Zeikers en Zeurpieten. De negativiteit is niet te harden. En ze zijn altijd teleurgesteld...

Door Arinka gepubliceerd.

Ondanks dat ik soms best een beetje een zeikerd kan zijn (of gewoon ben), ben ik over het algemeen een zeer vrolijk positief ingesteld mens. Ik geef de moed wel wat snel op, maar ik herpak me ook weer vlotjes. Nooit of te nimmer ontwijk ik situaties uit angst voor een slechte afloop. Al heb ik wekenlang een slecht scenario voor ogen, ik laat me er niet door weerhouden iets te doen wat ik graag wil.

ab225038e94648fedf2d64f48e2e62a5_1398636

~Zeikerds en Zeurpieten~

Dagelijks ondervind ik de kracht van het positieve denken. Het is waar dat je anders te woord gestaan wordt wanneer je zelf geen grote zeurpiet bent en mensen met een lach op je gezicht tegemoet treedt. Nou heb ik best wat meegemaakt en dus een hoop te vertellen, maar mensen raken moe van ellende en je moet dus voorzichtig zijn hoeveel ellende je over ze uitstort. Je voortdurend mentaal labiel opstellen werkt al helemaal niet en te veel openheid over je onzekere gevoelens kan dodelijk zijn voor een vriendschap. 

Daarbij moet je ook nog eens oppassen voor mensen met slechte intenties. Van die gedragsgestoorde types die jou als prooi direct herkennen. Die van alles wat je vertelt een ‘verzameling zwakheden’ aanleggen in hun hoofd en op het moment dat ze je zat zijn, of jij hen, schieten ze je neer met de door jezelf aangeleverde wapens of ze proberen je er mee te controleren. Toch houdt me dat niet tegen om open te zijn. Ik laat me in elk geval niet mentaal manipuleren door dat soort geestelijk gestoorde figuren. Alles wat ze weten, weten ze van jezelf, dus eigenlijk kunnen ze je niet meer raken.

Toch is niemand blij om op zijn eigen fouten gewezen te worden. Wat was ik ontzettend gekwetst toen mijn ex-vriendje op mijn 19e tegen me zei Dat ik niet eens altijd over mezelf en mijn ellende moest praten. Als iemand kanker had, dan had ik een oom met een vriend die dat ook had. Dat was wel echt zo, ik heb zo ongeveer alles meegemaakt, maar daar zat die ander echt niet op te wachten. Het was mijn manier van laten zien dat ik meeleefde, maar zo kwam dat nooit over.

Gaandeweg heb ik geleerd wat je in elk geval niet moet doen in sommige situaties. Ik ben mijn ex nu meer dan dankbaar voor die eyeopener, had hij niks gezegd had ik nu nog zo doorgewauweld. Dat wil niet zeggen dat ik nu altijd precies weet hoe ik iets aan moet pakken, maar ik heb wel afgeleerd mensen te bedelven onder mijn levensverhaal. Alhoewel ik met dit stuk natuurlijk wel weer enigszins paradoxaal bezig ben... Maar gewoonlijk weet ik het wel; Kleine porties zijn veel beter te behappen dan een stortvloed is mijn ervaring. 

Staat tegenover dat ik me in de afgelopen jaren ook ontlast heb van meelifters en zuigers. Van die mensen die op je rug hangen en je mee de ellende in sleuren, je volledig leegzuigen, tot er niks meer over is dan een omhulseltje en zij op zoek gaan naar hun volgende prooi. Mensen met ellende mijd ik. Die zijn maar op 1 ding uit en dat is jouw identiteit volledig uitwissen, omdat ze die zelf ook niet hebben. Pas als ze je compleet gesloopt hebben geven ze op. En niet eens omdat ze dat willen, maar gewoon omdat jij geen levensenergie meer hebt die zij kunnen opslorpen.

a37b5c641725e9dcfd0bb8419e0db0ebc2VlZGxp

Zulke mensen blief ik dus niet. Dan bedoel ik helemaal niet dat mensen niks meegemaakt mogen hebben, verre van zelfs, ik heb liever dat ze flink wat bagage hebben, maar wel dat ze er mee kunnen leven en erover praten alsof het een les was. Dat ze er mooier en wijzer van geworden zijn in plaats van alleen maar negatiever en woester op de wereld. Want dan trekken ze me zo mee die shit in en daar zit ik dus niet op te wachten.

Het is gewoon beter voor je om positief te denken dan negatief. Onderzoek heeft allang uitgewezen dat negatievelingen veel minder oud worden dan positievelingen. Ze zijn gewoon vatbaarder voor ziektes als kanker en letten minder goed op zichzelf en krijgen dus eerder ongelukken. Als je maar lang genoeg zanikt en zeurt, dan hoef je zelf niks meer te doen om dood te gaan. Het is niet voor niks dat ze zeuren ook wel kankeren noemen, denk ik.

Als ik mijn moeder zie, die was altijd zó negatief, over zichzelf, maar ook over de rest van de wereld. Nu is ze ziek en goed ook. Ze is 65 en lijkt lichamelijk wel 90, zei haar arts. En in mijn ogen is dat puur van het zeiken en zaniken en zich erbij neerleggen dat dit het nou eenmaal is en het ook nooit beter zal worden. Niet meer normaal eten of slapen. Zichzelf verwaarlozen tot en met. Een regelrecht slachtoffer van de wereld. Depressief is ze in elk geval al sinds ik haar ken en ik ben 42...

Ze heeft jarenlang geleefd op koffie, koek en sigaretten, ze heeft ons gezin zelfs zoveel schulden bezorgd dat ze voor de levensverzekering zelfmoord wilde plegen. Ze maakte gewoon altijd overal een puinhoop van en weigerde toe te geven dat het gewoon niet ging. Maar ze blijft anderen en de omstandigheden maar de schuld geven. Of ook wel Tja, het zal mijn lot wel zijn, zuchttttttttttttttt.

Ik zie mijn moeder nooit meer. Al bijna 10 jaar niet meer. Zodra ik eenmaal mijn eigen gezin had en niet elke dag meer tijd voor haar had en van mijn man geen geld meer mocht geven, was ik 'perfecte' dochter af. En zo heb ik het toen maar gelaten. Ik moet zeggen dat dat naast veel verdriet en boosheid in het begin, nu een heerlijke rust heeft gegeven. Niet meer hoeven voldoen aan de onredelijk standaarden van mijn moeder heeft mijn leven compleet veranderd. Ten goede welteverstaan. Ook voor mijn moeder geldt dat, want die heeft nu pas echt iets om over te klagen.

Ik denk dat we allemaal wel zo iemand in onze omgeving of familie hebben. Je kent ze wel (of hopelijk niet), die mensen die te pas en te onpas moeten vertellen aan je wat ze allemaal niet goed aan je vinden, maar zelf deugen ze allerminst. Dat zien ze natuurlijk niet, want de wereld draait om hen en om wat zíj willen. En jij hebt je maar aan te passen. Ze hebben niet eens door (en dat willen ze ook niet) dat het slechte wat ze bij jou denken te zien nou juist hun eigen mankementen zijn. Proberen ze te laten inzien hoe ze zelf bezig zijn gaat je echt niet lukken. Zij zijn namelijk perfect en níemand maakt hen iets anders wijs!

adb599a7f371198a7ea13477fb1fabc2YXBwbGVU

Zo ook bij mijn moeder. Altijd maar klagen dat ik niet begaan was met haar, niemand dacht ooit eens aan haar… (met theatrale zucht). Op een gegeven moment waren we een weekend in Almelo met de hele familie (zo'n beetje de laatste keer dat ik er bij was) waagde ze het om tegen mij over háár rotleven te beginnen. Zij die mijn leven vernield heeft, of althans dat heftig geprobeerd heeft, ging nu een beetje de zielepoot uithangen bij mij. Ik reageerde dan ook met Ja, alsof mijn jeugd zo leuk was... en toen ging ze weer zitten... janken natuurlijk.

Erg zielig als iemand zich zo gedraagt. Maar dan wel aan anderen vertellen dat ze altijd zo’n geweldige moeder was geweest. En dat zij en ik niet boterden, dat kwam natuurlijk omdat ik zo’n slecht mislukt kind ben. Brrrrrrr. Mijn moeder heeft mijn weerzin voor klagers en huilers echt sterk vergroot. En zelf was ik echt net zo als mijn moeder. Altijd van het negatieve uitgaan. Ging ik met een vriendin op zoek naar een schaakspel. Kwamen we in de winkel en ik zeg Ze zullen het wel weer niet hebben. Zegt zij Misschien hebben ze het wel.

Dat opende mijn ogen voor mijn eigen negatief denken, want dat deed ik heel veel en heel automatisch. Ik heb het zo aangeleerd, ons hele gezin, wat zeg ik de hele familie, is 1 bonk negativiteit, er staan bakken vol frustraties overal. Maar ik wil dat niet. En nu probeer ik het dus andersom. Niet dat het altijd lukt, maar vaak wel en dat helpt mij echt. Als er nu iets misgaat denk ik in plaats van Ja hoor, dat moet mij weer gebeuren nu veel meer Nou, dat heb ik dan alvast gehad.

Kan dan ook geen zielig gedrag van anderen meer tolereren. Of je doet er iets aan of je houdt op met je gezeik. Sommige mensen voelen zich nou eenmaal goed bij het slecht voelen. Die gaan nog klagen dat ze niks te klagen hebben. Ze zijn dan ook continu bewust bezig met problemen zoeken, zodat ze daarover kunnen zeuren. En hoe dan ook heb jij het altijd gedaan, want jij bent slecht. Gelukkig toch nog iets gevonden om over te klagen! Zulke mensen zijn echt de nagel aan je doodskist. En jij mag vrolijk helpen timmeren. Nou, bedankt, ik pas.

Ongetwijfeld heeft mijn moeder haar redenen waarom ze zo is. Ik zie haar problemen wel. Mijn Autisme komt zowel van vaders als moeders kant en Tourette is iets wat ik duidelijk bij de vader van mijn moeder terug zie, als ook bij haarzelf. En haar ouders waren daarbij gewoon echt kil en liefdeloos, of althans, ze waren alleen met elkaar bezig, de kinderen waren bijzaak. Ze zijn dood, dus ik mag het eigenlijk niet zeggen (over de doden niets dan goeds), maar toch doe ik dat wel. Mijn vader was ook nooit bepaald warmhartig naar haar toe, dus veel vreugde en liefde heeft ze niet gekend.

En dan kreeg ze ook nog eens zo´n ‘mislukt’ kind wat niet wilde knuffelen. Ik begrijp dat dat wrang is, je hebt een ander leven voor ogen, zeker als je eenmaal volwassen bent, maar reageer het niet op je kind af als je ontevreden bent met de kaarten die je hebt toebedeeld gekregen. Dat kind kan er niks aan doen dat jij zoveel trauma´s hebt! Mijn kinderen hebben juist profijt van mijn jeugd, ik doe het heel anders. Mijn moeder ging gewoon op dezelfde weg voort, die had niks geleerd.

4e7612f2f66a24d9a546e542f4daf40cYXBwbGUt

Ze heeft ons precies zo opgevoed, in een overheersend negatieve sfeer, waar ik dus heel gevoelig voor ben. Ze wilde altijd dood en zei dat ook. Af en toe had ze een opleving, maar die was altijd maar van heel korte duur. Stond ze je te knuffelen en sloeg je vervolgens weg. Maar ze heeft NOOIT hulp gezocht. Het was gewoon alle dagen hel, ze vond het leven vreselijk. Ik wou maar dat ze er dan tenminste uit was gestapt in plaats van er alleen maar mee te dreigen en het gewoon de Godganse dag uit te stralen met alle energie die ze nog in zich had.

Natuurlijk kan ze er niks aan doen dat ze zo is. Dat begrijp ik helaas maar al te goed. Maar ze kan er wel wat aan doen dat ze zo blijft. Dat je een psychiatrische aandoening hebt wil nog niet zeggen dat je geen verantwoordelijkheid meer hoeft te nemen voor je eigen leven! Ik kan ook zeggen Ja, dat is nou eenmaal omdat ik Autisme/Tourette heb, dus ja, ik kan er ook niks aan doen. Ik kan ook zeggen Ok, ik doe dit omdat ik Autisme/Tourette heb, vertel me hoe ik het beter kan doen. Ja, niet iedereen wil dat horen of daar de tijd voor nemen, maar die doen er dan ook niet toe. Zolang mijn eigen gezin en mijn geliefden me maar snappen.

Mijn moeder zocht niet eens naar een antwoord. Die had het gewoon opgegeven. Ik begrijp het en ik voel wel degelijk met haar mee, al zou je dat misschien niet denken uit mijn woorden. Maar ik ben ook boos op haar. Dat ze het er maar bij heeft laten zitten en dat ik daardoor voor alles nu dubbel zoveel moeite moet doen voor mijn gevoel. Dat ze geen enkele levenslust uitstraalde en die van ons ook wilde temperen. In haar was geen sprankje vechtlust meer over. Ik snap dat ze ´op´ was, maar dat gaf haar nog niet het recht om haar kinderen er van kleins af aan mee op te zadelen.

Op mijn 7e hielp ik al zoveel in het huishouden dat het gewoon niet normaal meer is. Een beetje meehelpen vind ik gezond voor een kind, maar op je 7e dagelijks een heel huis schoon moeten maken, omdat je moeder het niet kan en je vader er nooit is, valt volgens mij niet onder de noemer ‘normale jeugd’. Mijn moeder zat alleen maar aan de tafel te roken, achter een kop koffie met een halve liter koffiemelk. En dan nog vragen Goh waarom ben ik altijd zo ziek, zwak en misselijk? Dat was nog tot daar aan toe. Veel erger was alles waar ze mij psychisch mee opzadelde. Al haar angsten, twijfels, gevoelens, alles dumpte ze bij mij. Alsof ze met míj getrouwd was in plaats van met mijn vader…

Alles wat ze me vertelde nam ik ook gewoon voor waar aan. Voor sommige ouders zijn Autistische kinderen heel makkelijk materiaal om er een second life op na te houden. Ze doen precies wat je zegt, zolang ze niet beter weten. Zelfs nu ik geen kind meer ben moet ik er nog voor waken me niet door anderen te laten piepelen. Toen ik eenmaal mijn eigen zin ging doordrammen (toen ik dus ruim de 20 gepasseerd was) werd ik steeds minder geliefd. En dat voel je als kind wel aan. Je was vroeger al niet goed, nu weer niet. Alleen als je haar zin doet ben je goed genoeg.

Ze was altijd ontevreden over wat ik deed, hoe ik er uit zag, wat ik zei, wat ik had gedaan, wat ik had gelaten, wat ik had bedoeld, wat ik had gedacht. Ik was haar perfecte paspopje wat ze zou kneden tot dat wat ze zelf niet was geworden, alleen wilde ik gewoon niet meegeven en zocht ik mijn eigen 'kleren' uit. Toen dat eenmaal gebeurde sloeg de verhouding, die altijd al haat/liefde was geweest, steeds meer om naar haat.

3452cb3cad2b84ada52f20af2f1a7e77YXBwbGUt

Wat een grote teleurstelling was ik zeg. Ik kon uitstekend leren, maar zakte maar liefst twee keer achter elkaar voor het vwo. Ik, die perfecte dochter die alles kon, er altijd zo voorbeeldig uitzag en altijd welladjusted was in any occasion. Als een afgetraind hondje aan de leiddraad, zonder enig benul van de omgeving en zonder ook maar een beetje gevoel van eigen keus of eigenwaarde. Ik wist gewoon niet dat je iemand ook mag tegenspreken, dat was wel afgeleerd.

Ik neem haar niet kwalijk dat ze me grondig heeft verpest, maar wel dat ze er nooit iets aan heeft gedaan en niks anders deed dan klagen en grienen. Ze heeft met haar gedrag onbewust mijn leven verpest en ik moet het nu allemaal weer rechtbreien voor mezelf. En waarom onbewust? Omdat ze er gewoon niet over na wilde denken, want dan zou ze er iets aan moeten doen. Ze had me gewoon ook een veel betere start kunnen geven als ze niet zo stom was geweest en was zelf nu ongetwijfeld ook gelukkiger geweest (want zelfs in ongeluk zitten gradaties).

Voor mij is dat niet uit te wissen. Ja, dat is mijn probleem inderdaad, dat alles van vroeger soms nog actueel voelt. Als ik mijn kinderen zo zou opvoeden als mijn ouders hebben gedaan, dan zou ik de ogen uit mijn kop schamen en ook ziek van ellende zijn dat ik ze dat heb aangedaan. Het was allemaal onbewust en onbeholpen, dat besef ik me in veel gevallen wel (want ik ben niet overtuigd van alleen maar onschuld), maar daardoor heb ik het daarmee als kind heus niet makkelijker gehad.

Ik ben zelf zeker geen perfecte moeder en omdat ik nu zelf moeder ben begrijp ik veel beter waar ze allemaal tegen aan liep. Daardoor ben ik aan de ene kant wat milder en aan de andere kant juist alleen maar bozer geworden. Opvoeden en zorgen dat je kinderen gelukkig zijn is ook niet makkelijk, maar ik begrijp nu nog veel minder waarom ze geen hulp heeft gezocht. Dat ze dat niet voor ons en zeker voor zichzelf over had.

Ze zei altijd Ik word toch niet oud. Nou, ze gaat nog gelijk krijgen ook. Heeft ze toch nog het laatste woord! Maar ze heeft mij nooit 1 moment van onbezorgdheid gegund, omdat ik als klein kind altijd al in de rats zat dat ik op een dag zou thuiskomen en mijn moeder daar dood zou aantreffen, bungelend aan de trap ofzo. Of dat ze dan toch eindelijk echt was weggelopen, zoals ze altijd dreigde. Ze stond absoluut niet stil bij wat dat met mij deed als 6-jarige.

Dat ik me altijd tekort voelde schieten en dat alles wat ik deed toch nooit goed genoeg was. Dat je het vuur uit je schenen kon lopen en mijn moeder dat met 1 plens koud ijswater teniet kon doen. Altijd beledigen, mentaal manipuleren, teveel aandacht vragen in plaats van geven. Als kind en ook als jongvolwassene leefde ik enkel en alleen om mijn moeder te dienen en daaardoor kwam ik pas in de mentale 'pubertijd' nadat ik zelf al kinderen had. Het interesseerde mijn moeder niet hoe ik dat vond als 30-jarige.

Nog nooit, niet 1 keer in heel mijn leven, heeft mijn moeder aan mij gevraagd hoe IK me voelde. Hoe IK ergens over dacht. Mijn moeder vertelde me alleen hoe ik er over dacht. Ze ging er gewoon vanuit dat wat zij dacht ook mijn gedachten waren. En heel lang geloofde ik dat ook nog. Als kind van zo'n moeder heb je een hele weg te gaan voor je jezelf hebt gevonden. En dat was allemaal niet nodig geweest als zo iemand ook eens aan jouw gevoelens had gedacht.

Dat neem ik mensen die alleen maar zeiken en zeuren kwalijk; Ze denken alleen aan zichzelf!

5a90d3285d08f921fd571f5be45f7882YXBwbGVz

03/02/2016 16:02

Reacties (4) 

1
03/02/2016 22:52
En nu volhouden. Je bent op de goede weg. Mensen die je alleen maar gebruiken (of beter gezegd: misbruiken) om hun eigen shit af te laden moeten inderdaad maar naar een psychiater gaan: die wordt daarvoor betaald. Jij niet.
Als het je eigen moeder is kun je er als kind moeilijk aan ontsnappen. Maar bij alle anderen (en dat zijn er heel veel!) kun je dat wel. Hoe eerder hoe beter.
1
03/02/2016 19:56
een rugzak vol !!!
1
03/02/2016 18:53
mooi levensverhaal, leuk je hier ook te lezen.
1
03/02/2016 18:08
Jij een zeikerd? Ja absoluut. -))
Troost je, je bent niet de enige.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert