De pil van Drion - Wellicht is de dood een vriend

Door Yrsa gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

‘’Verlies hoort bij het leven. Dat weten we allemaal, maar dat ik behalve al mijn dierbaren ook stukjes van mezelf moet inleveren, om dan te wachten op de dood, komt misschien wel het hardst aan.’’

De tijd

Het is mens eigen om de tijd op een weegschaal te leggen. De eerste twintig jaar is afzien. Telkens wordt de lat verlegd, om bij achttien te concluderen dat je alle wijsheid in pacht hebt.
Noem dat maar het eerste verlies, want naarmate de tijd de jaren wegtikt, kom je daar heel snel op terug.
Wijsheid komt nu eenmaal met de jaren en kan enkel tot stand komen uit verlies. We verliezen behoorlijk veel en maar wat graag kijken we terug op die onbevangen onbezorgdheid, die in die vroege fase van het leven hoort. Dat stukje leven waar verlies nog geen enkele rol speelt. We kunnen er lang op teren.

Feitelijk is er is maar één zekerheid die het leven je kan geven en dat is de dood. Zonder dood is er namelijk geen leven. Is het dan wijsheid om de dood als vriend te willen zien?
Vroeg of laat ga je Magere Hein toch een keer te hand schudden, om dan los te mogen komen van alles wat met het leven samenhangt en ooit zo belangrijk leek.

Tussentijds valt er te zoeken naar een ‘zijn’, een doel waar het geluk, het zelfvertrouwen en je plaats, tot z’n recht komen. Sommigen vinden het en weten zich optimaal te ontplooien, anderen hebben wat minder geluk.
Opvoeding, karakter, omgeving. Het zijn sleutelwoorden, maar herbergen niet altijd wat we willen of hadden gehoopt.

Op het leven valt geen vinger te leggen. Dat maakt het nu juist zo mooi. Elke dag kent zijn verrassingen en of dit positieve of negatieve verrassingen zijn weet je nooit vooraf.

 ‘Life is like a box of chocolate, you never know what you’re gonna get’ (Forrest Gump)

Wanneer je ouder wordt, dringt het tot je door dat de weegschaal van verlies en winnen niet meer in balans is. De overwinningen die je behaalt, zijn terug te halen op het verlies. Elke dag lever je iets in.
In het begin is dat nog wel te relativeren. Oké, die knie doet zeer, maar wanneer ik een aantal keren rust tijdens het winkelen, is er nog steeds te winkelen.
Dergelijke verliezen horen bij de ouderdom. Een betrekkelijk fenomeen, want wanneer ben je oud?
Een kind vindt iemand van veertig al bejaard, maar naarmate je ouder wordt, verleg je de grens om er uiteindelijk achter te komen dat ook negentig niet oud hoeft te zijn.

Het is ook zo verschillend. Daar waar de ene met vijftig al uitkijkt naar zijn of haar pensioen wil de anderen sterven in het zadel. Ook hier spelen bepaalde aspecten een rol, waarvan erfelijkheid en karakter misschien wel het belangrijkste.
Je bent dus inderdaad zo oud als je je voelt en ik ken ze, hoor. Vijfennegentig-plussers, die zonder hulpmiddelen kleur geven aan hun oude dag en door hun jonge omgeving op een voetstuk worden gezet.
Want als je zó oud kan en mag worden, dan heb je het gewonnen!
Maar is dat ook zo?
De tijd dwingt je dingen achter je te laten. Het wordt geïncasseerd.  Immers, dat is het leven en zo hoort het ook te gaan, maar als je jeugd, je ouders, je partner, je baan, je snelheid en hele kleine stukjes van je geheugen wegvallen, naast zoveel andere dingetjes, dan kan de berusting in de naderende dood een lichtpunt worden.

Het hoeft allemaal niet meer. En hoewel ‘het jouw tijd wel zal duren’,  is Magere Hein nog niet in zicht, wat de dagen monotoon maakt.

Een depressie is het niet. Het is gewoon mooi geweest en elke avond, voor het slapen gaan, ruim je op. Werk je de afwas weg, want stel je voor dat Magere Hein vannacht toch om de hoek komt kijken, dan hoeven de  ‘vinders’ jouw zooi niet op te ruimen.
Best vermoeiend als er dan elke ochtend weer die zon is.  Hij is welkom, en als de buurvrouw koffie wil, zal je dat direct zetten. Ook al weet je dat ze je leeftijd weer zal prijzen, maar zeker ook je vitaliteit en zelfredzaamheid.

Van je wens wil niemand iets horen en of het angst is, onwetendheid of kortzichtigheid. Je weet het niet. Hulp valt er in elk geval niet uit te halen. Ach, je hebt het wel eens geprobeerd, maar het wordt weggelachen.

 =  ‘Jouw tijd komt echt wel!’
 =  ‘Wil je dood, dan?’
 =  ‘Dat je dat durft te zeggen. Mientje van verderop kreeg op haar veertigste een hartaanval. Ze had jouw leeftijd maar wat graag willen halen!’

De tijd zorgt voor ontwikkeling en heeft ook het taboe rondom jouw dilemma doorbroken. Els Borst bijvoorbeeld heeft in die tijd, schijnbaar de juiste tijd, een deur geopend, wat je toen nog bedenkelijk vond. Maar wat wist je toen?
Toen waren er nog familieleden die binnen een bepaalde graad vielen. Nu is het allemaal zoveel verder weg. Je stuurt ze een kaart met kerst, maar de jouwe zou je ergens op Facebook moeten zoeken.
Wat het is, weet je niet precies. Je wilt het ook niet weten.
Het is gewoon klaar. Toch weet je dat morgen de zon weer op zal komen. Legalisering van bijvoorbeeld de pil van Drion komt er niet.

Niet in jouw tijd.

04/02/2016 22:49

Reacties (11) 

30/01/2017 18:51
Het fascineert me altijd om mensen die ouder dan mij zijn te horen praten over het leven. Ouder worden is voor mij een zware levensles. Ik heb moeite met het aanvaarden van al die 'kleine' zaken die wegvallen.
Ergens kan ik begrijpen dat je zijn hand wil schudden, maar ik heb het persoonlijk moeilijker met het feit dat ik er niet meer kan van weglopen zoals voorheen.
2
29/01/2017 15:00
Wij zien het kennelijk liever dat mensen zich voor de trein gooien. Dat geeft wel méér rotzooi maar minder gewetensnood.
1
03/02/2017 13:06
Dat is inderdaad een trieste constatering die nog eens waar is ook.
1
06/02/2016 13:20
Heel mooi geschreven Yrsa.
1
05/02/2016 14:31
Ik begrijp het, ik weet wat er wordt bedoelt en hoe het voelt.
1
05/02/2016 09:45
Als je wijzer wordt met de jaren, bij een zo moeilijk vraagstuk ,vraag het de 1000 oudsten,
Jongeren tot 70 jr die denken de wijsheid in pacht te hebben , zich soms niet eens bewust van wat er allemaal speelt. maar wel de regels maken.
ik ben ook nog te jong. ik heb het alleen zijdelings meegemaakt, het verlangen naar de dood. die uiteindelijk rust geeft.
2
05/02/2016 06:09
Geweldig geschreven en ik ben voor die pil en vind dat mensen ook moeten kunnen beslissen of ze willen stoppen met leven of niet en dus ook omdat ze er gewoon geen zin meer in hebben. Ik heb die keuze voor mezelf ook bepaald en zie geen reden waarom dat niet zou kunnen. Doen doe ik het toch,
1
05/02/2016 04:37
Wat heb je dit goed beschreven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert