Mijn moeder wou me op laten sluiten.

Door Zinka gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen
Ik weet het nog als de dag van gisteren, sommige dingen vergeet je nooit meer. Mijn moeder heeft me nooit begrepen voor haar was ik iemand die altijd aandacht wou, dus negeerde ze me mijn hele leven.

2c394b6d3841eae8384e7a9a02e70303_medium.

14 jaar en in de puberteit. 

Het was woensdagmiddag toen mijn moeder ineens bij me op het schoolplein stond. Verbaasd en geschrokken keek ik haar aan. Mijn moeder kwam nooit naar mijn school, dus er was wat aan de hand. Is er wat met pa, vroeg ik. Met een lachend gezicht gaf ze aan dat alles oke was thuis, maar het gevoel wat ik kreeg was niet goed.

Vreemd mijn moeder was heel streng met schooltijden.

Ze had alles geregeld, de leraren wisten ervan. Pak je tas maar dan gaan we. Angstig stapte ik in de auto, er is iets niet goed mijn moeder was altijd heel streng, ik mocht nooit lessen verzuimen. Nogmaals vroeg ik haar wat er aan de hand was. Haar gezicht was veranderd, de vrolijkheid in haar van een paar minuten geleden waren totaal verdwenen. 

We gaan wat leuks doen.

Na meerder malen vragen wat er aan de hand was bevestigde mijn moeder dat we wat leuks gingen doen. Wat leuks? Mijn moeder en ik waren een soort rivalen voor elkaar, we deden nooit leuke dingen samen, ik werd langzaam banger van binnen.

Gaat het goed komen tussen ons.

Zo naief als ik was probeerde ik mezelf te overtuigen dat het misschien wel eens waar zou kunnen zijn wat ze zei. We gaan iets leuks doen aan onze relatie werken, vertelde ik mezelf. Vreemd, dat ik daar lessen voor moest missen maar ik was allang blij dat er misschien nog hoop was tussen ons.

Wat gaan we voor leuks doen, ma?

Met een soort nepgrijns op haar gezicht vertelde ze me dat we naar het strand gingen. Ik had geen zwemkleding bij me maar dat had ze allemaal geregeld, zei ze. Alles ligt in de achterbak. Het werd akelig stil in de auto. Er klopte iets niet.

c0b6835ab767139e120e84cc7e1cca70_medium.

Was dat niet de afslag van het strand?

Mijn allertheid in de auto merkte op dat ze de afslag naar het strand voorbij reed. Toen ik dat aangaf bleef ze strak voor zich uit kijken. Met een streng serieus gezicht met haar ogen op de weg. Ze gaf geen antwoord op mijn vraag. Het bleef akelig stil in de auto. Ik voelde steeds meer er klopt iets niet.

Na tien minuten stilte, wat wel een eeuwigheid leek te duren begon ze te praten. Ik ga je afzetten bij een psychiatrische centrum en daar blijf je voorlopig, zei ze.

Geschokt begon ik te lachen maar ik voelde de angst in mij vermeerderen.

Ze is gek geworden, dacht ik. Wie denk je nou dat ze daar gaan houden, jou of mij? Zei ik. Mijn wereld stond stil, dit kan toch niet waar zijn? Het werd stiller dan stil in de auto, wat gaat ze doen, meent ze dit? Wat had ik gedaan om haar tot deze waanzin te laten komen alles ging door mijn hoofd heen. Heb ik gisteren iets verkeerd gezegd, ik kan het niet voor me halen.

Ik zat in de puberteit en ik was net als ieder kind wel een dwars tegen mijn moeder. Ik had moeite met nadenken over wat ik had mis gedaan. Ik gebruikte in die tijd vaak het woordje ; fijn, als antwoord als ik niet wist hoe ik moest reageren op mijn moeder. Was dat de reden?

Kan je daarmee aankomen bij een pscychiatrisch centrum?

Ik kon me niet voorstellen dat ik om deze reden opgenomen zou worden bij een psychiatrisch centrum. Zitten daar geen mensen die echt de weg kwijt zijn? Zou ze een afspraak hebben gemaakt met iemand daar? Alles ging door mijn hoofd en ik werd banger en banger.

Gedachten gingen door mijn hoofd, gaat ze me vermoorden?

Mijn moeder zei niets en keek verward. Haar ogen werden donker. Op een gegeven moment nam ze een rare afslag het bos in. Toen werd ik echt bang, gaat ze me nu vermoorden? Weer ging er van alles door mijn hoofd heen. Kan ik nog wegkomen? Heeft ze een wapen? Wat is haar plan? Weet mijn vader hier ook van?

Nog nooit ben ik zo bang geweest.

Zelf zat ik al 6 jaar op turnen dus wegrennen was een optie. Ze kon me nooit pakken, dacht ik. Ik was veel sportiever dan haar. Wat denkt ze nou. Toch werd ik bang het bos waar we in reden voelde donker, koud en heel eenzaam aan. Ik begon te zweten en ik was bang dat als ik me moest verdedigen dat ik juist haar iets zou aandoen. Dat zou een reden kunnen zijn om opgenomen te worden. Misschien was dat juist haar bedoeling. Ik moest me rustig houden van mezelf, controle houden en kijken wat er zou gebeuren. Ik was sterk zowel lichamelijk als geestelijk, ze kon me niks doen, ging er door mijn hoofd. De angst dat mijn eigen moeder me wat ging aandoen zorgde ervoor dat mijn lichaam verstijfde. Ik ben nog nooit zo bang geweest voor haar.

13c7b38b6f84099a74d30fb45a3f905d_medium.

Ze stopte de auto en ik dacht nu gaat het gebeuren.

De ogen van moeder waren superdonker en haar gezicht was gewoon eng om te zien, wat gaat ze doen, dit meent ze toch niet? Na een tijdje door het bos gereden te hebben stopte ze ineens de auto. Mijn moeder haar hoofd zakte naar beneden en haar stem zweeg nog steeds. Nu gaat het gebeuren, dacht ik. Met mijn hand op deurgrendel beefde mijn hele lichaam van pure angst. Waar zijn we en zijn er mensen in de beurt. Waar ren ik heen, kan ze me pakken? Heeft ze een wapen? Heeft ze een plan, wat gaat ze doen? In mijn hoofd raakte ik flink in paniek mijn lichaam werd stijver dan stijf. Ik moet me rustig houden ik moet straks gaan rennen, mijn lichaam mag niet verder in paniek raken, ik moet sterk blijven als ik dit wil overleven.

Na tien minuten met haar hoofd naar beneden hangend, duidelijk nadenkend over de situatie, starte ze de auto. Ze keek me niet aan en zweeg als een baksteen. Ze draaide de auto om en we reden stilzwijgend naar huis. 

Ze heeft er nooit meer over gesproken.

Toen ik jaren later aan mijn vader vertelde wat er gebeurd was in de hoop dat hij mijn moeder hierop zou aanspreken, zei hij niets. Wist hij hiervan? Ik ben er nooit achtergekomen maar het heeft mijn hart voor altijd gebroken.

Wil je nog meer over mij weten?

Hieronder een gedicht over mijn echte ik.

De Joker in mij is overleden

02/02/2016 08:24

Reacties (7) 

03/02/2016 22:11
wat een heftig verhaal.
1
03/02/2016 21:41
Tranen dringen zich op, ongeloof, niet te bevatten, je hoort of leest wel eens over mensen uit een andere wereld. Maar in mijn wereld? Met de mensen die ik liefheb, dan breekt het. Vanbinnen, pijn, onmacht, WAAROM? Het gevoel dat we elkaar niet zien, niet horen, niet begrijpen. Het spijt me dat we er niet waren...
Zinka tegen Jack
03/02/2016 23:39
Je hoeft geen spijt te hebben dat je er niet was. Je kan niet alles redden. Ik ben al blij dat je dit leest. Ik had je dit nooit durven vertellen.
02/02/2016 17:38
Dat moet heel eng geweest zijn voor jou.
02/02/2016 11:08
Ik weet alles af van enge moeders, kan me jouw angst goed voorstellen, een trauma voor het leven, sterkte en vertrouw op jezelf
1
02/02/2016 10:07
Zo hebben we allemaal trauma's uit het verleden. Ik weet niet hou oud je bent, uiteindelijk krijg we het allemaal op ons pad terug om het een plekje te kunnen geven. Ik zelf zat voor een poos terug in de zelfde situatie. maar schrijf het van je af. Je bent een waardevol mens. Door te schrijven hoop ik dat je de rust in zelf zult vinden, die je zo nodig hebt.
1
03/02/2016 18:01
Bedankt voor je lieve woorden en je steun.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert