Sprookjes bestaan niet.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Een zin waar sprookjes mee eindigde. En sprookjes in het echte leven komt eigenlijk niet voor. Ik was nooit een romanticus, droomde niet van de prins op het witte paard, of nu van een prinses. Het leven heeft me in dat opzicht mijn ogen geopend. Mensen zijn mensen, en niet zo als het in sprookjes staat en ze leefden nog lang en gelukkig. Want sprookjes gaan nooit verder, want lang leven, ach als je gezond blijft van lichaam en geest is het misschien wel mooi om heel oud te worden. Maar wat nou als je geest niet meer meewerkt en je werkelijk alles vergeet zelf hoe je heet? Is het dan wel fijn om lang te leven? Of je lichaam doet zo vreselijk pijn? En zelf je stoelgang heb je niet meer onder controle, hoe fijn is het dan om lang te leven? En gelukkig zijn? Is het mogelijk om altijd gelukkig te zijn? Zelf denk ik van niet. Het leven heeft nu eenmaal de ups en de downs.

 

Ben je te vertrouwen?

Ik droomde niet van een ideaal plaatje, het leven leerde me op een harde manier hoe mensen konden zijn. Toch droomde ik ervan dat er iemand zou komen die me nam zo als ik was. Gewoon dat ik mezelf kon zijn. Ik hoefde niet iemand uit een modeblad nee uiterlijke schijn zei me niets, het ging om de binnenkant. En eerlijk, eerlijkheid is voor mij heel belangrijk. Hou niet van achterbakse mensen, die ook regelmatig tegen kwam. Helaas ontmoete ik ook heel veel mensen die mijn vriendschap niet waard waren, ze spanden mij voor hun karretje, lieten mij hun problemen op lossen of maakten misbruik van mijn goedheid. Het kon niet anders of mijn vertrouwen in de mens was nihil. En mijn lijflied was het lied van het goede doel. Een keer trek je de conclusie vriendschap is een illusie. O, er zouden wel vriendschappen bestaan maar dat was voor mij niet weg gelegd. Ik sloot me niet helemaal af voor mensen, want alleen is ook maar alleen, dus ja af en toe stak ik toch mijn hand eens uit, en probeerde iets van een vriendschap op te bouwen, maar gaf me nooit helemaal, stelde me niet te kwetsbaar op. Toch ontkwam er niet aan dat het bij tijd en wijlen toch gebeurde dat ik iets meer van mezelf gaf. En vaak waren ze het niet waard, en ging ik voor de zoveelste keer op mijn bek.

 

Geen romanticus?

O,ja ik hou wel van romantiek, mooie gedichten kaars licht, en elkaar langzaam verwennen, maar op één of andere manier is dat nooit echt uit de verf gekomen. Misschien omdat het niet de goede persoon was, of omdat ik me niet open kon stellen. Te veel geblokkeerd in mijn gevoel, het was het net niet helemaal, ik kon me niet geven. Door mijn verleden geblokkeerd, bang dat er dingen zou gebeuren, wat ik niet wilde. Want dat was immers in het verleden ook gebeurt. Ook al bleven de herinneringen jaren lang verborgen, de slechte ervaringen hadden diep in mij wonden achter gelaten. Angsten die nooit verdwenen. Toen ik de kans kreeg bij een vrouw, ook toen nog hield ik me in. Misschien niet de juiste persoon? Of ik was er nog niet aan toe. Misschien dat ook hierin mijn verleden meespeelde, te veel pijn op dat gebied, en hoe moest ik het mijn familie vertellen dat ik iets met een vrouw had, dat was uit den boze. Dus ik verprutste mijn kans. Dit kon niet, ik kon niet met een vrouw naar bed. Ondanks dat het zoenen geweldig voelde! Ik was niet anders, wilde niet anders zijn. Of mijn omgeving pijn doen.

 

De keus

En zo gingen er jaren voorbij, zonder al te veel romantiek, ik dacht er verder niet over na. Niet over mijn dromen van vrouwen. Het waren mijn dromen die ik nooit uit zou komen. Ik legde mezelf aan banden, en sloot mijn ogen, voor mijn ware gevoel. Ik zat in een cocon! Leefde een leven waar ik van dacht dat het mijn leven was. Tot ik besloot om mezelf te zijn! Het werd een worsteling, en tot zeker hoogte bijna mijn ondergang. Want ik ging graven in mijn verleden, opzoek naar antwoorden, hoe was ik als lesbische vrouw terecht gekomen in een hetero relatie? Ik legde verschillende lagen van mijn verleden bloot, en hoe diepere ik groef hoe zwaarder het werd. Een deksel vloog van mijn beerput. En al het prut kwam boven drijven. Ik maakte kennis met de meest intense zielenpijn die een mens kan ervaren. Ik belande in mijn diepste put waar ik ooit ingezeten had. De pijn nekte me bijna, en een wanhoopsdaad is heel dichtbij geweest. Tot dat ik besefte dat daar mijn kinderen nog waren en voor hun ging ik het gevecht met mijn duistere schimmen aan. Uiteindelijk ontworstelde ik mij van de ketenen van weleer en ging van mezelf houden. Ik pakte mijn vrijheid met beide handen aan, en vloog als een vlinder door de lucht. Nu genieten van ieder moment. Het is nooit te laat om je vrij te voelen.

Shasja.

Kijk ook op mijn site

 

01/02/2016 21:39

Reacties (4) 

1
02/02/2016 13:09
Nee, sprookjes staan in sprookjesboeken, die lopen ook altijd goed af, maar eigenlijk beginnen die vaak wel net als jou leven, hans en grietje, opgesloten door de heks en de grote boze wolf die roodkapjes oma opat en de zeven geitjes, die door de wolf werden opgegeten op één na......maar de afloop was goed en ze leefden nog lang en gelukkig.....dat gun ik jou ook, dat er een eind komt aan het kwade uit het sprookje en dat er een goed en fijn einde komt aan je verhaal, dat het leven toch als een sprookje mag eindigen. xxx
1
02/02/2016 13:53
1
01/02/2016 22:53
Prachtig omschreven de teleurstelling dat het leven geen sprookje is. Een dappere vrouw, die schil voor schil, de ware kern van het leven ontdekte:-))xxx
1
01/02/2016 22:56
Ja klopt. ;-))XXX
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert