Herinneringen aan de Utrechtse horeca (4)

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Reizen en vakantie

Persoonlijke herinneringen aan het uitgaansleven, Grand Cafés, restaurants, bruine kroegjes en hotels in de stad waar ik tweeëntwintig jaren heb gewoond. Herinneringen als gast én als werknemer. Deel 4 van 7.

 

Uitgekookt Utrecht

ddaf35889f82051b9e8bf13464a10cdb_medium.

Want ik had het beloofd

Aan het eind van deel 1 stelde ik vast dat ik niet genoeg ruimte had om alle herinneringen die ik aan Utrechtse restaurants heb en wilde delen ook daadwerkelijk kwijt te kunnen. Dus moest er een extra deel komen. Deze dus. Ik heb hier het begrip 'restaurant' wel ietwat ruim genomen.

 

8f3a3c9ce778de105eb6736258b5314e_medium.

Speciale snackbars

Studeren, stappen en daarna snacken, het is eigenlijk een ontzettend cliché. En zoals zo vaak met clichés, ook zo ontzettend waar. Ik ben nooit echt een fanatiek snacker geweest, maar er was een periode dat ik 's nachts vrij standaard vlak voor het slapen een bezoekje bracht aan twee snackbars, ruwweg op de route naar huis. Twee snackbars die ook vandaag nog bestaan.

Snackbar Polleke ligt aan de Domstraat, de korte weg tussen de Domkerk en het Janskerkhof. Een nachtelijke pleisterplaats voor taxichauffeurs, studenten en andere passanten. Het kan er dan stervensdruk zijn. Een prima plek om de gesprekken op de vereniging nog even voort te zetten en in plaats van bier elkaar een 'rondje patatje knoflook' te geven. Het was de tijd na mijn vijfentwintigste, toen ik tot mijn schrik begon te merken dat het tijdperk dat ik ongestraft alles kon eten en drinken zonder dat het sporen naliet, voorgoed voorbij was. De jaren van 'geniet met mate' kwamen in zicht.

Snackbar El Greco zit aan de Ganzenmarkt, zeg maar zo'n beetje tussen het Stadhuis en het Neude. Hollandsch snacken, met Griekse invloeden. We waren al snel fan van hun patatje tzatziki, maar de eerlijkheid gebiedt dat we vooral fan waren van het meisje dat daar 's nachts regelmatig werkte. Erg aardig, vrolijk, prachtig figuurtje en hoewel ik er meestal niet van hou, een van de weinigen bij wie tattoos en platinablond kapsel wél mooi en stijlvol stond. Schattige kuiltjes in de wangen maakten het plaatje af. Maar tot onze verbijstering bleek het plaatje toch heel erg ontzettend zeventien te zijn, wat we nooit hadden kunnen vermoeden. Er zijn grenzen! Van een mogelijk PG-tje (Pril Gelukje) werd ze Verboden Vrucht. 

563ee90bc49c95472982b4bf51acb038_medium.

Het was een ochtend waarop ik wakker werd met naast mijn bed een bakje waar nog drie verdwaalde patatjes met een kloddertje tzatziki in lagen. Ik moest wel bij El Greco geweest zijn, maar kon me niks meer herinneren. Langzaam kwamen flarden van herinneringen terug. Mijn vereniging, een tribune gebouwd in de grote zaal. De achtentachtigste minuut. Een pass op Marco van Basten. Hij glijdt richting bal; Jürgen Kohler is net te laat. Marco geeft een subtiel tikje en de bal glijdt langs Eike Immel ganz locker in die Ecke! Hamburg was Oranje en wij gingen ons te buiten aan drie gratis fusten bier. Voordien en nadien ben ik nooit zo dronken geweest als die bewuste nacht.

 

be19c0303874704bd7d0bf318f44d9f9_medium.

American Steakhouse Broadway

De allerbeste steak die ik ooit heb gegeten kreeg ik voorgeschoteld in een onooglijke 'Redneck watering hole' in West-Virginia, zo eentje waar nog nét geen kippengaas om het podium gespannen was. Zo eentje waar maar twee soorten muziek gespeeld werden: 'We got Country and we got Western!'
Het is gewoon een feit: Amerikaans en Argentijns rundvlees is superieur. Veel smaak en het smelt op je tong.
Zoek je in Utrecht een waar 'meat lover's paradise, American style', dan kan je prima terecht bij American Steakhouse Broadway, in een werfkelder aan de Oude Gracht. Bij mooi weer kan je buiten zitten, met uitzicht op rondvaartbootjes, eendjes, roeiboten en hossende studenten met een mobiele tap op iets dat nog maar net drijft. Maar binnen is het ook erg gezellig. Verwacht er geen hoogstaande topkeuken met veel liflafjes. Het draait hier gewoon om het vlees, eerlijk en uitstekend bereid voedsel voor hardwerkende blue collar men. And women natuurlijk.

Ik kwam er vaak met mijn echtgenote, die er gewoon eerlijk voor uitkomt dat ze een ontzettende carnivoor is. De spare ribs zijn 'finger licking good', de gepofte aardappel met zure room is 'all American', maar je kan ook heel Europees voor patat kiezen. Ik nam er vaak de combi van spare ribs en kippenpoten. Dat heb je als je moeilijk kan kiezen.

You wanna see for yourself? Be my guest

 

ad88e8e11b6a5bbf896f5d49a1af0983_medium.

Mexicaans restaurant Popocatepetl

De eerste keer in mijn leven dat ik kennis maakte met taco's, enchilada's, guacamole en nachos met kaas, was in Amsterdam bij Rose's Cantina aan de Reguliersdwarsstraat. Een nieuwe liefde was geboren.

Wat een geluk toen ik erachter kwam dat ook mijn staadsie een eigen Mexicaans restaurant kreeg, lekker dichtbij aan de Nobelstraat nog wel. De prijzen waren zeer schappelijk, de sfeer vrolijk, speels en zonnig. Ik heb er heel wat plezierige en zelfs romantische uurtjes doorgebracht. Het feit dat ze mijn favoriete longdrink Tequila Sunrise standaard in hun repertoire hadden, speelde ook een rol.

Ik heb een aantal Mexicaanse restaurants in en rond Utrecht bezocht. De lakmoesproef voor mij is altijd de kwaliteit van de guacamole. Ik heb tongstrelende versies geproefd, maar ook laffe kliederbakjes die in feite een belediging zijn voor de nobele avocado. Zoals de 'guacamole-dips', in potjes in diverse supermarkten.
De guacamole van Popo was altijd uitstekend.

6e87ecb2c0f6a9c40b90b171bb4dae75_medium.

Nu ik erachter ben gekomen dat mijn kind de Mexicaanse keuken prima kan waarderen, wil ik weer eens terug. Popocatepetl is inmiddels een keten geworden. Mijn 'huivering' ligt in het feit dat ik te vaak gezien heb dat in ketens te makkelijk gekozen wordt voor simpele eenheidsworst. Ik hoop dat mijn huivering onterecht is. Maar het feit dat de Tequila Sunrise niet meer op de cocktailkaart staat, voelt toch aan als een gemiste kans.
Ach, ik heb altijd nog de Tequila Sunrise van The Eagles

 

2b0f9f4328910e77b88f4603f18ff035_medium.

Chinees Cantonees restaurant Paradijs

   'Ja, maar pas wel op! Echt vriendelijk zijn ze daar niet. Als je daar doorheen kan prikken en je schouders erover kan ophalen, kan je er wel uitstekend eten.'
Dat was de waarschuwing die ik kreeg toen ik bij Chinees Cantonees restaurant Paradijs aan het Vredenburg wilde eten. Vrienden van mij waren er lyrisch over. Dit was Chinees eten op een heel wat hoger niveau.

Ik heb niets gemerkt van de onvriendelijkheid. Hoogstens een wat wantrouwende blik in het begin, een blik die leek te zeggen: 'Snapt die Nederlander dat dit een restaurant is met authentiek Cantonese gerechten van een veel hoger niveau dan bij de dertien-in-een-dozijn afhaalchinees? Waardeert hij de versheid van onze ingrediënten? En gaat hij zich hier een beetje gedragen?' Die blik was heel snel verleden tijd.
Ze bestaan al een jaar of dertig en het feit dat onder de clientèle vooral veel Chinezen te zien zijn, gaf mij een gevoel van vertrouwen. En dat vertrouwen werd bevestigd. De Cantonese keuken van Paradijs is bijzonder goed. De subtiliteit in smaken en structuren die de millennia-oude keuken van China kenmerkt, komt bij hen goed tot uiting. Ze hebben een naam hoog te houden en maken die naam meer dan waar.

Kwaliteit komt uiteindelijk altijd boven drijven en blijft daar dan ook. U mag zelf een blik werpen op hun website

 

ec39e012359e6afbdc843efa910e9e23_medium.

Bar Bistro Le Clochard

Bar Bistro Le Clochard is misschien wel het eerste restaurant dat ik in Utrecht leerde kennen. Het is te vinden in de Ridderhofstad, een mooi achterafsteegje vlak achter het Lepelenburg. Het was 'in mijn tijd' heel populair onder studenten, niet alleen vanwege de betaalbaarheid, maar ook de huiskamersfeer die het uitstraalt, als je borrelt of wacht op een tafel rondom de open haard.

Ze begonnen in de jaren zeventig met saté en grillgerechten. Deze klassiekers zijn nog steeds op de kaart te vinden. Ik zal de goede herinneringen aan pannen onbeperkt mosselen eten en hun uitstekende kaasfondues niet snel kwijtraken. 

Ik ben er al jaren niet meer geweest. Soms loop ik er langs en herinner ik me de tijd dat ik daar voor het eerst kwam, de tijd dat ik in het centrum van Utrecht nog gewoon kon verdwalen omdat ik de stad nét leerde kennen. De tijd van snel fiets op slot doen, en jezelf opwarmen bij het haardvuur, met je eerste biertje van de avond. De tijd van 'We kunnen twee tafels tegen elkaar schuiven, maar kom anders gezellig aan de bar eten.' Ongetwijfeld is er wel wat veranderd sinds de dagen dat Duran Duran de ene hit na de andere scoorde, maar ik weet zeker dat het huiselijke en ongecompliceerde genieten nog steeds een van hun sterke punten is.

Le Clochard stelt zich hier aan u voor

 

c77defb886cd50d448bbfaecc2249247_medium.

Surinaamse eethuisjes

Voor een goede roti kip mag je me wakker maken. Voor kip met pom ook. Moksi meti vind ik heerlijk, maar er bestaan grote verschillen in kwaliteit. 
Utrecht heeft verschillende Surinaamse eethuisjes, waar je het eten vaak af kan halen, maar ook daar ter plekke kan eten. Aan twee van deze eethuisjes heb ik goede herinneringen. 

e90c45870359e662138c4984273eca84_medium.

Rosita is een eethuisje in de Vogelenbuurt, vlak bij de molen, waar ik jaren gewoond heb. Een familiebedrijfje van een Surinaams-Hindoestaanse familie, die heerlijke roti kip maakt. Speciale herinneringen heb ik aan de kwie-kwie. De kwie-kwie is een Surinaamse pantsermeerval en eigenlijk een heel mooi beest. In Suriname wordt het graag gegeten. Rosita's kwie-kwie is behoorlijk pittig maar erg lekker.

f3a7821b63a92b17894272bb4a11a960_medium.

De meeste herinneringen heb ik aan Aarti, dat op de kop van de Kanaalstraat zit, in Lombok, de mooiste multiculturele wijk van Nederland. Hun roti kip, roti lam en roti speciaal zijn werkelijk om je vingers bij af te likken. Wat in één moeite doorgaat, omdat je roti toch het beste met je handen kan eten. En wat drink je daarbij? Voor mij geen vraag. Fernandes en dan met name de Green Punch.

 

75796a5443c904c5df0f1717470bd2e3_medium.

Coffeeshop Sarasani

De eerste keer dat ik ook eens een joint uitprobeerde, gebeurde er niet veel. De keren daarop merkte ik wel iets. Een kennis van me was een volleerd thuiskweker die een oogstfeest organiseerde als 'het product' gebruiksklaar was. Volgens kenners was zijn stuff 'relaxt en vrolijk'. De allerlaatste keer dat ik een spliff in mijn kop stak, eindigde met mij die in bed een half uur de meest platvloerse onder-de-gordelliedjes verzon en ze ook nog zong. Ik vond mezelf toen de meest grappige persoon op aarde. De keer daarvoor was bij een concert van Pink Floyd in de Kuip. Ik ben werkelijk tien minuten 'out' geweest, lag prinsheerlijk op de grasmat en de muziek was nog nooit zo mooi als toen. Dat lag aan die kennis met zijn KKJ's (Kant-en-Klare Joints).

Ik moet die zooi niet meer. Het wordt de hoogste tijd dat we die onzinnige hippie-LEUGEN uit de wereld helpen: dit soort spul is NIET geestverruimend, maar juist geestafstompend. Ik heb te veel regelmatige gebruikers zien verworden tot indolente en lethargische zeurkousen. Dus donderstraal op met je mystieke praatjes over cannabis, peyote, LSD en andere rotzooi. Verruim je geest, lees Shakespeare, Cicero of Marcel Proust.

Maar toch...wat klonk die muziek hemels mooi! 

abfe8964fbeb28d25a4cd400f45a8d0f_medium.

Ik was in gezelschap van iemand wiens naam ik om mij moverende redenen niet noem. We gingen naar Coffeeshop Sarasani, de eerste coffeeshop in Nederland, opgericht in 1968. Nee, de eerste was dus niet in Mokum, maar gewoon in Utreg! Een donkere werfkelder met fluorescerende kleuren in psychedelisch blacklight. Hij wilde goede wiet, ik wilde de aardbeienmilkshake wel eens uitproberen, waar ik lyrische verhalen over had gehoord. Of ik een shake met extra ingrediënten wilde? Nee, doe maar naturel.

7c60550dc18128c0aeef05c621e0c190_medium.

Zonder enige twijfel, de allerbeste milkshake die ik ooit heb gehad. Ach, en dan neem ik ook een paar trekjes van de joint van mijn metgezel. Ik kwam in een sfeer terecht van 'problemen bestaan niet, alles is objectieve observatie en nog lollig ook'. 
Terwijl hij buiten groots en meeslepend over het nekje ging zag ik een en ander afstandelijk aan. Een 'gaat het wel?' kon er nog nét af. Hij ademde en bewoog, dus alles was toch gewoon goed?

De 'Sar' bestaat niet meer. Aan alle tijdperken komt een eind. Zelfs aan dát tijdperk, waarin de naïviteit tot norm werd verheven.

0f178386d34f8f9e74dc8205159d5f7b_medium.

Andere restaurants

Er zijn nog zoveel restaurants waaraan ik speciale herinneringen heb, maar ik kan niet bezig blijven. 
Ik zou over Le Bibelot kunnen vertellen, het eerste restaurant waar ik met mijn ouders naar toe ging. Waar ik voor het eerst escargots at en niet snapte wat ik met dat knijpertje moest. Toen ik dacht dat je er de slak mee uit zijn huisje moest pulken.
Ik zou over dat restaurant in het Julianapark kunnen schrijven. Tegenwoordig Oosters, vroeger Frans van hoog niveau. Over het diner dat we hadden vlak voor een studentengala. Over die vriend van me die in elk restaurant vroeg of ze ook 'duif' serveerden. Die nu compleet aan zijn trekken kwam met een duivenpaté en een duivenbouillon.
Over die keer dat ik met een vriendin een intiem diner wilde hebben, ik weet niet meer waar het was, om 'het' nog eens goed uit te praten, omdat we niet als vijanden uit elkaar wilden gaan. Over die groep accountlølletjes die naast ons zaten en overdonderend luidkeels zongen, of beter gezegd blaatten dat 'als de hoeren het verrekken ze zelf moesten trekken, oh Heineken bier!' Dat we blauw lagen van het ingehouden lachen, maar dat deze platvloersheid toch het ijs tussen ons brak en de avond redde.
Ik zou over de heerlijke Thaise keuken van Mahanakorn kunnen vertellen, over Ristorante Sardegna, met de eigenaar die Nederland kennis liet maken met tiramisu en carpaccio. Of over Toque-toque, gespecialiseerd in gevogelte. 
Maar ik doe het niet. He moet een keer ophouden. Het wordt tijd voor nieuwe herinneringen. Ik moet gewoon weer eens vaker naar het staadsie met zijn graachies. Er is daar nog genoeg te ontdekken.

De laatste delen, delen vijf, zes en zeven, gaan over mijn ervaringen als werknemer in de horeca. Ik vrees dat ik dan pas echt met de billen bloot moet.

 

Nawoord

Uiteindelijk zijn het zeven delen geworden. Ooit komt er misschien een deel 8 en 9, herinneringen en anekdotes van anderen. We shall see.

Dit is de rest van de serie:

  • Deel 1 - inleiding en herinneringen aan speciale restaurants
  • Deel 2 - herinneringen aan speciale kroegen
  • Deel 3 - mijn eerste stappen binnen de horeca: de keuken van mijn studentenvereniging
  • Deel 5- twee hotels waar ik gewerkt heb, waarvan eentje heel cruciaal
  • Deel 6 - twee andere hotels
  • Deel 7 - mijn mooiste job in de horeca, en twee bizarre banen in de night shift.
25/01/2016 14:25

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert