De godverdomsken bouwvakker, groot gemis

Door Alice Blackrat gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Godverdomsken Bouwvakker 

Mijn terugkeer. 
Hierbij probeer ik effectief terug te schrijven, dit is een tijdje niet gelukt omdat ik even genoeg had van het schrijven en bedenken van artikels. Daarnaast ben ik ook beter voor mijn lichaam aan het zorgen, elke dag joggen en heb in totaal al een week en half geen enkele vorm van frisdrank gedronken. 
Goed he?! 
Nu dus, hopelijk lukt het terug. 
En met deze snij ik direct een heel gevoelig onderwerp aan. 
 
Groot gemis. 
 
Kennen jullie het gevoel van de tijd staat stil?  
Het gevoel dat je binnenste binnenstebuiten wilt kruipen? 
Het moment dat je geen adem kreeg?  
Wel, voor mij werden deze drie gevoelens realiteit, rond oktober/november van het jaar 2013. 
Op deze dag kregen ik en mijn zussen en grote broer te horen dat mijn vader longkanker had. 
En geloof me, dit vat je niet direct. Je denkt wel van oké dit is niet goed, maar je beseft niet direct wat het allemaal inhoud. 
Mijn vader was een man die echt heel koppig kon doen, maar extreem koppig. Hier voorafgaande zagen wij plotseling dat hij een bobbel onder zijn houd had in de regio van zijn hals. 
Maar je moet niet denken dat hij direct naar de huisdokter zou gaan ze, neen daarvoor moesten wij hem pushen, we moesten hem pushen om het verdict te horen van kanker. 
En dan nog zei hij, het komt vanzelf dus het kan vanzelf terug weg gaan! 
Nobele man vind je niet? Voor mij persoonlijk is dit wat het meeste pijn doet, een vader hebben die niet zorgde voor zichtzelf maar wel een eerlijk leven leidde, die zo gestraft moet zijn door de greep van longkanker. 
Nu op dat moment was ik 17 jaar, en godzijdank heeft hij nog deze verjaardag kunnen meemaken. 
Dus daar heb ik nog foto's van, maar er was iets erger aan dit hele gedoe. 
 
Wat kan er erger zijn?  
 
Het verzwijgen van mijn vaders ziekte tegen iedere andere familie lid, dit was het ergste. 
Naar familie feesten gaan zonder hem en dan nog het moeten kunnen verzwijgen. Dit gelde ook naar mijn vaders moeder toe, dus mijn meme wist van niets. Ze wist niet dat haar zoon 'ten dode' opgeschreven was, ook zijn broer en twee zussen wisten dit niet. 
Het was zijn wens naar ons toe dit niet bekend te maken. 
Maar mijn vader besefte niet hoe schadelijk dit kan zijn naar mij, en een van mijn zussen. 
Toen woonden alleen ik en mijn drie jaar oudere zus in huis. 
Het nieuws dat er niets meer aan te doen was kwam op zijn verjaardag en de dag waarop ik mijn theorie voor de auto behaald had, trots belde ik hem op. Maar alleen om te horen dat er iets mis was, ik kon het horen in zijn stem en naar de manier toe waarop hij gefeliciteerde zei. Maar een verdere uitleg kreeg ik niet... 
Omdat ik de jongste was werd ik ook overal buitengehouden, dit wil zeggen dat ik niet eens rekening kon houden met het feit van hoe lang hij nog ging leven? Ik kon geen deftig vaarwel zeggen hierdoor want ik wist van niets en dacht toen zelfs nog dat het misschien kon krimpen en verdwijnen door de chemo die hij kreeg.... 
 
Het laatste moment? 
 
Nu, dit is voor mij een heel moeilijk stukje om op te schrijven. Aangezien ik dit op een heel rare manier meegemaakt heb. 
De dag van zijn overlijden stonden we op, tegen die tijd was hij al een week bedlegerig en achteruit aan het gaan. Raar he, een perfect wandelende vent die nog hout stond te hakken een week terug kan nu opeens niet meer alleen dingen doen.. 
Ik en mijn zus maakten ons klaar voor school en doordat ik later maar moest toekomen dan 8u, was ik de laatste die weg ging en mijn broer zag toekomen om voor mijn vader te zorgen. 
Bij de deur hield mijn vader mij nog tegen, door mij op een vreemde manier aan te kijken en mijn een fijne schooldag te wensen. Ergens kreeg ik hier al kippenvel van en nu nog steeds zie ik hem mij aankijken op deze manier. 
Dus ik ging toch de deur uit, en daarna direct de bus weer op richting school. 
En op mijn wandeling van het Kortrijkse station naar school gebeurde het. 
Ik kreeg enorm veer kippenvel en voelde mij echt niet lekker, kon maar lastig ademen en dergelijke ook. 
Maar ja niet bij besef dit te plaatsen, liep ik gewoon door en volgde school zoals anders. 
Toen kwamen ze mij halen rond 14 u met het nieuws dat mijn vader overleden was.....
 
c8dabd89e7de279a470b421b8f4cb399_medium. 
©Alice Blackrat
 
 
 
05/02/2016 09:52

Reacties (7) 

07/06/2016 20:15
Wel zalig geschreven
07/04/2016 21:22
Godverdomsken goed geskreven he? Hartje!
26/05/2016 07:18
haha, west vlaams he :)
1
10/02/2016 08:34
Wow, wat een heftig verhaal en heel moeilijk om als kind mee om te gaan. Het is moeilijk om te begrijpen dat je vader dit niet met je deelde maar het is ook moeilijk voor je vader om het juist wel te delen. Ik begrijp beide kanten. Zelf heb ik ook wel eens gedacht of het niet beter is om gewoon je mond te houden als je ziek wordt om anderen niet te belasten. Je verhaal laat me nu twijfelen. Je hebt het heel mooi en gevoelig opgeschreven. Als ik ooit in zo een situatie zou komen denk ik aan jou verhaal terug en hoop dat ik de kracht heb om het te delen, hoe moeilijk dat ook is.
11/02/2016 14:54
Sowieso raad ik het aan om er toch bij stil te staan als je eventueel kinderen hebt dit toch te laten doordringen.
Bij mij werd dit niet gedaan, oké ik zag wel dat het niet goed ging maar er werd niets gezegd... en opeens poef het was gedaan...
heeft mij fysiek als mentaal getekend toch..
Groet
05/02/2016 20:32
Wat heb je trieste verhaal mooi en bijzonder geschreven. En wat jammer, dat je niet betrokken werd bij het stervensproces van je vader. En ook n iet bij zijn sterven mocht zijn. Dat lijkt mij heel erg voor je....

Bedankt voor dit mooie verhaal!
1
05/02/2016 22:11
was inderdaad heel moeilijk, maar heb nu wel geleerd dat dit niet de beste manier is zo iets aan te kaarten.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert