Mijn ervaringen als weekendvader - rolpatronen, stereotypen, verschil in communicatie

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik ben een weekendvader. En zoals elke echte vent, doe ik het op mijn eigen manier. Ik geniet, ik twijfel en leer door vallen en opstaan. En door me te blijven verwonderen. Om mijn kind, maar ook om de verschillen tussen mannen en vrouwen, tussen vaders en moeders.

Een artikel dat ik vier jaar geleden schreef.

 

Want ik kom stiekem toch van Mars

 

Een affaire op de kinderboerderij

Meewarige blikken, een aantal licht geërgerd, vuren ze op me af. Snel kijk ik naar mijn zoontje, dat op zijn achterwerk is gevallen, midden in een mengsel van modder en geitenstront. Ik kijk niet weg, dat is het niet, ik kijk gewoon naar hem. Ik voel de beschuldigingen die ze niet uitspreken, maar ik kan ze o zo duidelijk in hun ogen lezen. Ik voel iets van minachting bij die vrouw die haar ogen naar boven weg laat rollen. Een oordeel over de onhandigheid van vaders, misschien wel van mannen in het algemeen. Of over haar eigen man. En haar projectie op mij.

7643a516bd0cf6c42b14b3de337c0fe1_medium.

Ik ga lekker stereotyperen

Het zijn typische beroepsmoeders om me heen. Ik zie ze in winkelcentra, ik hoor ze op het schoolplein luidkeels en honderduit vertellen over kwaaltjes en kliederige snotneusjes van hun kroost. Ik zie ze uitstralen dat er werkelijk niets van de opvoeding van hun kids terecht zou komen als zij niet continu in control zouden zijn. Het lijkt alsof ze in dit soort gesprekken hun volledige identiteit halen uit hun moederschap. Ik vermoed dat ze ’s avonds op Internetfora chatten over de tekortkomingen van hun ‘hubbies’, het feit dat zij overal voor moeten opdraaien en alles in de gaten moeten houden. Gelardeerd met stijlbloempjes als “Ja en dan heb ik zoiets van…”, heel veel 'Pfffffffff", “Of zo” en andere vage uitdrukkingen. Waarschijnlijk heten ze allemaal “Mama van..”. En ik denk dat ze nog gelijk hebben ook.

99023ed3637709cdc2cd8baa709180ba.jpg

Ik laat zien hoe ‘cool’ ik ben

Ze kijken naar me. Ze zien waarschijnlijk een onhandige pappie die verzuimde om even die twee milliseconden als een vaderkloek (?) op zijn jochie te letten. Met als resultaat een modderig smerig kereltje en over enkele uren boze blikken en felle woorden van de moederkloek. Maar in mijn geval klopt dat niet. Ik ben een weekendvader en wilde gewoon wat leuks doen vandaag. Met mijn kereltje naar de kinderboerderij. En dat hij smerig zou worden, dat had ik allang ingecalculeerd. Schoonmaken, wassen en strijken hoort daar dan gewoon bij. En uiteraard doe ik dat dan zelf. Ik lach inwendig over het feit dat ik me betrap op ongebreideld stereotyperen. Ik besluit er nog even een schepje bovenop te gooien…
   “Denk je dat papa boos is dat je zo vies bent geworden?”
   “Nee hoor!”, klinkt het heel overtuigd.
   “Wat gaat papa straks dan doen?”
   “Gewoon…alles in de was gooien!”
   “Precieeeesss!”, lekker luid, zodat ze het allemaal kunnen horen. Even duidelijk maken dat ook een vader die laid-back is en zich niet overal druk over maakt, verrekte goed weet waar hij mee bezig is. En onderhuids een duidelijke boodschap afgevend dat het flauwekul is om altijd alles hygiënisch schoon te willen hebben. En dat ik eigenlijk gewoon naast hem in de modder zou willen liggen. Lekker passief-agressief. Lekker vrouwelijke manier van communiceren.
Een van de dames knipoogt, lacht breeduit en steekt haar duim op. Ze begrijpt mijn boodschap. Even geef ik haar “the up and down”; mijn blik gaat snel keurend over haar hele gestalte en uitstraling. Ik vind haar erg aantrekkelijk, maar zie onmiddellijk die triomfantelijk glinsterende trouwring. Ik glimlach terug en geniet even van een fantasievisioen. Wij samen op een tropisch eiland, mijn zoontje en haar dochtertje onder de wol, wij genietend van elkaars gezelschap, zonder kleren, in de branding.

c72ea14b980997968406c916db95220d.jpg

Haantjesgedrag achter de kinderwagen

Ik loop door ons winkelcentrum en zie jonge vaders sullig achter de kinderwagen sjokken, achter moeder de vrouw aan, die aan één stuk door kletst over het eten van die avond, hoe gezond het is, dat over enkele minuten toch echt die luier verschoond moet worden en dat ze ook graag nog in minimaal drie schoenwinkels wenst te shoppen. En dat het de hoogste tijd is om zijn schoonouders weer eens te bezoeken. Licht geamuseerd zie ik haar echtgenoot balen als een stekker. Hij had hele andere dingen willen doen deze middag. Ik bots met mijn kinderwagen bijna tegen een andere vader, die ook achter een kinderwagen loopt. Exact dezelfde als ik heb, in exact dezelfde kleur. Eén blik van mij is voldoende om te zien dat hij een echt haantje is, zelfverzekerd, waarschijnlijk een goed betalende managementpositie. Hij knikt goedkeurend naar me en zegt: “Kijk eens aan! Ook een fan van de Bugaboo.” Ik besluit ook even ‘haantje’ te spelen.
   “Tuurlijk!”, zeg ik heel overtuigd. “Ik kan het met twee vingers besturen.” En ik doe even een kleine demonstratie. Een blik en een knik van herkenning en goedkeuring. “Door de bossen of duinen wandelen is ook totaal geen probleem. Eigenlijk is dit gewoon de PC Hooft-trekker onder de kinderwagens!”
Hij lacht zijn goed verzorgde tanden bloot en fluistert samenzweerderig: “Lekker toch, scheuren in een aso-bak?”

03b23374e09b3760cc0be7cdc9dea2cf_medium.

Mannelijke communicatie – I love it!

Ik kan ontzettend genieten van dit soort mannelijke humor en typisch mannelijke manier van communiceren. Een tijd geleden zag ik op TV een cabaretvoorstelling waarin mannen aan vrouwen duidelijk maakten hoe mannen communiceren. Een schets: twee vrienden komen elkaar tegen. Vriend A weet dat de vrouw van Vriend B er met diens beste vriend vandoor is, ze heeft bovendien de auto en flink wat geld meegenomen. Hij loopt op zijn vriend af, schudt even meewarig zijn hoofd, geeft hem een flinke klap op zijn schouder en zegt: “Heeee, KUT man!” Verdere woorden zijn overbodig, elke vent begrijpt de boodschap. Ik snap wat je doormaakt, ik voel met je mee, je kan altijd op me bouwen, ik ben er voor je, je mag er over praten, maar het hoeft niet, mag je zelf weten. Biertje?

886385687c462e0a4c75654520175b8d.jpg

Klein haantje en meisjes

Ik zit met mijn zoontje in de trein, op weg naar zijn moeder. Ons weekend samen is voorbij. De trein staat stil op een klein station en ik zie mijn zoontje met zijn ogen een meisje volgen. Tienermeisje van ongeveer 17, luidkeels pratend in haar mobieltje. Mooi kind, voor mijn gevoel iets te uitbundig opgemaakt, ordinair strak naveltruitje, waardoor ze er uitziet als een gezellig verpakt worstje. Zijn ogen volgen haar, terwijl zij over het perron heen en weer ijsbeert.
   “Waar kijk je naar?” Hij kijkt me betrapt aan en fluistert in mijn oor.
   “Mooi meisje. Niet verder vertellen, hoor!”
Ik lach en zeg: “Zal ik jou een geheimpje vertellen? Alle mannen doen dat. Papa ook.”
   “Toch niet verder vertellen.”
En ik denk aan die keer dat wij samen tv keken en hij een tienermeisje zag dat niet wist wat ze aan moest trekken. Hij zegt heel resoluut dat ze moet kiezen voor de groene jurk. Ik wil weten waarom. Hij kijkt me aan met een blik waaruit spreekt dat zijn verhaal volkomen logisch is. En dat hij niet snapt waarom ik die vraag stel.
   “Kijk dan met je gedachten, papa. Die kleur haren en ogen, samen met die jurk. Dat is toch heel mooi?” Ik ben stomverbaasd over het esthetisch gevoel dat mijn zevenjarig zoontje nu al heeft ontwikkeld. Een gevoel dat overeenkomt met het mijne. Als ik hem meisjes zie bekijken zie ik een haantje in wording. En ik geniet hiervan.

2582f7e7acbc890ce93fc3059fae4f83.jpg

Vader en zoon – concurrentie?

Ik geniet van de fantasie van mijn kind en geef toe dat die van hem veel groter is, of lijkt, dan de mijne. Fantasie is altijd mijn sterkste eigenschap geweest; ik wil er ook echt wat mee doen, wat bereiken. Ik zie veel vaders verwikkeld in een soort concurrentiestrijd met hun zonen. Ik heb dat niet. Is dat mijn vrouwelijke kant? Ik wil boeken schrijven. Zou ik het kunnen accepteren als mijn zoontje dat ook gaat doen, als hij veel succesvoller zou worden dan zijn oude pa? Ik denk dat ik alleen maar apetrots zou kunnen zijn. Zijn moeder is veel meer ‘down to earth’. Zij is blij als hij het goed doet op school, als hij sociaal prima kan meekomen. En wat hij later wordt? Als het maar geen gevaarlijk beroep is. Ze heeft in mijn ogen volkomen gelijk. Maar toch denk ik als vent. Ik zou het heerlijk vinden als hij ergens erg goed in wordt, ergens kampioen in is. Haantjes blijven haantjes.

1f51f18df570ac17c8ef75f1dcef438c.jpg

Zou ik het anders willen?

De eerste twee jaar na mijn scheiding moest ik ontzettend wennen aan het alleen zijn. Het feit dat we beter uit elkaar konden gaan was iets waar wij beiden volledig achter stonden. Het is de afwezigheid van mijn kind dat me pijn deed. Al mijn energie concentreerde zich op het opbouwen van een band met mijn zoontje, als weekendvader. Ik wilde pas verder gaan met ‘leven’ als dat in orde was. Wat dat betreft ben ik een typische vent. Veel meer een one track mind. Vrouwen zeggen vaak dat ze beter kunnen multi-tasken, maar is dat wel zo? Is het niet veel meer zo dat vrouwen op een andere manier denken, veel beter en veel duidelijker sociale verbanden en de praktische consequenties hiervan zien en voelen? Veel meer en veel beter kunnen denken in netwerkpatronen? Ik heb enorm veel respect voor mijn ex-vrouw, hoe ze alle praktische zaken combineert met werken, met zorgen voor ons kind en haar nog erg jonge dochtertje. En hoe ze ook nog eens actief is in het verenigingsleven en op school. Ik weet niet of ik dat allemaal zou kunnen. Soms vrees ik van niet, maar heb ergens toch ook vertrouwen in mezelf. Maar ik vraag me sterk af of ik het wel zou willen. Of het niet te snel zou aanvoelen als ‘moeten’. Misschien in het begin, maar later niet. Uiteindelijk zou ik het wel redden. Ik besef wel dat het voor mij niet natuurlijk zou aanvoelen, dat ik waarschijnlijk veel alerter op allerlei signalen zou moeten zijn. Signalen die vrouwen in het algemeen beter en sneller oppikken.


Persoonlijke reflectie

Ik heb me geconcentreerd op mijn rol als weekendvader. Ik geniet er van; het heeft me doen beseffen – ik schreef het al eerder in een ander stuk– dat ik nu weet wat de essentie van ware liefde is: de wil om het beste uit mezelf te halen, voor mij en voor een ander. En te weten dat het mogelijk is, omdat ik de persoon die ik kan zijn al zie in de ogen van mijn kind. En misschien ooit in de ogen van een nieuwe liefde. Langzaam bouw ik aan een nieuwe rol, een nieuw bestaan. Ik gun mijn kind het allerbeste en een deel daarvan is me terugtrekken uit zijn leven, doordeweeks. Het doet nog steeds pijn, maar ik heb er vrede mee, ik zie dat het erg goed met hem gaat. En dat is het voornaamste. Ik voel dat het nu tijd is voor mijn leven. En ik zie in zijn ogen dat hij me dat van harte gunt.

 

27/01/2016 15:50

Reacties (28) 

15/09/2016 15:14
Erg mooi omschreven
18/08/2016 15:43
Met gevoel geschreven.. <applaus>. Hij komt aan.

https://tallsay.com/page/4294977804/de-onmacht-van-een-gescheiden-vader-en-zijn-dochter
30/01/2016 20:58
Ontroerend geschreven, vooral je slotconclusie. Ik begrijp nu wederom waarom mijn zoon zijn kind, met goedvinden van zijn moeder, elk weekend bij hem heeft, in plaats van een weekend in de twee weken. Het opbouwen van een nieuwe relatie schijnt juist daarop steeds te mislukken, terwijl het juist zo goed zou zijn voor de stabiliteit van het kind. Nieuwe relaties en kinderen van de relatie, dat geeft vaak moeilijkheden, want van wie hou je nu het meest????
1
28/01/2016 07:30
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Wederom een prima artikel.
29/01/2016 14:27
En wederom mijn dank! ☺
1
27/01/2016 21:02
heel mooi!
29/01/2016 14:27
Dankjewel! ☺
1
27/01/2016 19:09
Wat een prachtig verhaal.

Het is zó herkenbaar, niet voor mij maar voor mijn zoon! Hij is vader van 3 kinderen (2 meisjes van 8 en 6 en een jongentje van 1 1/2 jaar). Ik heb veel respect voor de manier waarop hij omgaat met zijn kinderen. ook hij krijgt wel eens afkeurende blikken en ja, de kinderen mogen zich vuil maken tijdens het spel in de tuin (iets wat mama nooit graag had)

Zij delen zoveel samen, hij legt hen meer uit wat én waarom (meer dan vroeger ooit gebeurde), ze zijn stapel op hun papa.
En als ze hier komen en het lange haar van de meisjes is mooi...
1
29/01/2016 14:29
Wat een mooi verhaal, Chris!
Kinderen iets uitleggen, het wat en waarom, dat vind ik zelf een van de leukste dingen om te doen.

Zo moeilijk is het toch niet om te leren vlechten? Volgens mij doet hij het met opzet, om oma ook een leuke activiteit te gunnen. ;-)
1
29/01/2016 14:32
:-)) misschien wel
1
29/01/2016 14:42
Zo zou ik het aanpakken... ☺☺
2
27/01/2016 17:33
Oké, ik ben een vrouw....maar van mij krijg je een dikke duim!
(Misschien ben ik wel besmet met teveel jongenshormonen met al die zonen van me... ;-) )
1
29/01/2016 14:31
OK, dat had ik dus niet gezocht achter je alias! ☺☺
Ik heb net nog even mijn ex een compliment gegeven, omdat ze de pérfecte middelbare school voor ons kind heeft uitgezocht. Het jochie heeft er nu al zin in.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert