Alleen mijn ogen kunnen spreken.

Door Rinajansen gepubliceerd.

462a5f677ae3593a632ba821ec8d08d5_medium.

Alleen mijn ogen kunnen spreken is het levensverhaal van  Ruth Sienkiewicz-Mercer. Zij is een vrouw met een ernstig hersenletsel  en heeft mede daardoor mensen om haar heen nodig die hun best doen om haar te begrijpen. Ik benoem dit even extra omdat in het boek erg duidelijk wordt wat er allemaal verschrikkelijk mis kan gaan als je niet begrepen wordt. Het boek is mede tot stand gekomen dankzij één persoon : Steven Kaplan. Steven was namelijk iemand die Ruth wel begreep en hij heeft er dan ook alles aan gedaan om haar vragen goed te kunnen begrijpen en te beantwoorden. Dit boek heeft Ruth dan ook mede dankzij hem en een door hem ontworpen leesbord kunnen schrijven. In deze review kun je wat meer informatie over en mijn ervaring met het boek lezen.

Algemene informatie over het boek :

De titel van het boek is : Alleen mijn ogen kunnen spreken.

De auteur van het boek is : Ruth Sienkiewicz-Mercer

Plaats en jaar van uitgave: Weert, 1989

Het boek is uitgebracht door : Uitgeverij M & P

Aantal pagina’s  : 223

ISBN nummer : 9065905359

Geschreven taal : Nederlands

Uitvoering van het boek : Paperback

Oorspronkelijke titel: I Raise My Eyes to Say Yes.

Het boek is vertaald door : Toby Visser.

De omslag van het boek is ontworpen door :  Sjef Nix.

Prijs : 7,99 euro (het boek is ook te leen bij de bibliotheek)

814e792c9314313e44ddbe2b6bcc397a_medium.

Een klein stukje informatie over de auteur : Ruth Sienkiewicz-Mercer

Ruth Sienkiewicz-Mercer werd geboren in 1950 en is vanaf haar geboorte afhankelijk van andere wat betreft : aankleden, wassen, eten enz. Daarnaast was Ruth door haar beperking niet in staat om te praten en was het voor haar erg moeilijk om haar vragen duidelijk te maken. Ruth bracht haar dagen door in bed of in haar rolstoel omdat zij niet in staat was om te lopen of zich op een andere manier voort te bewegen. Ruth was door een cerebrale parese (hersenverlamming) namelijk vrijwel helemaal verlamd. De enige lichaamsdelen die nog wel functioneerde waren haar : ogen, oren, neus, spijsvertering, en stembanden. De eerste jaren van haar leven werd Ruth verzorgd ( in de thuissituatie) door haar ouders, haar twee jongere zusjes en haar broer.  In 1962 werd de verzorging van Ruth voor haar ouders te zwaar en besloot men om Ruth op te laten nemen in een staatsinstelling namelijk :  de Belchertown (Massachusetts) State School. Ruth heeft hier tot 1978 gewoond waarna zij samen met haar man ( een oude vriend van school ) verhuisde naar een eigen appartement in Northampton ( Massachusetts). In 1998 is Ruth daar overleden.

De inhoud van het boek :

In het boek neemt Ruth je mee naar haar belevingswereld en dan vooral naar die periode dat Ruth verbleef in een tehuis. Ruth verbleef in totaal 16 jaar in een tehuis. In het boek kun je lezen dat zij in deze 16 jaar nauwelijks lichamelijke therapie heeft gehad of welke andere ondersteuning dan ook. Daarnaast werd Ruth in het tehuis door het verplegend personeel en andere disciplines genegeerd en geestelijk en lichamelijk mishandeld. Deze onmenselijke behandeling is tot stand gekomen omdat men dacht dat Ruth ook geestelijk gehandicapt was en dus toch niets begreep en al helemaal niets kon vertellen. De ouders van Ruth wisten maar al te goed dat Ruth wel degelijk alles begreep en hoorde maar naar het verhaal van de ouders werd niet geluisterd.  Volgens het personeel van het tehuis waren zij deskundig genoeg om een juist oordeel te kunnen geven over het welzijn van Ruth.

Ruth blijft proberen om contact te krijgen met de diverse verpleegkundigen. Helaas worden de geluiden van Ruth vaak als dwingend ervaren en niet als vraag gezien. Als Ruth te lang doorgaat met deze geluiden word zij naar haar kamer gebracht waar zij dan vervolgens alleen ( dus eenzaam ) de dag door mag brengen.

Ook tijdens de maaltijden gaat het vaak erg mis. Ruth kan zelf niet eten en moet gevoerd worden. Heel vaak is het eten veel te warm zodat Ruth haar mond en gehemelte verbrand of de porties eten (lepels) komen zo snel achter elkaar dat Ruth zich bijna verslikt. Als Ruth vervolgens begint te huilen wordt zij afgesnauwd omdat men denkt dat Ruth niet wil eten omdat zij het eten niet lekker vind.

En zo zijn er nog een heleboel voorvallen die dagelijks terugkomen 16 jaar lang, want zolang heeft Ruth in een tehuis gewoond.

Omdat Ruth de moed niet laat zakken en dus blijft proberen om contact te maken met het verplegend personeel gaat haar dit uiteindelijk lukken. Steven Kaplan komt op de afdeling werken waar Ruth woont en al vrij snel heeft Steven in de gaten dat Ruth veel meer begrijpt dan dat iedereen denkt. Hij bespreekt zijn bevindingen uiteraard meteen met zijn collega’s maar die verklaren Steven voor gek. Maar Steven laat zich niet uit het veld slaan en bedenkt verschillende dingen om te kunnen communiceren met Ruth. Uiteindelijk heeft hij zelfs een leesbord gemaakt voor Ruth zodat hij ook daadwerkelijk met Ruth kan praten. Met haar ogen wijst Ruth de woorden aan op het bord en kan zij eindelijk dingen duidelijk maken.

6e9481a3c7a365cc08019ef6486f51b8_medium.

En dan gaat natuurlijk het balletje rollen. Ruth kan eindelijk vertellen hoe zij wordt behandeld en wat zij voelt en wat nog belangrijker is wat zij wel en niet wil.

Door het doorzettingsvermogen van Ruth en de hulp van Steven en andere vrienden is Ruth uiteindelijk gelukkig ontsnapt uit haar bizarre uitzichtloze situatie.

Mede dankzij Steven heeft zij alles kunnen verwoorden en is haar verhaal beschreven in een boek. Alle berichten, zinnen, opmerkingen en ideeën die Ruth in 9 jaar tijd met Steven had besproken is omgezet in het levensverhaal van Ruth.

Ruth en het boek : Alleen mijn ogen kunnen spreken kregen enorm veel aandacht en deze bizarre situatie werd in diverse media besproken. Ruth heeft tot aan haar vroegtijdige dood (48-jarige leeftijd) enorm hard gewerkt voor gelijke rechten voor personen met een handicap.

Ook ik heb helaas te vaak meegemaakt dat mensen met een lichamelijk beperking verkeerd worden begrepen omdat men ervan uitgaat dat deze personen ook een geestelijke beperking hebben. Het levensverhaal van Ruth vertelde mij helaas dan ook niets nieuws maar door de herbeleving van haar verhaal heb ik met regelmaat het boek even weggelegd omdat het mij allemaal even teveel werd. Communicatie is zo verschrikkelijk belangrijk en mijn hart huilt als ik merk dat mensen geen moeite nemen om te luisteren naar personen die op een andere manier communiceren dan wij gewend zijn. Vooral professionals die op deze manier reageren zijn hun diploma en werkplek niet waard vind ik. Ik weet zeker dat heden ten dagen deze praktijken nog steeds voorkomen. En dan niet alleen in instellingen voor mensen met een handicap maar ook in verzorgingstehuizen enz.

Dit boek is dan ook zeker een aanrader voor iedereen die in de verzorging werkt of op een andere manier contact heeft met mensen met een beperking die anders communiceren dan wij gewend zijn.

25313ed460d81ea6fc999e64ba24529d_medium.

RinaJansen September 2014.

 

29/01/2016 22:03

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert