend en zelfverzekerd aan, een mooi bosje bloemen in zijn handen. Hij verblikt of verbloost niet bij mijn ontmaskering en zoent me drie keer op mijn wang, overhandigt me de bloemen. De kop is eraf en ik voel me goed in zijn nabijheid, troon hem mee naar de koffietafel en voer hem een koekje.

Er wordt niet gesproken, we tasten af, zoeken een openingszin. Hij staat op, pakt mijn hand en trekt ook mij omhoog en tegen zich aan. Zijn lippen beroeren de mijne. Belletjes in mijn hoofd tegen deze snelheid verstommen door de aanraking van zijn handen op mijn billen. Mijn hele lichaam geeft aan lang niet zo te zijn aangeraakt. Zijn mond trekt terug, zijn gezicht op kleine afstand laat me zijn vragende ogen zien, vind mijn antwoord in mijn met stomheid geslagen ogen. Hij gaat mij voor de trap op naar de slaapkamer, alsof hij nooit anders heeft gedaan. Zo mak als een schaap, zo blij niet afgewezen te zijn, volg ik de leider en geef me over. Hij is lief en zacht, heeft zowel oog voor mij als voor zichzelf, ik voel me een bofkont in een paradijsje.

Na afloop liggen we stil en ongemakkelijk naast elkaar. Ik moet nodig naar de wc en sta op. Misschien kan ik wanneer ik terugkom het ijs breken en een gesprek met hem voeren. Even een escape en mijn gedachten en gevoelens op een rijtje zetten.

‘Ik ga even naar de wc. Wil je wat drinken, zal ik wat voor je meenemen?’ vraag ik hem

‘Doe me maar een glaasje water.’

Bibberend op mijn benen, ik heb spieren gebruikt waar lange tijd geen rek meer in zat, loop ik de kamer uit. De koude wc-bril werkt ontnuchterend en de keuken voelt niet gastvrij aan. Boven hoor ik gestommel en vervolgens hoor ik hem de trap af lopen. Naakt sta ik voor hem met een glas water in de handen, verbaasd kijkend naar zijn kleren. Hij pakt het glas, drinkt het leeg en zet het lege glas op het aanrecht. Vervolgens geeft hij me een kus op mijn mond en een klapje op mijn billen.

‘Je was lekker.’

Verbouwereerd kijk ik hem na als hij de deur uit loopt. De koude wind die door de open deur blaast doet me huiverend mijn armen om me heen slaan. Het gloeiende gevoel na zijn aanrakingen in één klap geblust. Is dit een date, vraag ik me af? Zijn dit de avonturen die ik ga beleven? Mijn positieve ik neemt het over en doet me inzien dat ik op zijn minst een lekkere training achter de rug heb, op herhaling gezien dat ik het nog niet verleerd ben.

Mijn negatieve ik zegt me naïef te zijn, in het ootje te zijn genomen en doet tranen van teleurstelling druipen langs mijn borsten. Voorzichtig kijk ik naar mijn nachtkastje. Er gaat een zucht van verlichting door me heen, er ligt geen geld. Onder de douche wis ik de sporen van wat leek een beloftevolle toekomst.

Het kan ook niet direct goed gaan, als ik nu bij de pakken neer ga zitten kom ik nergens. Gewoon iets beter opletten de volgende keer. Doorvragen naar bedoelingen, niet over één nacht ijs gaan maar laat ze eerst het achterste van hun tong maar zien. Al doende leert men en dit daten is voor mij een nog onbekende wereld. Eén slippertje mag me de moed niet in de schoenen laten zakken, er is tenslotte niets gebeurd wat ik niet wilde op dat moment.

 

Hoofdstuk 3

 

We accepteren de feiten, herenigd met mijn naïviteit probeer ik het voorzichtig opnieuw. Lees mijn ontvangen berichtjes door en besluit niet voor al te zelfverzekerd overkomende mannen te gaan. Een huiselijk type, dat is wat ik zoek en wat ik had, maar ook weer ben kwijtgeraakt. Waarom mis ik wat ik had en kon ik het missen toen ik het had? Raak van mijn eigen gedachten in de war. Droom ik echt van huiselijkheid? Nog nooit zat ik in een verhaal waar ik me compleet gelukkig in voelde, dus hoe weet ik wat ik nodig heb om me zo te voelen. Toch vraag ik me af of ik weer gevangen wil worden tussen twee muren, ben bang voor de wens opnieuw uit te willen breken. Ben ik wel relatiemateriaal? Voor mijn eigen gemoedsrust ga ik hier van uit. Bij de goede man zal ik mijn rust vinden.

Terug naar: we accepteren de feiten en proberen een wens te doen uitkomen.

Mark lijkt lief, noemt zich bij zijn echte naam en komt in de eerste gesprekken oprecht over. Hij zoekt een relatie, een monogame, en licht hier een tipje van zijn versluierde verleden. Ik voel zijn pijn van het bedrog en herken de elementen. Hij houdt van kinderen maar heeft er zelf geen. Zijn ex wilde geen kind van hem, opnieuw een kleine blik op historische ruzies. Ik ben zijn laatste poging want veel succes heeft hij niet gehad met voorgevallen dates. De vrouwen die hij heeft ontmoet lieten hem na één keer weten hem een lieve man te vinden maar proefden nog te veel onverwerkt verdriet waar ze geen deel van uit wilden maken. Hij vraagt me koffie met hem te gaan drinken maar niet in een al te dure gelegenheid want hij is achtergebleven met vele schulden. Ik krijg medelijden met hem, een misbruikte man die net als ik zijn ware liefde niet kan vinden, achtergebleven in de puinhoop van de ander. Met al mijn positiviteit probeer ik hem het negatieve te doen vergeten en ik spreek af om koffie met hem te gaan drinken.

Ik ben niet overtuigd van mijn gevoelens voor Mark maar een kopje koffie kan geen kwaad om te ondervinden of verder onderzoek gewenst is.

Eigenlijk is het al te laat om wat af te spreken maar ik wil mijn flexibele kant graag tonen en een spontane gebeurtenis niet uit de weg gaan. Was dit vroeger ook niet mijn sterke kant? Heb er vreemde dingen door beleefd, maar ik leefde. Laten we dus maar eens gek doen. In een dolle bui stap ik in de auto en zoek de parkeerplaats waar we hebben afgesproken om samen verder te rijden.

Mark is niet het type waar ik op val, hij sjokt op me af met een vermoeide blik. Waarom nog afspreken als je zo moe bent, heb je je hierop verheugd of heb je met de moed der wanhoop een afspraak gemaakt tegen beter weten in? De Axe walmt me tegemoet, maar in tegenstelling tot de verwachting voel ik niet de neiging hem in de armen te vliegen.

Ik probeer hem enthousiast te begroeten, misschien kan ik een glimlach op zijn gezicht toveren. Mark zoent me kwijlend op mijn mond en grijpt met een hand in mijn bil. Verbouwereerd sta ik kort stil. Wat krijgen we nu? Ik doe een stap naar achter, voel geen angst want er straalt geen kracht uit van Mark. Sla hem vol verbazing gade en zie nog steeds een lege blik.

Nieuwsgierig vraag ik: ‘Waarom ben je hier, wat wil je van me?’

Met een slome stem vertelt Mark zijn verhaal. ‘Een vriend vond dat ik maar eens de deur uit moest en een vrouw moest versieren. Ik kom nooit meer ergens en heb al twee jaar geen vrouw meer gezoend.’

‘Laat maar,’ zeg ik, ik wil de rest niet weten, niet horen. ‘Dit is niets voor mij.’

Ik draai me om en loop terug naar mijn auto, klaar om naar huis te gaan. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik Mark ook weer terug sjokken naar zijn auto.

In mijn auto overdenk ik de situatie en zie opnieuw mijn naïviteit, ik schijn het maar niet te leren. Ben ik zo blind aan het zoeken, zo wanhopig? Deze spontane actie had heel anders af kunnen lopen, ik zoek wel avontuur maar wil er graag zonder kleerscheuren vanaf komen. Beloof mezelf zeker twee weken te chatten met iemand voordat ik met hem af ga spreken. Toch kan ik het niet laten om te grinniken. Deze avond is er weer een om niet snel te vergeten. Een nieuwe les, ik wil geen negatief persoon in mijn leven.

Gelukkig komen overmorgen de kinderen weer bij mij in huis en mag ik op de eerste plaats weer moeder zijn. Bij dit vooruitzicht stroomt mijn hart over van liefde. Geen leegte, geen gat om te vullen. Voel hun lichaamswarmte. Aan beide zijden één, volmaakt gelukkig vertoef ik in mijn moederschap, een gevulde schoot twee mondjes om te voeren. Mijn kussen kan ik kwijt bij bekende mondjes.

We dartelen en springen, kwekken en zingen, een ritmisch geheel van opstaan, school, werken, eten, sporten en naar bed gaan.

Om ze na een week weer af te staan en opnieuw uit de pas te vallen, zoekend naar verloren ritme.

11/02/2016 17:49

Reacties (2) 

1
11/02/2016 20:40
Bij mij ging het er anders aan toe. Ik geloof, dat ik wat 'harder' en ik had ook geen zin om meteen een man in mijn of zijn bed te hebben. Je vertelt het geweldig en spannend. Je bent een goede schrijver:-)
1
11/02/2016 19:30
niet zo'n leuke dates
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert