Leven in twee werelden

Door Zinka gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen
Een pittig gedicht over een gevecht tussen depressivieit en vrolijkheid.

88e0d8c5fca6103bbeed716480bde92b_medium.

Ik leef in twee werelden

Al heel me leven leef ik, met twee persoonlijkheden, dat kwam vooral voor, in mijn verleden. Zo was ik op school een en al vrolijkheid maar zodra ik thuis kwam raakte ik dat kwijt. 

Dat ging eigenlijk, mijn hele leven zo door. Ik was zo, deed ik mezelf voor. Nooit vertelde ik hier iemand hierover, uit angst dat niemand dat zou geloven. Ik was altijd vrolijk en lachte veel dus dacht ik het heeft geen zin, dat ik dat deel.

What you see is what you get, een mooie spreuk maar geldt niet voor mij. Aan de buitenkant zie je niet wie ik ben. Ik ben immers depressief en aan de andere kant, ook weer blij. 

Op een dag dacht ik, ik deel en vertel hen over mij. Met verbaasde gezichten om mij heen kwam de waarheid dichterbij. 

Dus eigenlijk, speel je gewoon toneel sprak het antwoord wat ik kreeg. Boos en geïrriteerd antwoorde ik terug, natuurlijk niet en ik zweeg. 

Jaren later kwam dit weer boven en ben ik het ook zelf gaan geloven. Ben ik wel echt of speel ik toneel of ben ik degene die het niet, met mezelf deel.   

Soms moet je eens goed in de spiegel kijken om te zien wie daar nou staat en de waarheid onder ogen zien en waar het nou werkelijk om gaat.

Oke, ik ben depressief maar waarom is dat niet aan mij te zien. Is dat omdat ik niet wil weten wie ik ben of ben ik gewoon bang om mijzelf te zien.

Doe ik vrolijk zodat een ander denkt, wat is dat een leuk meid! Durf ik wel naar mezelf te kijken, terwijl ik dit schrijf heb ik al spijt.

Spijt van, waarom nou weer dit gedicht. Straks stoppen ze me nog weg, in een gesticht. Kan mijn hoofd niet stil zijn en gewoon tevree of moet ik altijd denken. ja toch, misschien of aan de andere kant ook weer, nee.

Onzekerheid, het blijft altijd. Dat heeft iedereen, dat weet ik wel. Speelt niet iedereen eigenlijk toneel en zitten we niet allemaal in hetzelfde spel.

Niet afwijken van het onderwerp, roepen mijn gedachten op. Blijf bij jezelf,  het is jou gedicht. Als je goed schrijft, knap je hiervan op.

Oke, even kijken waar ik was. Oja, bang, van al dat nep gelach. Die vrolijkheid in mijzelf is die eigenlijk wel echt. Dat is de vraag die ik nu stel. Maar mijn ware ik, vraagt weer aan mij. Klopt die vraagstelling nu wel.

Is dit niet gewoon jouw karakter. Is het niet gewoon, zoals het is. Kan ik dat zelf wel geloven of is er iets wat ik zelf mis. 

Verschuil ik mijzelf, achter mijn eigen lach, zodat niemand mijn pijn ziet. Met een muurtje om mij heen, lach ik alles weg maar bezwijk ik in mijn eigen verdriet.  

Soms kan pijn ook fijn zijn, ik ben immers niet anders gewend. Is het werkelijk zo belangrijk dat iemand mij goed kent.

Een vriendin van mij, weet dat precies. Zij kijkt, dwars door mij heen. Dat voelt eigenlijk wel een beetje eng maar aan de andere kant is dat ook weer fijn. Het rare is, ze heeft me jarenlang, niet eens gezien en toch weet zij als geen ander, nog steeds, wie ik werkelijk ben.

Heb ik haar dan al die jaren misschien wel vreselijk onderschat. Weet zij meer dan mij, van het leven of ben ik nooit opgeknapt.

Heb ik nooit, durven kijken, wat de waarheid eigenlijk is. Is dat misschien de reden dat ik het gevoel heb dat ik nu wat in mijn leven mis.

Zoals men zegt, het leven, is geen krentenbol. Het kan niet alleen bestaan uit lachen, gieren brullen of alleen maar lol.

Zo heeft alles hier twee kanten, een goede en slechte tijd. Ik ben gewoon bang voor de liefde, want op een dag raak ik dat kwijt.

Bang om iemand dichtbij te laten is voor mij een grote angst. Maar door naar mezelf te kijken, word ik nog wel het bangst.

Houd ik eigenlijk wel van mezelf, is dat niet mijn probleem. Kan iemand ooit echt van me houden als ik mezelf niet zo neem.

Ik probeer mezelf te zeggen. Je bent best een goede vrouw. Je doet dit jezelf aan, je drijft jezelf in het nauw.

Natuurlijk zijn er mensen die van mijn houden kunnen maar ik moet wel begrijpen dat ik dat ook aan mijzelf moet gunnen.

Open staan voor liefde, het zweet breekt me al uit. Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk. Waarom kom ik er niet uit.

Ben ik dan zo een lafaard en durf ik, het niet meer aan om gewoon liefde te accepteren en er gewoon voor te gaan.

Nog meer Gedichten lezen?

Ik mocht niet thuiskomen met een neger

Wat is ware liefde

04/02/2016 21:16

Reacties (7) 

Nieuwe reacties weergeven
1
05/02/2016 04:39
Mooi geschreven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert