Herinneringen aan de Utrechtse horeca (2)

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Reizen en vakantie

Persoonlijke herinneringen aan het uitgaansleven, Grand Cafés, restaurants, bruine kroegjes en hotels in de stad waar ik tweeëntwintig jaren heb gewoond. Herinneringen als gast én als werknemer. Deel 2 van 7.

 

Wat zullen we drinken, zeven dagen lang, wat zullen we drinken, wat een dorst! 

63d202ae166b946a2a6e655421474e99_medium.

Want de kelen moeten we wel smeren

Taveernes, herbergen en andere plekken waar je in goed gezelschap samen wat kan drinken, ze bestaan al vele eeuwen. Zeker in een stad als Utrecht, dat immers al door de Romeinen als Rheno Trajectum werd gesticht. Naast Ulpia Noviomagus Batavorum (Nijmegen) en Mosae Trajectum (Maastricht). 
Ik kan me een middag herinneren dat ik met een Amerikaan in een bruin kroegje aan de Lange Nieuwstraat zat en hem duidelijk maakte dat deze kroeg, die nu op de plek stond van een kroeg uit zestienhonderd en zoveel, ouder was dan zijn staat. Hij keek me aan alsof ik hem een heilig relikwie had gegeven.
Utrecht is zonder zijn café's, Grand Café's en andere drankholen ondenkbaar. In de tweeëntwintig jaar dat ik daar woonde, heb ik heel wat 'Kneipen' vanbinnen gezien. De volgende kroegen komen het eerst in me op als ik terugdenk aan die tijd.

 

d0da3952cebaf168409b708e49acc1dd_medium.

Het Wed

Het Wed is eigenlijk geen kroeg, maar een plein met een aantal kroegen. Het kroegleven is daar op zijn best op een zonnige middag, als de avond valt of de vroege nacht aanbreekt. Het speelt zich voornamelijk af op straat. 
Op een zonnige middag is het hier het ultieme aapjes kijken, vanwege de niet aflatende stroom fietsers en voetgangers. In de avonduren is het heel normaal dat er geen doorkomen aan is, omdat het hele plein vol staat met kletsende, lachende en drinkende mensen, in alle kleuren en maten en van alle leeftijdsgroepen.

3b3a7a6b1bf7cdbd0edf6f33c514d238_medium.

Toen mijn broer (toen nog broertje, want heel erg tiener) uit de Verenigde Staten een paar dagen bij me logeerde, nam ik hem mee. Hij zette grote ogen op en vroeg wat er hier gebeurd kon zijn. In eerste instantie snapte ik hem niet. Dit was voor mij volkomen normaal, een volgepakte straat mensen, aan de fris, aan het bier en aan de wijn. En stug doorpaffend. Gewoon op straat, in het openbaar.
'Wow, wat een heerlijk land is dit toch!', was zijn antwoord toen hij het doorhad.

Het klopt. Utrecht is heerlijk. Het Wed is heerlijk. 'Je gaat het pas zien als je het doorhebt', zegt professor Cruijff niet voor niets.

 

5104274bbb981d38a972b4cff8b9697b_medium.

Kafé België

Nee, in Utrecht dronken we niet alleen 'pils'. De populariteit van buitenlandse bieren, en dan met name die van onze Zuiderburen, nam met grote slokken toe. Het duurde dan ook niet lang of elk beetje kroeg had wel een assortimentje voor de échte liefhebber. Maar er waren ook specialisten.
Een van die specialisten is sinds jaar en dag Kafé België, aan de Oude Gracht, met Kafé nog in de ouderwetse socialistiese spelling van de jaren zeventig. 
België was 'in mijn tijd' wel een wat aparte kroeg. Zag je de normale bevolking, dan kreeg je toch het idee dat je in een kraakpand was aanbeland, of in kringen van alternatief-anarchistische kunstenaars. Her en der waren er ook zeker Gothic-elementen bespeurbaar, waar ik wel een zwak voor heb.
Ik kwam daar na het werk, speciaal voor exotische biertjes, maar soms ook om een beetje rellerig te doen. Dan ging ik expres jasje-dasje gekleed naar binnen. Geheel volgens verwachting werd ik dan met argusogen bekeken en met veel blikken van opperst misprijzen. Totdat duidelijk werd dat ik gewoon een bierliefhebber was. Dan werd de sfeer een stuk relaxter en naarmate de avond vorderde gewoon heel gezellig. Ik herinner me een heerlijke punkert van een barman die met een grote grijns 'mijn groepje' adviezen gaf als we zin hadden om dat te doen wat ik in dit artikel onder 'Briljante Belgen' heb beschreven.

f013c43c786fea2d169985477973cd93_medium.

Kafé België is een absolute aanrader voor eenieder die graag over de grens drinkt en dat wil doen in een kroeg waar geen dronken en vervelend gespannen sfeer hangt. Momenteel hebben ze een twintigtal bieren van de tap en een stuk of tweehonderd gebotteld. Meer dan genoeg keuze, dacht ik zo. Het wordt weer eens tijd voor een bezoekje.

 

82f4523dd59b2702b8a2a2bf681845ec_medium.

Café Het Lieverdje

Als ik één kroeg in Utrecht mijn stamkroeg moet noemen, dan is het wel Café het Lieverdje aan de Nobelstraat. Ik kwam er vaak met een goede vriendin en als we binnenstapten, stond bij wijze van spreken de witte wijn en een bolleke De Koninck al voor ons klaar. Een fijne kroeg waar de muziek niet zo luid was, dat je elkaars oren zowat moest uitlebberen om je verstaanbaar te maken. Integendeel. Het Lieverdje was een tent waar je uren kon blijven zitten en praten, waar een 'je-bent-hier-thuis'-sfeer hing, zelfs als er groepjes binnenkwamen die op een luidruchtige manier wat te vieren hadden. In de zomer kon de deur naar de tuin open en in de zwoele nachtelijke lucht smaakt een Koninckje zo mogelijk nog lekkerder.
Ik heb er vele bijzonder plezierige uurtjes doorgebracht. Helaas is Het Lieverdje voltooid verleden tijd. De zaak is verkocht, de nieuwe zaak ziet er aardig uit, maar de magie en de herinneringen zijn verdwenen.

 

a1b75f821638deb9b6ac1ff593f201e9_medium.

Café Het Pandje

Het Pandje is een typisch doorzakcafé, dat laat opengaat en waar je tot een uur of vier 's nachts rustig kunt blijven doordrinken, totdat de slaap je echt meester gaat worden. 
Het gevaar van een doorzakcafé is natuurlijk het feit dat de meeste gasten al aardig aan het pintelieren zijn geweest voordat ze bij jou komen. Ontstaat er een opgefokt sfeertje, dan kan het snel uit de klauwen lopen.
Niet in Het Pandje. De eigenaar, Cor Netto, een oudere Antilliaanse man met een indrukwekkend postuur, zorgde daar wel voor. De man straalde een grote en zelfverzekerde rust uit, hield alles feilloos in de gaten en had - hoe druk het ook was - aan een paar kleine handgebaren genoeg om te weten wat je wilde hebben, als hij het al niet onthouden had. Achter zijn uitelijke norsheid leefde een vriendelijke man die wist waar hij mee bezig was. Zijn gehaktballen in hete saus zijn wereldberoemd in Utrecht.
Ik heb één keer gezien hoe hij een belhamel uit de kroeg verwijderde. In een paar seconden, zonder discussie, zonder noemenswaardig geweld. En de rust keerde meteen weer terug. Een oudere man, die hier al jaren kwam fluisterde ons toe: "Ja, met Cor moet je gewoon niet lopen fokken."
Gisteren, toen ik dit wilde schrijven, deed ik nog wat onderzoek. Ik kwam het bericht tegen dat Het Pandje al meer dan 55 jaar een familiebedrijf is en dat Cor in 2003 overleed. Ik wist dat niet. Het doet me wel wat. Utrecht verloor die dag een van haar markantste horecamannen.

 

47633fb4fe7c46c89c51ce326c149b88_medium.

Nachtcafé Le Carafon

Een café waar ik niet vaak kwam. Maar zeker een van de meer legendarische kroegen van Utrecht. Le Carafon was het ultieme nachtcafé, waar je kon zitten tot de zon weer opkwam en de vogeltjes fanatiek begonnen te fluiten. 
Het werd soms het afvoerputje van Utrecht genoemd. Niet helemaal terecht. Het klopt dat er naast de stomdronken corpsballen, de beroepsdoorzakkers en de toevallige passanten die nog niet uitgepraat of uitgedronken waren, ook een aantal hele louche figuren rondliepen in die donkere pijpenla aan de Hamburgerstraat. Het was er meestal gewoon erg rustig. Dat lag uiteraard aan Rany, een donkere Gentle Giant die zes nachten per week achter de bar stond. Misschien wel de aardigste en beleefdste barman die ik heb meegemaakt.
Toch heb ik ook de andere kant van Le Carafon gezien. Twee keer zag ik iemand bebloed de zaak verlaten, het resultaat van een meningsverschil waarbij een andere gast het nodig vond dit met een mes op te lossen. Een dissonant in een verder rustig muziekstuk.
Le Carafon is inmiddels verkocht en er zal een cocktailbar komen. Tijdens de verbouwing vonden de nieuwe eigenaars kilo's sigarettenpeuken onder de vloer en een heleboel kleingeld. Het past wel in het beeld dat ik van Le Carafon heb.

 

aca2cdf19ca58302c1b4919a877a54aa_medium.

Grand Café Hofman

Ik heb er persoonlijk nooit echt veel mee gehad, met Grand Cafés. In de tijd dat ik nog fanatiek uitging, hield ik toch meer van de aparte en vooral bruine kroegjes, of de terrasjes als het lekker zonnig was of 's nachts onder een heldere sterrenhemel. 
Grand Café's, culturele themacafé's, de zwart-witdenker die ik toen vaak was, noemde het in één adem met 'zien en gezien worden', 'veel poeha en braha', 'would-be-gedrag' en 'teveel aandacht voor ambiance en te weinig voor échte sfeer en kwaliteit'. Ik hield toen niet zo van 'totaalconcepten'. Maar voor één Grand Café maakte ik graag een uitzondering.

Het was de tijd dat Grand Café's in opkomst waren en bovendien het Janskerkhof vrijgegeven werd voor horeca-uitbating. Ineens was daar Grand Café Hofman. Eigenlijk was er maar één echte reden waarom ik me hier wel thuis voelde. Boven de bar zweefde een Engel met een spanwijdte van tegen de drie meter. Ik was idolaat van het ding. Helaas ben ik de naam van de Amsterdamse kunstenares die het maakte kwijtgeraakt. Ik heb hier vele uurtjes aangenaam doorgebracht, gezellig kletsend, filosofozeurend en nippend aan een cappuccino, wijntje of biertje en onderwijl genietend van dat hemelse gevleugelde uitzicht.

7ca21599f8b6680d0ce9c8b962c3b003_medium.

Inmiddels is mijn vooroordeel wel verdwenen. Nu kom ik er graag, in Grand Café's. Tenzij in goed en 'avontuurlijk' gezelschap heb ik minder behoefte om op eigen houtje mijn eigen avondarrangement samen te stellen en ga ik voor het gemak van het totaalconcept. En laten we eerlijk zijn, Hofman heeft ook écht wat te bieden. Een prima keuken en goede live muziek bijvoorbeeld.
Geloof je het niet? Neem gerust een kijkje op hun website.

De Engel schijnt er niet meer te zijn. Waarschijnlijk weggevlogen naar zijn (of haar?) natuurlijke habitat.

 

94220e42fc1b7ff7df0117823e298840_medium.

Stadscafé Broers

Met Broers heb ik jarenlang een haat-liefdeverhouding gehad. Een typisch Grand Café, een van de eerste echt populaire, als ik me goed herinner. Een gemêleerd publiek vanaf de eerste momenten, in alle leeftijdsklassen, met de nadruk op de 'wat oudere', zoals ik toen vond. Mijn huidige klasse dus. Veel werkenden, zakenlieden en uiteraard in hun kielzog, 'het student'. Als ik tijdens de Filmdagen daar binnen was, vond ik het wel grappig om mensen tegen het lijf te lopen die je normaal alleen op het witte doek of op tv ziet.
Een van mijn eerste ervaringen daar was negatief. Ik had al gehoord dat het personeel voornamelijk bestond uit jonge studenten, die na drie maanden collectief de zak kregen, om vervangen te worden door een nieuwe lichting. Ik wilde dat toendertijd graag geloven. Ik heb daar een kwartier aan de bar gestaan om af te rekenen. De dames vonden de gesprekken over hun jaarclubje toch een stuk interessanter. Omdat ik vond dat ik niet hoefde te schreeuwen om alsjeblieft te mogen betalen, laat staan te springen of een dansje te doen, ben ik na een kwartier gewoon weggelopen. Ik ben er niet trots op, maar het paste naadloos in mijn arrogantie van die dagen.

21f9309887e16c809932ad572f38cf35_medium.

Tegenwoordig voel ik me er veel meer thuis. De loungebanken aan de straat zitten heerlijk en het is er aangenaam 'aapjes kijken', als het weer meezit. De haat uit de haat-liefdeverhouding is zo zoetjesaan wel verdwenen. Hun uitstekende rosé helpt daarbij enorm.

 

8f646d9395432a90b82d6358b2b9d680_medium.

Muziekcafé 't Oude Pothuys

Muziekcafé 't Oude Pothuys is een begrip. Niet alleen in Utrecht, maar ook zeker buiten de stadsgrenzen. The place to be voor mensen die 'muziek' kunnen praten, met nadruk op Blues, Rock and Roll, Rock en eigenlijk alle genres waar de elektrische gitaar de boventoon voert. 
In de tijd dat ik er regelmatig kwam, meestal vergezeld van vrienden die in tegenstelling tot ondergetekende wel een instrument konden bespelen, was het een doorgerookte kelder waar naast veel gedronken vooral veel geluisterd werd naar live muziek. Gelegen aan de kruising tussen de Oude Gracht en de Lange Smeestraat is het een walhalla voor de muziekliefhebber en dit al decennia lang. Ik kan het niet beter illustreren dan met deze Youtube-clip van een optreden van Nederlands beste gitarist Jan Akkerman, die hier regelmatig zijn kunsten vertoont.

3a8fe314fdfe89fc1f2450a2c5e3275a_medium.

Tegenwoordig exploiteren ze ook een restaurant, zeven dagen per week. Hun unique selling point is en blijft de live muziek en ik durf gerust te beweren dat de muziekscene in Utrecht enorm veel aan ze te danken heeft.
Ik heb er prachtige optredens meegemaakt maar ook sessies die ik niet 'begreep' of niet kon 'invoelen'. Verrassend was het er sowieso altijd.

Benieuwd naar het aanbod van 't Oude Pothuys? Ik laat ze zelf aan het woord, via hun website.

 

Nawoord

Uiteindelijk zijn het zeven delen geworden. Ooit komt er misschien een deel 8 en 9, herinneringen en anekdotes van anderen. We shall see.

Dit is de rest van de serie:

  • Deel 1 - inleiding en herinneringen aan speciale restaurants
  • Deel 3 - mijn eerste stappen binnen de horeca: de keuken van mijn studentenvereniging
  • Deel 4 - nog meer markante restaurants
  • Deel 5- twee hotels waar ik gewerkt heb, waarvan eentje heel cruciaal
  • Deel 6 - twee andere hotels
  • Deel 7 - mijn mooiste job in de horeca, en twee bizarre banen in de night shift.

 

25/01/2016 14:23

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert