Mijn boek Victorieus in delen, deel 2

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Hoofdstuk 1

Een eenzame zondagochtend, ik moet er nog steeds aan wennen. Jarenlang gewekt door kinderstemmen verfoeide ik het snelle wakker worden in chaos en lawaai. Nu slechts één keer in de twee weken geniet ik van de springende kwakende kinderen op mijn bed. De andere week niet wetend waarvoor op te staan, hun vader in zijn recht, blijf ik liggen met mijn hoofd onder warme dekens. Maal de afgelopen maanden tot hapklare brokken.

Wie ben ik om hun vader, die koos uit hun leven te willen stappen voor een nieuwe liefde, daadwerkelijk uit hun leven te laten verdwijnen? Ze zijn niet van mij, ze zijn niet van ons. We moeten ze los zien van onze verbroken liefde, niet meer breken dan noodzakelijk is.

Het voorstel om samen te blijven zorgen, ieder in zijn eigen tijd, werd met open armen ontvangen. Tranen sprongen in zijn ogen toen hij opnieuw zijn toekomst vol zag met zijn kinderen.

Tranen in mijn ogen in de wetenschap dat mijn kinderen voor de helft zouden leven zonder mij. Mijn moeder verdween veel te vroeg uit mijn leven, de belangrijke vaderrol weet ik dus als geen ander op waarde te schatten. Ik stel mijzelf op de derde plaats. Mijn kinderen hebben het hoogste plateau verdiend zolang zij er zelf nog niet op kunnen klimmen. Voor de helft van de tijd geef ik ze op en dompel mezelf in groot verdriet.

Maar die kinderloze week, het is mijn drama. Ik breng ze weg en keer terug in een leeg huis. Doordeweeks red ik me, werk extra uren om de andere week op te vangen. Ga in het ritme van kantoortijden met de stroom mee.

Maar die zondag. Die eindeloze zondag, die zondag zonder geluid, zonder doel. Opnieuw tranen in mijn ogen, ze lijken tegenwoordig overal op de loer te liggen. Niemand om voor te zorgen! De zin schiet door mijn hoofd en doet me denken over mezelf: ben ik niemand nu?

De emoties grijpen me naar mijn keel, nogmaals draai ik me om, ik wil het licht nog niet zien. Wil pas wakker worden als de bel gaat en er twee jonge honden staan te hijgen, na in looppas naar me toe te zijn gerend. Wie ben ik als ik geen fulltime moeder meer mag zijn? Wat was ik voor ik kinderen had?

Dit vraagstuk ligt hier nu open voor me, aan mij om in te vullen. Is er ergens een volwassen aanspraak die mij kan helpen met dit issue? Is er ergens iemand die stilstaat bij mijn eenzaamheid? Is er ergens iemand die naar me wil luisteren, me vast wil houden, mijn tranen droogt? Is er ergens iemand…

Ik zie de verlossing stralen door de kier in het midden van mijn gordijnen, gesloten tot zover het budget het toeliet. Een antwoord geeft hij niet op mijn gebeden. Ik lees slechts over heilig geloof. Aanvaarding van zijn grillen brengt rust in menig hart, maar niet in de mijne. Inmiddels hoog aan de hemel schijnt de zon die de kilte van mijn lege bedkant verwarmt. Ik kruip langzaam en met tegenzin onder mijn beschermende deken vandaan. Ik zal toch verder moeten.

Toch helpt de zon op mijn gezicht, mijn ogen lichten op bij de positieve kant van de negatieve spiraal waar ik in ben beland. Ik zie het beeld van mijn verlossing. Een zwaarwegend juk, mijn beurse schouders na jaren bevrijd. Mijn toneelspel hoef ik niet meer op te voeren, het doek is gevallen voor de gelukkige huisvrouw. Mijn masker kan ik aan de wilgen hangen, de vuile was hangt buiten, onder de wolkjes die niemand zag.

Jaren hield ik vol. Ik zag mijn kinderen opgroeien in een volledig gezin, wilde hun droom niet doorbreken. Koos ervoor de mijne uit te stellen tot na het lege nest-syndroom. Niet ik heb dit moment gekozen de veiligheid van ons gezin te breken, maar gebroken is het. De volwassen eenzaamheid ben ik ergens al gewend. Mijn smacht naar liefde niet beantwoord, deed mijn dromen de das om. Weg elk gevoel van romantiek, weg elk gevoel van passie.

Ik graaf mijn positiviteit op vanonder een zwaar gemoed. Het lege nest-syndroom is vroegtijdig ingetreden. Was het niet de bedoeling dan mijn persoonlijk dromen waar te maken? Ik wil op zoek naar romantiek, ik wil op zoek naar passie.

Tijd om door een nieuwe bril te kijken. De toekomst weer te kleuren. Zie de nieuwe kansen voor het oprapen en dit keer hoop ik op een voltreffer. Het is slechts zoeken naar de beroemde speld in de hooiberg en een keuze maken in welke hooiberg ik ga flikflooien. Ik ga me zeker niet neerleggen bij het feit dat ik alleen ben, er lopen genoeg mannen rond die graag een vrouw als ik zouden willen treffen. De gedachten aan een leven alleen, zonder liefde, doen me opnieuw onder de dekens willen kruipen.

Dit is wie ik was voordat ik kinderen had. Ik ben weer terug in de tijd en herlees mijn verloren dagboeken. Een smachtende jonge vrouw die elke relatie niet omgezet kreeg in voor altijd en eeuwig. Een romanticus die niet opgaf en vond wat ze zocht: liefde… of wat daarop leek. Nu dertien jaar verder – nee, geen getal uit de lucht gegrepen, echt dertien jaar verder – sta ik opnieuw in een lange rij alleenstaande dames, bang om als laatste gekozen te worden. Bang om nooit te vinden waar ik zo naar verlang.

Dit zal niet mijn lot zijn, mijn schouders onder mijn eigen leven dit keer. Op zoek naar avonturen, belevenissen, vrienden en vriendinnen, in stille hoop ergens hiertussen de liefde van mijn leven te vinden voor eeuwig en altijd, tot de dood ons scheidt.

Met mijn ogen dicht droom ik mijn toekomst bij elkaar en geniet van de mooie zwoele, romantische zomeravonden in het verschiet. Zie ogen stralen als ze mij zien, een tred versnelt om seconden te winnen, een samensmelting van lijven die sidderen van gevonden geluk. Met een glimlach om mijn mond mijmer ik verder. Zie de man van mijn dromen door zijn knieën gaan, hij plaatst een ring om mijn vinger.

 

Opeens weet ik waarvoor ik wakker wil worden. Wie wacht die smacht, wie zoekt zal vinden, is mijn motto. Eerst mijn ritueel afwerken en dan aan de slag.

Ik roep de goden aan, grijp naar alles om het lot een handje te helpen. De tarotkaart spreekt vandaag.

Liefde en relaties
Op het gebied van je persoonlijke relaties betekent Zwaarden Vier dat je geïsoleerd bent of dat dreigt te raken. Het kan zijn dat je single bent en je hebt afgesloten voor mogelijke nieuwe geliefden.

Zie een bevestiging dat ik me niet moet isoleren maar naar buiten moet treden.

Mijn medicijnkaart geeft me De Antilope.

Maant me tot actie zonder angst. Weet wat je moet doen en doe het dan ook, verkondigt de kaart. Er staat een klein gedichtje op waarvan de laatste regels blijven hangen.

Snel
Snel
Opdat ook ik
met gratie ren.

Zal ik de tarot van de liefde nog trekken? Ik aarzel, maar vooruit, slecht nieuws negeer ik, goed nieuws zal me moed geven.

De Geliefden staat voor aantrekkingskracht en liefde. Maar de kaart wijst er ook op dat je moet beslissen. Kies je voor de liefde? Beslis dan om met je hele hart ‘ja’ te zeggen. De weg naar de ander heet ‘de beslissing’.

De horoscoop is ook niet mis.

Persoonlijke en ook liefdesrelaties staan onder een gunstig gesternte. Door je energieke manier van doen zul je de aandacht van anderen trekken.

Als laatste raadpleeg ik het Orakel en vind de boodschap die ik zocht. Blijf net zolang zoeken tot je het antwoord krijgt waarnaar je verlangt.

 

Liefde in overvloed!
Er komt heel veel liefde op je pad.
Laat haar toe!

De dierenriem is me gunstig gezind. Het staat allemaal in de sterren geschreven.

Op beslagen ramen trek ik twee verstrengelde harten, door heldere glazen lijntjes richt ik mijn blik naar buiten vol goede moed. Ik ga weer dromen, dromen van een ware liefde. Een hoop die ik nooit heb opgegeven en waarvoor ik nu de kans krijg deze te zoeken.

Over tot het begin van avonturen.

10/02/2016 16:19

Reacties (2) 

1
11/02/2016 19:49
Jeetje wat een heftig verhaal zeg
11/02/2016 22:31
Ben bang dat het nog erger wordt....
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert