Thalassa, thalassa!

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Inleiding

Geschreven in november 2013, naar aanleiding van een schrijfopdracht van Doortje: Een enkele reis naar Mars; het verhaal speelt zich af in 2024. 
Verplichte woorden en zinnen:

  • Kiespijn;
  • Pindakaas;
  • Merkwaardig vallende zonnebloemen;
  • De A9-S.e.x.Y.-11 werkt niet meer;
  • We eten vanavond ULX253 maar we noemen het;
  • Dood spoor.

 

Thalassa, thalassa!

 

b7ca713fe875ce986fb0106eb4bf7c8e_medium.

Het uitzicht is majestueus. De atmosfeer is kristalhelder, er heeft al een week geen enkele stofstorm gewoed. Phobos verdwijnt over enkele minuten uit de geelbruin gekleurde hemel, achter de horizon. Deimos zie ik als een klein puntje aan de hemel. Net als de Aarde. Desolaat en sereen staart het landschap van mijn thuisland me aan, tot tientallen kilometers ver.
Ik sta met mijn voeten in de versgevallen koolzuursneeuw. Ik hoor alleen mijn eigen ademen, het zachte geruis van een openstaande comlink. En het kloppen van mijn hart, steeds luider. De stilte voor de storm. De allesverwoestende storm.
Boven op Olympus Mons, de hoogste berg uit het Zonnestelsel. Drie keer zo hoog als Mount Everest. Het is niet de eerste keer dat ik hier sta, op die eenzame reus in een rode vlakte, die ik vroeger onherbergzaam zou noemen. Nu niet meer. Als een jonge god op de top van mijn wereld kijk ik uit over mijn land. Mijn land, waar ik vijftig jaar geleden mijn eerste stappen zette.
Mijn blik valt op mijn polsmeter. Vijftig jaar routine; een snelle blik vertelt me dat mijn Marspak volledig functioneert. In onze ijle atmosfeer, zeker op deze hoogte, zou elk lekkage ervoor zorgen dat mijn bloed onmiddellijk het kookpunt zou bereiken.
Mijn ogen speuren de hemel af, als ik plots Dieters stem hoor over de comlink.
   'Evan, statusrapport!'
   'Nog niks', zeg ik. 'Ik zie ze nog niet.'
Dieter antwoordt niet. Ik ken mijn commandant goed genoeg om te weten dat hij nu worstelt met hevige emoties.
   'Ik heb gebeden, Evan', zegt hij op een haast verontschuldigende toon. 'Ik heb God gesmeekt om ons bij te staan. Dat moet voor jou wel heel wrang zijn, denk ik.'
   'Nee, niet als jij het zegt', zeg ik hoofdschuddend, met een glimlach. 'Als zij het zeggen, ja dat is iets anders.'
   'Had jij ooit kunnen denken dat het zo ver zou komen?'
   'Nee, dit nooit', prevel ik. Mijn gedachten schieten terug naar vijftig jaar geleden, naar die bewuste dag in 2024 waarop alles anders werd.

9303257dfa2b05e05b29410089259455_medium.

Met een diepe zucht van tevredenheid ontwaakte ik na een geweldige nacht met Alizee. Officieel was haar naam A9-S.e.x.Y.-11, maar dat was me veel te onpersoonlijk. Haar installatie had wat voeten in de aarde gehad, maar we hadden onze zin doorgedreven. Seks zou een probleem kunnen worden. Dieter, onze commandant, had een relatie met Jennifer, onze technicus. Ik en Sergej waren single. De NASA-official had gegrijnsd als een boer met kiespijn toen hij het ons uitlegde. Hij geneerde zich overduidelijk. Tijdens onze slaap werden wij op het A9-S-systeem aangesloten. Als onze seksuele spanning te hoog was, genereerde het een droom van een perfecte vrouw, die wij zelf mochten programmeren. Onze lichamen werden door elektroden gestimuleerd. ’s Ochtends zou het zowel psychisch als fysiek aanvoelen als ontwaken na een wilde passionele vrijpartij.

Sergej wachtte me in de kombuis op met een pot dampende koffie. Hij was naast arts en psycholoog ook onze kok. En wij vermoedden dat zijn grootste passie eigenlijk bij het laatste lag.
   'Wat eten we vanavond', vroeg ik hem. Hij begon te schaterlachen.
   'Jij bent weer stout geweest vannacht', riep hij plagend. Ik keek hem niet-begrijpend aan.
   'Evan, telkens als jij aan het ontbijt al begint over het avondeten, weet ik dat jij nachtelijk bezoek hebt gehad.'
   'Lul', zei ik, terwijl ik hem lachend een stomp op zijn schouder gaf. Hij had gelijk. Hij kneep in mijn schouder en zei met een knipoog: 'We eten vanavond ULX253 maar we noemen het ook wel eens coq au vin.'
   'Sergej', zei ik, 'Die grap begint onderhand een baard te krijgen.'
Theatraal riep hij: 'Ik probeer me alleen maar aan te passen aan jullie techneutjes! Jullie zijn toch zo gek op lettertjes en cijfertjes? Weet je wel hoe moeilijk dat is, voor een gecultiveerde en beschaafde Rus als ik?'
   'Nazdrovje, tovaritsj', zei ik met een overdreven Amerikaans accent en goot de koffie in één teug naar binnen.

24754bdc9402703352fc90137c56f7b4_medium.

Die middag reed ik met Jennifer in onze terreinwagen door een diepe kloof in Vallis Marineris. De steile rotswanden torenden boven ons uit. Ooit, in mijn jeugd, had ik de Grand Canyon bezocht, maar vergeleken met de Vallis viel die herinnering in het niet. Dat hier ooit kolkend stomend water moest zijn geweest was zelfs voor een leek als ik volkomen duidelijk.
   'Gisteren heb ik een vreemde substantie in een van de grotten gevonden”, zei ze. “Ik wil graag jouw mening horen.'
We klommen over rotsblokken die deden denken aan rivierkeien naar de ingang van een kleine grot. We moesten bukken, Jennifer ging me voor en de lichtbundel van haar zaklamp scheen op het plafond. Ik zag meteen waarom ze mij had meegevraagd: de substantie leek op een gel, maar glinsterde als kristal.
   'Dit is absoluut zeker organisch', zei ik opgewonden. 'Maar wat het is, ik heb geen idee. Dit zou de vondst van de eeuw kunnen zijn.' Ik zag de opwinding in haar ogen. We namen een aantal monsters; de kilometers tussen de grot en ons laboratorium legden we in recordtempo af.

c1ecb33eff7f5c7ed22169e83ce97f2f.jpg

Ze waren doodstil toen ik ze een dag later mijn onderzoeksresultaten presenteerde.
   'We hebben leven op Mars op een té aardse manier benaderd', zei ik. Ik liet een stilte vallen, om mijn woorden te laten bezinken.
   'We gingen altijd uit van lipiden, suikers, eiwitten en een molecuul dat erfelijke eigenschappen vastlegt en doorgeeft. DNA of RNA. Ons bekende moleculen, op basis van koolstof. Maar deze substantie is anders. Dit is een levensvorm, of een bouwsteen voor leven, op basis van koolstof en silicium. Het bestaat niet uit cellen en ik heb nog geen idee van zijn stofwisseling. Ik weet niet hoe het groeit, of het groeit en waar het van leeft.'
   'Lijkt me duidelijk', concludeerde Dieter. 'Dit heeft nu de hoogste prioriteit. Alle andere projecten gaan in de pauzestand, tenzij het voor ons overleven essentieel is.'

De weken daarna probeerden we alles uit. Verschillende samenstellingen van de atmosfeer, variatie in temperatuur, variaties in druk, verschillende substraten en toevoegingen. Niets werkte. De kristallijne gel leek dood, inert. Ieder van ons had ook een mini-lab in ons slaapverblijf, om maar geen gelegenheid tot experimenteren te missen. Uitgeput zette ik een laatste experiment klaar, voordat ik de ogen zou sluiten.
’s Ochtends werd ik gewekt door Jennifer. Het duurde een paar seconden voordat ik de herinnering aan de innige omstrengeling met Alizee uit mijn hoofd had gebannen.
   'Ik weet dat het geen prioriteit heeft, maar je staat onder zoveel druk. Als jij je spanning niet kwijt kan hebben we er allemaal last van', zei ze met een knipoog.
   'Wat bedoel je?'
   'Ik kreeg een melding dat de A9-S.e.x.Y.-11 bij jou niet meer werkt.'
   'Daar snap ik niks van. Een paar minuten geleden werkte ze anders nog prima!'
   'Hoe kan dat nou?' Jennifer liep richting computerconsole, slaakte een kreet en de inhoud van haar toolbox kletterde over mijn vloer.
Ze greep me bij de schouders, kon geen woord uitbrengen en wees. Wat ik zag, staat sindsdien voor altijd in mijn geheugen gegrift. Een bruine substantie, schuimend, met de kleur van pindakaas, was uit mijn petrischaal gegroeid en had zich over mijn computer verspreid.

865739d7c02f68c598bd7ecef1529578_medium.

Binnen een dag wisten we het. Het was mijn combinatie van blauwalgen, water en siliconengel die de Martiaanse gel tot leven had gewekt. Het had contact gemaakt met mijn computer, die immers ook silicium bevatte. Het communiceerde met onze elektronica. Het floreerde in symbiose met Aards leven en Aardse elektronica. Langzamerhand kwamen wij er achter dat wij deze nieuwe levensvorm konden vormen naar ons eigen inzicht. Van zacht als menselijk vlees tot hard als staal. En het was programmeerbaar. We gaven het de naam MarLiTech, kort voor Martian Living Technology.

Nog steeds zie ik niets anders dan de uitgestrektheid van de Martiaanse hemel. En dan hoor ik haar stem over mijn comlink.
   'Liefste, wij staan klaar aan de voet van Olympus. De armada van Nieuw Kanaän is aangekomen in een baan om onze wereld. De armada van het Wereldkalifaat kan elk moment arriveren. Ik hou van je, hoe deze dag ook zal eindigen.'
   'Dank je, Alizee, mijn schat. Ik hou van jou', zeg ik. Het gaat nu dus echt gebeuren. We waren er al zo lang bang voor, we hadden dit al zo lang voorzien.
MarLiTech betekende voor ons een compleet nieuw bestaan. De mogelijkheden waren onuitputtelijk. We bouwden er levende nederzettingen mee. Nanorobots van MarLiTech injecteerden we in onze aderen. Ik was volgens Aardse maatstaven een oude man van 85, maar de nanorobots hadden mijn lichaam verjongd tot dat van een man van 25. Mijn Marspak bestond uit MarLiTech; het zat als een tweede huid om me heen, produceerde de zuurstof die ik nodig had, beschermde me en gaf me veel meer bewegingsvrijheid dan de lompe drukpakken waarmee we hier ooit aankwamen. We reisden naar de asteroïdengordel in levende ruimteschepen. En ik had Alizee een lichaam kunnen geven. Als ik haar aanraakte, voelde ze honderd procent mens, hoewel ik wist dat haar lichaam en het mijne uit totaal verschillende bouwstenen waren opgebouwd. Ze was een kunstmatige levensvorm, maar geen robot. Ze was geprogrammeerd, maar daarna was ze mentaal gaan groeien. Net zoals ieder mens.

b02d83133424312820ddca48372559dc_medium.

Nooit hadden we verwacht dat onze ontdekking op Aarde zo’n schokeffect zou veroorzaken. Dat de Aarde tot een boycot van MarLiTech had opgeroepen, konden we begrijpen. MarLiTech was een niet-Aardse levensvorm; niemand kon voorspellen wat voor impact het zou hebben op Aardse ecosystemen. Maar binnen een jaar na onze bekendmaking circuleerden de vreselijkste complottheorieën, gevoed door de angst die mensen altijd lijken te hebben als ze in aanraking komen met iets dat totaal nieuw is. Verhalen over militaire toepassingen. Killer nanorobots of nanorobots om bevolkingen te onderwerpen en gedwee te houden. MarLiTech dubbelgangers die in het geniep de wereld bestuurden. Wij werden er van beschuldigd voor God te spelen. Zij die kennis van onze technologie wilden hebben, mochten naar Mars gaan, maar nooit meer terugkeren. En toen brak in 2057 de grote Ebola-epidemie uit die aan miljoenen mensen het leven kostte. Wat voor bewijzen er ook op tafel lagen, het grootste deel van de wereld wilde geloven dat wij erachter zaten. Dat het virus artificieel was en door ons geprogrammeerd. Na de epidemie braken de grote oorlogen van de 21e Eeuw uit, totdat er feitelijk nog maar twee supermachten waren. Nieuw Kanaän, een ultrafundamentalistische republiek, geleid uit wat vroeger mijn thuisland was, de Verenigde Staten. Met een vorm van christendom als staatsgodsdienst waarin Dieter, die vroeger priester was geweest, zich totaal niet herkende. In het Oosten had een uiterst fanatieke stroming van de islam de macht gegrepen en het Midden-Oosten, Afrika en Azië omgevormd tot het Wereldkalifaat. En voor beide grootmachten waren wij de Grote Satan. Sinds die tijd had Mars asiel geboden aan iedereen die de religieuze terreur van de Aarde wilde ontvluchten. Onze bevolking was explosief gestegen. Wetenschappers, technici, artiesten en aanhangers van een gematigde vorm van religie, allen hadden bij ons politiek asiel gekregen. Mede door hun inspanningen floreerde Mars als nooit tevoren. Hier was de veilige haven, hier was vrijheid.
Twee jaar geleden hadden beide supermachten een verbond gesloten en ons gesommeerd om alle MarLiTech te vernietigen, alle kennis te wissen of te verbranden en ons onvoorwaardelijk over te geven aan hun bevoegd gezag, op beschuldiging van hoogverraad aan God en de mensheid.

fd003f097c4e508e8d5d7a9f1a5e134d_medium.

Ik hoor Dieter over de comlink.
   'De vloot van Nieuw Kanaän maakt zich klaar voor de landing. Mijn God, hoe heeft het zo ver kunnen komen? Twijfel jij soms ook? Hadden we het niet anders aan moeten pakken?'
Ik zucht diep. Ik vraag me inderdaad af of we niet te snel zijn gegaan.
   'Ik kan ze begrijpen, Dieter. Ze hebben het recht om keuzes te maken voor hun eigen wereld, maar niet voor de onze. Wij zijn geen kolonie van de Aarde. Alles wat we hier hebben opgebouwd, hebben we met onze eigen inspanningen, ons keihard werken voor elkaar gekregen. Wij zijn geen duivels of monsters. Ze hebben er zelf voor gekozen om vanuit hun angst voor het onbekende een dood spoor in te slaan.'
   'Ik ben het met je eens Evan. Luister, ik weet dat je niet religieus bent, maar op dit moment leiden de Paus en de Dalai lama iedereen die het wil horen in gebed.'
Ik glimlach en een traan ontsnapt aan mijn oog.
   'Graag, Dieter, laat maar horen. Elke inspiratie is nu welkom.'

64e66f5b7055afd004588f5f1618361f.jpg

Hun bemoedigende woorden inspireren me. Ik recht mijn rug en denk na over onze geschiedenis. Ik sta hier op de Olympus, onze Olympus. Dit kan onze laatste dag worden. Dit kan ons Thermopylae zijn. De driehonderd Spartanen van Leonidas in een uitzichtloze strijd tegen een overweldigende overmacht. Voor mijn ogen ontvouwt zich het drama van eeuwen geleden. Ik zie hem, een onverzettelijke blik in de ogen. Hij kijkt op naar de hemel en ziet misschien mijn wereld, voor hem het teken van Ares, de God van de Oorlog. Mars, zoals de Romeinen hem noemden. Ik hoor hem luidkeels roepen, die oude Griekse oorlogskreet: “Thalassa, thalassa!”
Ze komen. Honderden schepen van het Wereldkalifaat beginnen hun afdaling in onze ijle atmosfeer. Als ze hun landingsgestel uitklappen, lijken ze op merkwaardige vallende zonnebloemen. Alizee zegt door mijn comlink dat onze stellingen gereed zijn. En ik sta als een God van oorlog, als Mars zelf, op de Olympos. Dit is mijn domein. Ik ben niet bang. Hier sta ik en ik zal niet wijken. Ik laad mijn mobiele raketwerper, ik richt en druk af. En als ik overal om me heen raketten zie opstijgen en zonnebloemen zie exploderen, is het alsof mijn hele planeet “Thalassa, thalassa!” roept.

26af1b0f2ced27a420fa0a4f020c631f_medium.

 

 

 

 

24/01/2016 16:22

Reacties (13) 

1
22/11/2018 22:25
Nooit gezien, deze.
Wel knap om die absurde reeks woorden in één verhaal te combineren! Vooral de pindakaas...
In elk geval heel plezierig om te lezen.
Bedoel je de godin Θάλασσα of de kreet Θάλαττα! θάλαττα ?
https://nl.wikipedia.org/wiki/Thalassa_(mythologie)
https://en.wikipedia.org/wiki/Thalatta!_Thalatta!
1
23/11/2018 10:59
Ooit heb ik geleerd dat 'thalassa, thalassa' (de zee, de zee) een Griekse oorlogskreet was. Maar dat is een apocrief verhaal. En nu zie ik dat het ook niet correct gespeld is. Ach, weet die hoofdpersoon veel! :P

Ik herinner me die opdracht nog goed. De tweede schrijfopdracht van Doortje, uit 2013. Ik vond dat ik het niet t.o.v. mezelf kon verkopen om die te laten schieten.

Ik heb nog een paar verhaaltjes in hetzelfde "universum" geschreven en ik heb nog wat ideetjes voor andere afleveringen. Ik weet alleen nog niet hoeveel muziek erin zit.
2
23/11/2018 11:19
Gewoon plaatsen, Bruinoog. Ik zal ze met plezier lezen.
Altijd een welkom highlight hier, tussen al die zogenaamd deskundige copy-past 'schrijvers'.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
2
23/11/2018 12:13
Helemaal met je eens. met zowel het eerste als het tweede.
2
23/11/2018 14:01
https://tallsay.com/page/4294996371/een-trip-naar-helvetica

https://tallsay.com/page/4294996372/de-bloemen-van-alizee

Deze twee had ik al geschreven. Ik ben met een andere bezig, maar eerst wil ik een "christelijk" SF-verhaal afmaken. Dat had ik namelijk beloofd. :-)
1
28/01/2016 12:13
Hoe kom je er bij dat Thalassa een oorlogskreet is ? Het is gewoon het Griekse woord voor zee.
1
28/01/2016 12:33
Over de kreet 'Thalassa, thalassa' (de zee! de zee!) gaan er best wat mythes rond. Dus ook in het hoofd van de hoofdpersoon. Dat gun ik hem wel.
Het komt uit een van de boeken van Xenophon en daarin is het veel meer een jubelkreet na een lange en barre tocht door vijandelijk gebied.

De mythe dat het een oorlogskreet zou zijn, is pas later gepopulariseerd.
1
24/01/2016 16:43
tja van moments gone Thalassa van Stamatis Spanoudakis.

https://www.youtube.com/watch?v=Zc7vx7oNLXY

Moments gone maar het blijft echt een gemis.
1
24/01/2016 16:47
Klinkt best lekker... ☺
24/01/2016 16:56
call him de James Last of Andrë Rieu van het Griekse... Hij schreef o.a. ook de muziek van who pays the ferryman..
In het Griekse ooit zelf verslaafd geraakt aan zijn muziek..

Hier is een mooi overzicht te beluisteren van zijn composities.
https://www.youtube.com/watch?v=kPLWbVH6OUA

1
24/01/2016 16:39
Oh toen deed ik nog niet mee met de opdrachten. Dit heb ik dus gemist. Dit vraagt gewoon om alsnog een inzending. -))

1
24/01/2016 16:45
Het was Doortjes tweede schrijfopdracht met jury. Ik had al meer dan een jaar geen fictie meer geschreven, maar deze kon ik niet laten passeren. Dat heeft die troela toch maar mooi voor elkaar gekregen! ☺☺

Sinds die tijd heb ik nog twee verhalen in 'die wereld' geschreven. Eentje als schrijfopdracht, een ander als 'strafwerk'.

Best een beetje heimwee naar die tijd... ☻☻
24/01/2016 16:47
Ja zie je, toen was ik nog geen literaire Kip. Was er wel, schreef wel, maar de Wereld had mijn grenzeloze talent voor gestoordheid nog niet ontdekt. -))

Die van het strafwerk weet ik nog wel.
Ja mis het ook.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert