Heel even, een moment van toen.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

'Stom kind spring dan toch, wanneer ik spring zeg moet jij springen.' Ik knik nu vast besloten om gelijk te springen wanneer mama het zegt. Maar ook dit keer lukt het me niet, ik snap er helemaal niets van, waarom kan ik dit niet? Ik ben inderdaad een stom kind. Het touw word op de grond gegooid en ik sluit me op in mijn eigen wereld waar ik wel alles kan. Waar ik stoer ben, perfect zo als elk ander kind.

'luister dan ook eens een keer, ik heb al hoe vaak gezegd dat ik een zere teen heb.'Ik zie het pijn vertrokken gezicht van mama en voel me echt heel stom, hoe kon die voet nu ineens zo dicht in de buurt zijn?

Ik sta met mijn rug tegen het hek aan, grote jongens die een paar jaar ouder zijn ze hebben stokken bij zich, ze bedreigen mij. Ik moet mijn broekje laten zakken en zo niet......dan zullen ze me met de stokken gaan slaan. Ik zoek een uitweg ik wil dit niet, daar zit een gat in het hek, heel langzaam beweeg ik mij richting mijn vrijheid. De jongens hebben niets in de gaten ze genieten van hun macht. Ja, nu heel snel, ik ga door het gat heen en ren mij vrijheid te gemoed.

'Mag ik mee doen?' Nee' is het antwoord teleurgesteld draai ik me om. Al een hele poos was ik aan kijken geweest en moed aan het verzamelen om het te vragen. Het woordje nee doet pijn, de zoveelste afwijzing. Ik slenter weg en ga terug naar mijn wereld hier ben ik vrij.

 

Heel even,

Heel even herinneringen komen en gaan. Een moment dat ik het kind ben, het kind dat afgewezen word, de wereld om haar heen niet begrijpt. Hoe ze ook er tussen probeert te komen er lijkt geen klik. Mensen zijn hard en meedogenloos, soms zelfs de gene die van je houden. Toch heeft dit kind een bestaan recht. Zo puur en vol liefde het is in mij het kind dat alleen maar liefde wil. Die puurheid is nooit kapot gemaakt. Velen hebben het geprobeerd maar het kind is gebleven, heeft nog steeds vertrouwen, want mensen weten toch eenmaal niet beter. Ergens hebben zij ook een verhaal.

Het kind dat nog steeds van iedereen kan houden zonder vooroordelen, pijn van de ander voelt en alleen maar wil helpen. Dat kind is me dierbaar en het zal ongeschonden in mij voortleven. Want het is de kern van mijn bestaan. Mijn ziel die nooit door wat dan ook kapot gemaakt kan worden. Ja het heeft zijn pijn gehad, het heeft gebloed, maar elke wond heelde weer, er bleef een litteken achter en als je erop drukt doet het pijn. Maar de puurheid is gebleven, de liefde in takt. En eigenlijk vraagt het net als toen ik een kind was om een paar warme armen, om begrip, om herkenning.........om liefde!

 

shasja

05/02/2016 11:58

Reacties (4) 

1
05/02/2016 14:28
1
05/02/2016 15:35
1
05/02/2016 13:42
Prachtig! Zo realistisch en soms kwetsbaar:-)xxx
1
05/02/2016 15:35
Ja klopt. XXX
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert