Mijn boek Victorieus in delen, deel 3

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Hoofdstuk 2

Eindelijk sleep ik mezelf uit bed en betreed mijn kamer. Hoor het tikken van mijn klok. Een tik met een kleine aarzeling. Wil ik verder of wil ik niet? Mijn laptop ligt werkeloos op de bank, ik start hem op. Ga op zoek in de virtuele wereld naar contact, goede gesprekken en begrip.

Staar even over de met kiezels bedekte platte daken van de Vinex-wijk op de begane grond. Het leven slechts getoond door rook uit kleine zwarte pijpjes. Verlang naar de begane grond, hier in de lucht kan ik niet aarden. Verlang naar de huiselijke taferelen naast een brandende open haard, onderdeel te mogen zijn van burgerlijke blokkendozen. Ik sta op en loop naar de andere kant van mijn doorzonkamer. De reden waarom ik zo blij ben met mijn huis. Een uitzicht over weilanden, koeien grazen in het gras. Een landelijk weids tafereel die me elke dag opnieuw kan bekoren. De ene dag gloort de zon, de andere in mysterieuze mist gehuld. Hier kan ik dromen, hier kan ik reizen naar verre mystieke oorden.

De dilemma’s in mijn hoofd zijn verwarrend. De zigeunerin botst met burgerlijkheid. De fantast botst met de realist. Even sta ik stil en maak mijn keuze. Ik besluit te gaan voor de fantaserende gipsy die de wereld wil verkennen buiten alle hokjes om. De artiest zal haar leven creëren niet langer gevangen in het welbekende keurslijf. Mijn gevoel mag eindelijk zegevieren op mijn verstand, ik bied het deze ruimte. Laat het los, laat het gaan, gevoelens die altijd verborgen bleven maar op de loer lagen.

Snel kruip ik achter het scherm dat de hele wereld kan bereiken.

Overal schieten de reclames om me heen. Relatieplanet, Lexa.nl, Badoo, Meetingpoint  Ik had er nog nooit zo op gelet maar overal zie ik de signalen, ze willen dat ik me inschrijf.

Ik plaats foto’s en vul profielen, gok niet op de eerste de beste site maar besluit er voor meerdere tegelijk te gaan, eigenlijk gewoon voor elke site die ik kan vinden. Amper ben ik in de lucht of er komen berichtjes binnen. De een probeert origineel binnen te komen, de ander probeert gewoon binnen te komen.

Hé Beauty.
Zou je graag beter willen leren kennen.
Roy wil met je chatten.
Hallo.

Gestreeld door de animo, en een glimlach bij het woord Beauty. Voorzichtig bekijk ik mijn foto en verwonder me over de blik in mijn ogen. Mijn ogen stralen, ik denk dat ik op het moment dat de foto gemaakt werd een mooie droom voor ogen had.

Mijn profiel prijkt ook op een site: Meetingpoint. Een site die voor jou zoekt. Ze verzorgen een automatische matching, ik kan gaan wachten op mijn soulmate. Het klinkt aanlokkelijk, als ik maar niet te lang hoef te wachten.

We worden aan elkaar voorgesteld op basis van cijfers die aangeven hoezeer we bij elkaar passen, het hoe en waarom niet vermeld. Ik zie geen persoon en weet niet waarover te beginnen maar ook hier is aan gedacht. Ik klik op het woord icebreaker en krijg de vraag: zomer of winter?

Ik kies voor lente en herfst. Lente, synoniem voor lengende dagen met bloemen in hun dop, tijd van geboorte en wederopstand, verlangend naar warmte zonder hittegolf.

Herfst, synoniem voor dichte gordijnen, warme chocomelk, feest in het vooruitzicht, kilte maar nog geen kans op bevriezing.

De persoon waar ik aan gekoppeld ben, mag hier ook uit kiezen. Helaas is hij nu offline, vol ongeduld staar ik naar het scherm. Wat zou hij vinden van mijn antwoord? Heb ik het te moeilijk gemaakt? Maar moet ik me nu niet laten zien zoals ik ben? Ik wil toch echt dit keer een complete match en geen halve.

Na vijf minuten verschijnt er een antwoord. Hij kiest voor beide en schildert met woorden waarom. Spreekt over een vakantie op IJsland en een bezoek aan de Blue Lagoon.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Erotische gedachten bij spuitende warmte, liggend in een paradijs.

Ik vraag hem: noem eens een romantische film? Hij komt met Titanic. Waarom? vraag ik hem.

Wat is er mooier dan te sterven voor je lief en haar het leven te schenken? Het lot dat Jack verkreeg bracht hem zijn Rose om haar weer te verliezen. Rose heeft voor de rest van haar leven kunnen teren op hun liefde.

In de linkerbalk van het scherm knippert en tingelt van alles. Ik word enorm afgeleid van dit toch mooi geopende gesprek. Wilt u een speeddate? springt als vraag in het scherm.

Ik onderwerp dit fenomeen aan een onderzoek. Een naam verschijnt in beeld, opnieuw zonder foto. Zijn leeftijd is wel zichtbaar, onze matchingscore hoog, de rest blijft verborgen achter een grijs mistig vlak. Ik klik op zijn naam en de opdracht is om drie minuten met elkaar te chatten om vervolgens een keuze te maken om verder te gaan of niet. Hou je het tien minuten vol, dan krijg je een bonus: de foto wordt onthuld. Ik hoor het tikken van de klok…

Hallo
Hallo
Hoe gaat het?
Goed

Op welke basis moet ik na drie minuten nou kiezen om door te gaan of niet? Ik weet niet eens waar te beginnen, kan hier geen hulplijn van een icebreaker inschakelen en zal zelf wat moeten verzinnen. Ik kom nergens op en aan de andere kant verschijnt een vraag.

Zit je al lang op deze datingsite?
Nee net, moet alles nog ontdekken.
Ja, ik ook, dit is mijn eerste avond hier.

Dit zal dan onze overeenkomst wel zijn waardoor we aan elkaar gematched zijn.

De drie minuten zijn om, ik kijk vragend naar het scherm, een keuze verschijnt.

Is dit een goede match?
Zo ja, klik dan op verlengen.

Zou hij gaan verlengen? gaat het door me heen. Ik ben wel erg nieuwsgierig, maar kom er alleen maar achter door hem zelf te gaan verlengen. De tijd gaat op deze manier in ieder geval voorbij op deze lange dag en ik klik.

Het gesprek kan beginnen.

Vol verwachting klopt mijn hart, onzeker voer ik mijn antwoorden in op gestelde vragen en stel de mijne. Even aftasten met wie ik spreek, even aftasten wat ik aan hem kwijt wil. De eerste tien minuten nog wat ingetogen, wil toch graag zijn foto zien en een inschatting maken of hier sprake kan zijn van een chemicale klik. Het blijft nog steeds een inhoudsloos gesprek, zijn uiterlijk doet er bijna niet meer toe. Na flink rekken, die stomme nieuwsgierigheid speelt me danig parten, zijn dan eindelijk de tien minuten voorbij en verschijnt er de naar uitgekeken melding.

Jullie kunnen elkaars foto nu bekijken.

Een groot ongeschoren hoofd staart me aan met bolle ogen, ringen in zijn oren, een tatoeage in zijn nek. Het ergste is: hij steekt zijn tong uit zijn mond en klikt mij uit, blokkeert me in zijn contactlijst. Voel eerst opluchting hem niet te hoeven verklaren dat zijn beeld weerzinwekkend is. Gevolgd door lichte verontwaardiging over deze brutale manier van afscheid nemen. Ben ik zelfs te min voor dit gespuis? Een stemmetje in mijn hoofd voedt mijn onzekerheid.

Dan maar terug naar het mooie gesprek. Teleurgesteld zie ik dat ik ook daar ben verwijderd. Ik zal hem te lang hebben laten wachten.

Even pauze en dan proberen we een nieuwe uit, kijken waar die ons brengt.

Na nog enige pogingen beland ik in een zeer onderhoudend gesprek. We praten over ditjes, datjes, koetjes en kalfjes. Hobby’s en interesses gaan over en weer. Meneer staat op het punt van scheiden, slechts een kwestie van tijd en formaliteiten. Het verbaast me wel hem hier al aan te treffen, niet mijn stijl.

Wat zoek je hier: een relatie, vriendschap of een date? vraagt hij mij.

Dat laatste wordt niet letterlijk aangevuld maar de bedoeling is duidelijk.

Mijn verstand geeft antwoord: Laten we beginnen met vriendschap.
De teleurstelling is duidelijk te horen in zijn korte antwoord: Oké.

Hij probeert het nog een keer. In mijn gesprekken met jou voelde ik al vriendschap, zullen we kijken bij een date of er een relatie in zit?

Snel loop ik door de registers in mijn hoofd, gooi mijn opvoeding overboord, waarschuwingen steek ik in mijn zak en kom uit bij mijn gevoel, mijn impulsiviteit. Liever stoot ik mijn neus dan een leven zonder gevoel.

Laten we dat maar doen.

Spannend, ik heb een date. Dit gaat snel en simpel, blijkbaar lig ik nog goed in de markt, voer ik gezellige gesprekken die mannen die willen luisteren aantrekt. Als een kip zonder kop stuiter ik door het huis en doe een dansje. Plots zijn daar de zenuwen. Waar begin ik aan? vraag ik me af als ik mezelf toespreek voor de spiegel. Een kritische blik glijdt over mijn lijf en ik zie sporen van bevallingen. Roze strepen lopen over een eens uitgerekte buikwand, vervallen naar zijn oorspronkelijke plek met overtollig vel. Ik zie een huisvrouw die niet gelukkig is met wat ze ziet. Kijk mezelf recht in mijn ogen, zie stralende lichtblauwe kijkers. Deze maken alles goed.

Het is net of ik een sollicitatiegesprek ga voeren na een oproep te hebben geplaatst. Vrouw zoekt nieuwe uitdaging.

Waarom heeft u bij ons gesolliciteerd? hoor ik de fictieve vraag.

Nou kijk, ik zoek een nieuwe uitdaging, ben uitgekeken op mijn huidige leven, er is geen passie meer in mijn bestaan. Zou graag mijn inzet tonen om in uw leven een frisse wind te laten waaien. Ik ben nauwgezet, een harde werker en mocht u mij kiezen, dan zal ik u laten zien wat ik waard ben. Zal u laten genieten van alles wat ik in me heb.

Zie zelf de humor er wel van in, mijn huidige baan in ogenschouw nemend. Het succes van mijn tot nu toe gevoerde sollicitatiegesprekken laat ook hier nog op zich wachten.

Nog een keer ga ik onze gesprekken langs en ik zie een lieve man die hoopt met mij een relatie op te kunnen bouwen. Voelt wel vreemd dat hij nog niet formeel gescheiden is maar hij deed duidelijk overkomen dat er geen weg terug is. Ik zou de laatste zijn die op die weg terug in de weg wil staan. Geen derde partij voor mij.

Nog één nachtje slapen en dan komt hij langs. Zal wel zien of dit werkelijk voeten in de aarde heeft. Ik besluit vroeg mijn bed in te gaan om het sneller morgen te laten worden. Een trucje van een kind, maar ik voel me ook zo blij als een kind. Iemand heeft mij, zijn speld, gevonden, iemand wil met me daten. Ik draai een pirouette voor de spiegel en duik met een gelukzalige glimlach mijn bed in, nog één nacht alleen.

10/02/2016 16:20

Reacties (3) 

1
10/02/2016 23:27
Lekker spannend:-)
1
10/02/2016 17:05
ben benieuwd, heb niks met deatingchatten/afspraakjes
1
10/02/2016 18:33
Je kan uiteindelijk uit mijn boek wel halen wat ik van de datingsites vind.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert