Herinneringen aan de Utrechtse horeca (1)

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Reizen en vakantie

Persoonlijke herinneringen aan het uitgaansleven, Grand Cafés, restaurants, bruine kroegjes en hotels in de stad waar ik tweeëntwintig jaren heb gewoond. Herinneringen als gast én als werknemer. Deel 1 van 7.

 

Totdat de Dom valt

ff0d2d3a75b9a2cd22584ef1b1fa8d0b_medium.

Utereg me staadsie

Als je net als ik in een ver verleden naar Utrecht kwam om te gaan studeren en daar gewoon bleef hangen, enerzijds omdat je er in de buurt werk vond en anderzijds omdat het zo lekker centraal ligt, dan kan het niet anders dan dat je de stad op heel veel terreinen leert kennen. 
Als student zat ik bijna elke dag op de Uithof, het universiteitscomplex net buiten de stad. Waren de colleges en practica afgelopen, dan fietsten we terug, richting centrum of studentenkamer. Als ik geen zin had om te koken of ik had geen eetafspraak bij iemand thuis, dan ging ik vaak naar mijn studentenvereniging. We hadden een eigen keuken, waar doordeweeks rustig vierhonderd tot vijfhonderd mensen per dag kwamen eten. Of ik kwam daar om te eten, of om te werken. Er waren ook dagen dat ik bardienst had, commissiewerk moest doen, of gewoon langsdropte voor de gezelligheid.

1c0c42ee1136784f831c635954790f65_medium.

's Avonds en 's nachts bezochten 'we' de vele cafés die onze Domstad rijk was. Vaak eindigde dit met een bezoek aan een snackbar. Restaurants lagen vaak buiten ons budget; als we ze bezochten, dan deden we dat meestal om een speciale reden. Speciale gelegenheden, die we moesten vieren, ouders die op bezoek waren, of - vaker en gebruikelijker - als er een interessante dame in het spel was.
In tweeëntwintig jaar bouw je aardig wat herinneringen op. Als ik nu wandel door die mooie stad waar ik niet meer woon, is er veel veranderd, maar ook veel hetzelfde gebleven. Die herinneringen mogen nu wel een keer openbaar, in een serie van drie delen. 
In deel 1 wil ik schrijven over restaurants waar ik speciale herinneringen aan heb. In deel 2 doe ik hetzelfde met kroegjes en Grand Cafés. In deel 3 schrijf ik over mijn ervaringen als werknemer in de Utrechtse horeca. Want ik was er niet alleen een gast, maar stak ook vaak de 'klauwen uit de mouwen'. Ik merk tijdens het plannen van deze stukken dat ik meer wil vertellen. Dus komt er ook een deel 4 over markante restaurants en een deel 5, 6 en 7 over mijn werk in de horeca.

Zie het maar als een liefdesverklaring aan mijn favoriete stad in Nederland, als zoete en minder zoete herinneringen en als 'Utrecht promotion'. 

 

705f83b28e4549ce1257323fbfce1b41_medium.

Indiaas restaurant Ajanta

Ik liep er vaak langs en dacht telkens dat ik een mooie gelegenheid moest zoeken om eens naar binnen te gaan, maar het kwam er nooit van. Indiaas restaurant Ajanta was een begrip in Utrecht. Ze zaten aan de Oude Gracht, net buiten het winkelgebied, vlak bij een brug. 
Totdat ik werd uitgenodigd door een meisje van mijn werk, ook een tijdelijke 'love interest', maar wel een meisje met 'problemen en issues', het type waar ik begin jaren negentig als een blok voor viel. Wat ik heb gedaan weet ik niet meer precies, maar ik heb haar bij acute persoonlijke problemen geholpen en blijkbaar met succes. Dus wilde ze me bedanken met een avondje restaurant. We kozen voor Ajanta en ze bestelde een uitgebreide Indiase rijsttafel.

Dit was een ware openbaring. Ik had wel eens Indiaas gegeten, ik heb sowieso een sterke liefde voor de Aziatische keuken, maar ik wist niet dat het zó lekker kon zijn. De hele avond hebben we daar gezeten, genietend van talloze currys, van subtiel en mild tot subtiel en pittiger tot een laaiend hete lamb vindaloo. De smaaksensatie van verschillende soorten naans, chutneys en daals. Dit was de Zevende Hemel op een bord en ik durf rustig te stellen dat ik zelden zo goed heb gegeten als toen, daar. Elk ander Indiaas restaurant waar ik sindsdien binnen ben geweest, valt in het niet bij Ajanta, hoe lekker het er ook is, zelfs Indiase restaurants in Londen konden niet aan ze tippen.
Ik ben een aantal keer teruggeweest, meestal met werk, als er iets gevierd moest worden en ik de gelegenheid aangreep om te zeggen: 'Mensen, ik weet wel wat leuks!'
De magie van die eerste keer was iets minder, maar het was er nog altijd buitengewoon goed.

71b7e8c20fc14d71993275bd58804949_medium.

De laatste keer dat ik wilde gaan was in 2010. Ik was inmiddels gescheiden en druk bezig met online dating. En wat doe je als je een afspraak hebt met een dame met een voorliefde voor de Aziatische keuken? Juist ja! Maar tot mijn grote schrik bleek dat Ajanta in 2004 de deuren had moeten sluiten. Wat er precies aan de hand was, weet ik niet. Ik begreep dat het iets te maken had met een ontbrekende vergunning, wat blijkbaar meer dan twintig jaar nooit problematisch geweest was. Ik heb die avond aardig gevloekt op de voor mij onbekende ambtenaar die strikt met de regeltjes was en daarmee mijn persoonlijke Zevende Hemelpoort dichtsloeg.

De Indiase keuken is een keuken met duizenden jaren traditie en ontwikkeling. Ajanta was en is voor mij de lat waaraan ik alle andere Indiase restaurants afmeet.
 

7ab6534c2929be62ad8bdf56e16da6c4_medium.7f94067a4a77af9ed3f3b641c47e945a_medium.

Belgisch restaurant Dendermonde

Ze zaten ergens aan de Biltstraat, ik weet niet meer precies in welk blok. Een Belgisch restaurant in hartje Utrecht. In mijn studentendagen liep ik er alleen langs en verlekkerde me aan hun menukaart vol Vlaamse klassiekers en bourgondisch klinkende gerechten. Wat prijsklasse betreft zaten ze in het hogere middensegment. Twee dingen vielen meteen op:

  • Betalen met een credit card was niet mogelijk, wat in de tijd dat pinnen nog niet ingeburgerd was, vaak een beletsel was.
  • Naast een wijnarrangement kon je ook een bierarrangement kiezen. Wat is België nou zonder bier? Dat de grootmeesters van het edele gerstenat deze mogelijkheid boden, dat was een gouden greep. Vooral omdat hun keuzes 'spot on' waren.

Ik ben er regelmatig geweest, het vaakst met mijn vriendin, later mijn echtgenote, die ook bepaald niet vies is van fine dining. Bier was aan haar niet besteed, maar dat compenseerde ik dan in voldoende mate. 

be313de129afd275bb45e1820845ef72_medium.

Het eten was er bijzonder goed, de sfeer vriendelijk en gemoedelijk, ook al hoorden we nergens een Vlaamse tongval. Vlaamse klassiekers als 'paling in 't groen' lieten we ons goed smaken en zelf heb ik heerlijke herinneringen aan fazant in kriekensaus.
Als je het lef had om op het einde te kiezen voor een Grand Dessert, dan kon je het krijgen. Op een kar kwam het aangereden, etages hoog en naar wens en keuze uitgeserveerd. Dat je de rest van de week balansdagen kon inplannen spreekt voor zich.
De laatste keer herinner ik me goed. Een speciale uitnodiging voor terugkerende gasten: een oudjaarsdiner. Tot aan het vuurwerk was het intens genieten en het 'Vlaanderen boven' bleef nog uren door mijn hoofd spoken.

 

95dc7aeaaf9fdc43a95fed6ec251e3f1_medium.

De Soepterrine

De Soepterrine bestaat helaas ook niet meer. Het was een klein eettentje, aan de kop van de Zakkedragerssteeg, vijf stappen verwijderd van het drukke Vredenburg.
Een rustig, no nonsense-sfeertje met een compleet gebrek aan capsones. Gewoon goed eten tegen wel heel schappelijke prijzen.
De naam zegt het al: soepen waren hun specialiteit. 's Middags als lunch, of 's avonds als avondmaaltijd. En niet zomaar de standaardsoepen die je overal kan krijgen, beslist niet.
Ik zie het weer voor me en ruik het zelfs weer. Dampende linzensoep uit het Midden-Oosten, pindasoep uit de Caraïben en in de wintermaanden snert zoals snert bedoeld is. Geserveerd in een zeer royale kom, met versgebakken brood, ook in meer varianten, als ik me goed herinner.
Ik ging in die tijd om met een paar intercedentes van dichtbij liggende uitzendbureaus. Ik heb ze toch mooi 's middags aan de soep gekregen. Want zeg nou zelf, tussen het harde werken door is soep toch een ideale vorm van comfort food? 

 

69bc038ac6a3edde1624e431fdff54c1_medium.260f88dc583305059b9ffe01ee7c5677_medium.

Afrikaans restaurant The Ostrich

Nee, gelukkig serveerden ze er geen bush-meat. Dan had ik nooit zo lovend over ze kunnen schrijven als ik van plan ben te doen.
In veel grote steden zie je het ene na het andere restaurant opduiken met voedsel uit de meest exotische streken. Afrikaans restaurant The Ostrich, aan de Oude Gracht 153, was een van de eerste. Het was de tijd dat mensen om me heen vaak Afrikaanse boeken lazen uit De Derde Spreker-serie en de stap naar een Afrikaans restaurant lag dan voor de hand, voor de totaalervaring.
In die tijd had ik een relatie met een stewardess, die veel intercontinentaal vloog. Ze kwam net terug uit Liberia en zei tegen me: 'Jochie, écht waar? Heb jij nog nooit struisvogel gegeten? Daar gaan we dus wat aan doen, vanavond'. 
The Ostrich was een belevenis. Niet alleen struisvogel, ook zebra, springbok en kameel kan ik van mijn bucket list halen. Nu alleen nog een broodje gnoe, of een 'braai' met koedoe. De kameel staat me nog goed bij. Kameel in koffiesaus, het was een voor mij zo bizarre combinatie dat ik het wel móest bestellen. 
Het was prima, hoewel kameel van zichzelf niet echt een uitgesproken smaak heeft. Het is wel ongelooflijk mals vlees. Springbok is echt een delicatesse.
Wat me altijd bij zal blijven is de Angolese gebakken banaan, als nagerecht. Geboren met Indisch bloed is de gebakken banaan, pisang goreng, voor mij geen onbekende. Maar om het te eten met een pittig en hartig pepersausje, en dan samen met het zoete van de banaan, is écht goddelijk lekker.

Als restaurant bestaat The Ostrich niet meer, helaas. Ze zijn nog wel in te huren voor catering en mag ik er dan ook op wijzen dat ze hun producten afnemen van kleinschalige boeren en dat ze veel met biologische en fair trade-producten werken?

Kijkt u vooral zelf, op hun website.  En ga lekker ongegeneerd watertanden...

 

ae63492c90b92a0654d2dede141ddc38_medium.

Italiaans restaurant Santa Lucia

Als een student uit eten gaat, moet het vaak tegen een schappelijke prijs en dan wil je ook waar voor je - altijd te krappe - beurs. Dat de kwaliteit goed moet zijn, dat spreekt voor zich, maar laat alsjeblieft de kwantiteit ook in orde zijn. Er is toch niks ergers dan na een tig-gangendiner naar de frietboer te moeten gaan, omdat je nog écht gaten in je maagstreek voelt? 
Is het dan een wonder dat Italiaans restaurant Santa Lucia aan de drukke Nobelstraat al decennia lang een favoriet is? 
De bediening vertoont Casanovaanse Italiaanse flair, correct maar toch speels. De keuken is open en één blik op de chefkok, bijna kogelrond, en je weet dat je niks tekort gaat komen. En dan blijkt het eten ook nog eens uitstekend te zijn.
Santa Lucia had voor mij maar één nadeel: ik moest plannen. Plannen of ik een voorgerecht en hoofdgerecht nam, of een hoofdgerecht en nagerecht. Drie gangen was voor mij niet te doen, als ik - correct opgevoed als ik ben - mijn bordje netjes leeg wilde eten.
Ik ben er zeker een keer of tien geweest. Ik kwam er niet voor de pizza's. Mijn eerste osso bucco en ook de mosselen in tomaten-knoflooksaus zal ik niet snel vergeten. De tiramisu was heerlijk en een zalige caloriebom.
Ze bestaan nog steeds. Niet alle goede dingen veranderen, sommige zijn gelukkig blijvertjes. Al hoop ik dat ze onderhand de banieren van het WK 1990 in Italië hebben verwijderd. Maar de traditie dat een dame na afloop een rode roos krijgt en de heer een salmiak-lolly, ik hoop dat die nog behouden is. Arrivederci! 

 

7cf708273ceb085bd84a4ddb5f356be6_medium.0a40f51a945abbed167215e41e71b258_medium.

Broodje Mario

Wie regelmatig in Utrecht komt en nog nooit een broodje Mario gegeten heeft, kent Utrecht niet. Het is misschien niet zo Utregs als een broodje Vocking, maar het komt toch behoorlijk in de buurt.
Het stalletje van Broodje Mario staat al sinds (mijn) mensenheugenis op de kop van de Oude Gracht, waar het de Lange Viestraat kruist. De familie van de eigenaars hebben ook ristorante Il Pozzo, met qua locatie het allerbeste terras aan de werf van heel Utrecht. Ik ken een aantal mensen die bediend hebben op dat terras. De een is zeer positief, de ander heeft het over uitbuiting. Zelf kan ik er niks zinnigs over zeggen, behalve dat ik weet dat kneiterhard werken daar de norm is waarover geen discussie mogelijk is. 
Dat zie je ook terug bij Broodje Mario. Alles gaat snel, snel, snel. Het is keihard buffelen, maar altijd met die Italiaanse flair. Ik heb enorm veel respect voor het werktempo van de mannen, de goede organisatie en de kwaliteit van hun broodjes.

Een broodje Mario is een grote Italiaanse bol die je met twee handen vast moet houden. Rijk belegd met kaas, salami, chorizo, reepjes wortel en andere groente en licht pittige groene pepers. Een maaltijd op zich; ik wil niet weten hoeveel ik er in al die jaren verorberd heb. Hoewel ik ook zeker de calzone kan aanraden, die gewoon erg goed is en die ik vaak als avondmaaltijd meenam.

Vorig jaar was ik met mijn kind een dagje in Utrecht. Ik had hem over Broodje Mario verteld en hij moest en zou er eentje eten. Ik mocht de pepers wel hebben. Het is goed bevallen, zeer goed zelfs. Voor mij was het een trip down Memory Lane. 

 

47f66b50eadaea2edab2e1f4ea57f9b0_medium.381b32a6ce8a35490b30e41f3565d523_medium.

Restaurant De Zakkendrager

Vorig jaar was ik een dagje op stap met een hele leuke dame die ik nu tot mijn goede vrienden mag rekenen. Aan het eind van de dag wilden we ergens lekker eten. Mijn herinnering aan goede restaurants liet me wat in de steek en wat ik me goed kon herinneren bestond niet meer. Dus gingen we op de bonnefooi een straatje binnen en zetten we onze voelsprietjes aan het werk. We hadden beet in de Zakkedragersteeg en wel bij restaurant De Zakkendrager. 
Het was er druk, maar erg gezellig. De bediening bestond uit jonge mensen, waarschijnlijk student, met veel flair en een hele frisse openheid, bijna tegen het brutale aan. Daar hou ik wel van, het deed me ontzettend denken aan mijn eigen horecajaren. Ik had even het idee dat ze op uiterlijk geselecteerd waren. Zelfs als er dingen mis gingen - en dat gebeurde in alle drukte - wisten ze het op een leuke manier en met een 'never a care in the world'- houding op te lossen. Ik kon niet anders dan vrolijk van ze worden. Dat lag uiteraard ook aan mijn gezelschap.

Het eten is uitstekend en goed verzorgd. Vooral het nagerecht blijft me om een of andere reden bij. Het was Heaven on a plate en ik overdrijf niet. De Vangst van de Dag was voor een visliefhebber als ik genieten met hoofdletters. De dame met wie ik er was liet zich de hertenbiefstuk goed smaken en ik geef haar geen ongelijk. De prijzen liggen in het middensegment en je krijgt écht waar voor je geld. Voor mij is De Zakkendrager een absolute aanrader, waar ik nog vaker terugkom. 
Met mijn kind ben ik er aan het eind van een middag binnen geweest, alleen om een kom soep te eten. Ook dat was een aanrader.
Wil je zelf kijken? Hier is een link naar hun website.

 

827529e0adf4ad131145e116dc370844_medium.

Nawoord

Uiteindelijk zijn het zeven delen geworden. Ooit komt er misschien een deel 8 en 9, herinneringen en anekdotes van anderen. We shall see.

Dit is de rest van de serie:

  • Deel 2 - herinneringen aan speciale kroegen
  • Deel 3 - mijn eerste stappen binnen de horeca: de keuken van mijn studentenvereniging
  • Deel 4 - nog meer markante restaurants
  • Deel 5- twee hotels waar ik gewerkt heb, waarvan eentje heel cruciaal
  • Deel 6 - twee andere hotels
  • Deel 7 - mijn mooiste job in de horeca, en twee bizarre banen in de night shift.

 

25/01/2016 14:22

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert