Wanneer kan ik hemelsnaam schrijven?

Door Vlindertje73 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

5b66745471b1fd6076e5254a2d51dbfc_medium.

 

Ik val maar meteen met de deur in huis vandaag. Wanneer schrijven jullie? Nou probeer ik de hele dag al een letter op papier te krijgen. Mijn dag die vandaag om half elf begon, na de oh zo nodige sloot koffie en peuken natuurlijk, anders kan deze trien niet naar de wc. (ahum)

Goed dan, eindelijk zit ik achter een wit beeldscherm en doe een poging om een schrijfopdracht uit te werken. Poging mislukt, de telefoon gaat. Het is het vrouwtje van mijn oppashondje, die weliswaar niet meer bij mij is, maar ik was vergeten het hondenmandje en het oh zo belangrijke tuigje mee te geven van die schat. Oeps, warhoofd die ik ben. Eind goed al goed, vanmiddag loop ik wel samen met mijn Snoopy naar de AH, daar waar ook een dierenwinkel is gevestigd, zodat Snoopy ook even wat lekkers kan uitzoeken. De bedoeling daarvan is uiteraard dat ik straks echt kan beginnen aan mijn opdracht. Dat is een klein half uurtje wandelen, inclusief het snuffelen van madam. Ik heb daar afgesproken omdat het vrouwtje van mijn oppashondje mijn huis niet kon vinden en nog minder weer de weg terug kon vinden naar haar eigen huis. Ook wel hilarisch overigens…..maar nu even niet aan de orde.

Na te hebben opgehangen, buig ik me weer over mijn toetsenbord. Nog een wit scherm…. Ik doe poging twee en type wel twee woorden. Je raad het al…… that’s it, de telefoon gaat. Deze keer mijn mams aan de foon, met de vraag hoe of het met mijn ex schuine overbuurman is. ‘Tja, zeg ik, dat weet ik nog niet, want die heb ik nog niet gezien of gesproken vandaag.’ Verder vertel ik haar dat ik vanmiddag met Snoopy de spullen weg ga brengen van mijn oppashondje en gelijk een paar boodschapjes mee terug neem.’ Waarop zij zegt; ‘oh dan kan je ook wel even voor mij naar de Aldi vandaag.’ ‘Ja mam, die is hier en niet daar.’ ‘Doe je dat toch even als je terug bent, want de kniekousen en afwasborstels zijn er nu in de aanbieding en niet volgende week en als je er dan toch bent, kijk dan ook even gelijk voor van die kauwstrips voor Boris.’ ‘Ja, ja ik zal wel kijken, zeg ik.’ Na nog wat oeverloos geklets hangen we op en ik buig mij weer over mijn toetsenbord.

Inmiddels is het ook wel tijd om mijn ex schuine overbuurman wakker te bellen, voor een bakje koffie en een broodje. Ja, die arme ziel is drie dagen geleden onderuit gegaan. Dat is niet zo fraai, want hij kreupelt, kreunt, steunt en piept alles van ellende aan elkaar vast. Dokter al geweest, foto’s in het ziekenhuis gemaakt. Conclusie: Zwaar gekneusde heup!

Dus die heeft hulp nodig. Zoals ik ook zo vaak. Appeltje, eitje doen we gewoon!

Nieuwe koffie zetten, brood uit de vriezer halen, mijn Snoopy eten geven. Weer een poging wagen….Ja, weliswaar een hele zin die er zonder storingen uitrolde. Poe poe, een hele onderneming hoor. Opgaande in mijn opdracht, vergeet ik even de tijd en schrik me dan ook een hoedje als de deur plots opengaat. Mijn ex schuine overbuurman strompelt naar binnen. Er staan al wel vijftien hele regels op mijn beeldscherm. Dus nu even koffie inschenken, zijn jas ophangen, broodje smeren en natuurlijk het verslag van de afgelopen nacht aanhoren. Glaasje water halen voor de pilletjes, want het zeiken moet tenslotte ook doorgaan, zowel versneld, als vertragend. De plaspillen dus ja, ja.

Na het eten neem ik een snelle douche en begeef mij met een rugzak waarin het mandje en tuigje zitten op pad met mijn Snoopy naar de AH. Ik leeg het mandje bij het vrouwtje van mijn oppashondje in haar auto, laat Snoopy even bij haar achter en loop snel voor een paar kleine dingen door de AH. Man oh man wat een drukte is het daar, is alles gratis vandaag vraag ik aan de vrouw die voor me staat. Ze schiet in lach en weet het ook niet. Alle kassa’s zijn open en nog hele lange rijen. Bij terug komst nemen we afscheid en ik neem Snoopy mee haar wel begeerde winkel in. Het walhalla voor dieren. Even langs de konijntjes, vogeltjes en hamsters voordat ze snuffelend voor zichzelf wat uitzoekt. Bij de kassa krijgt ze altijd iets lekkers van de verkoopster. Ja dat hebben ze snel door hoor. Ze gaat er dan ook eens goed, heel lieflijk voor zitten, met koppie scheef en al. Hoe aandoenlijk. (slijmbal)

Zo snel als Snoopy op de heen weg wil lopen, op de terug weg is ze met geen mogelijkheid vooruit te branden. Madam, heeft zere pootjes en wenst gedragen te worden. Een aanstelster is ze zeker niet dus ik ga haar dragen. Ze heeft blijkbaar last van het vele zout wat er nog op de wegen en fietspaden ligt. De helft gedragen en de andere helft loopt ze zelf weer, nadat ik haar poezelige pootjes even heb gespoeld in een redelijke schone waterplas.

Thuis gekomen, ga ik er even bij zitten. Het zweet staat me op de rug man, pfffff.

Dan is de Aldi aan de beurt. Ook daar is het gratis vandaag blijkbaar ;) De boodschapjes voor mijn moeder zijn in ieder geval wel aanwezig, dat scheelt alweer. Buiten gekomen, staat er net een goede kennis zijn boodschappen in te pakken bij zijn fiets. We maken even een praatje over het wel en wee, even lekker klaagzangen over en weer, waarop we lachend tegen elkaar zeggen; ‘Ja, wij als mantelzorgers hebben het maar zwaar hé.’

Nu nog even de boodschappen naar huis zeulen en dan is het heus borreltijd. Hé, hé, daar ben ik wel aan toe. Daarna eten koken, opruimen, Snoopy uitlaten en dan als ik net weer met mijn opdracht wil verder gaan. Ik zit net, écht net, werkelijk waar, niet te geloven….. De telefoon gaat. Om toch gallisch van te worden, nietwaar?

 

Zo, dan nu mijn vraag aan jullie? Wanneer schrijven jullie?

 

Soms heb ik de neiging om de deurbel, mobiele telefoon uit te doen en de stekker uit het stopcontact van de huistelefoon te halen.  

 

Nu heb ik eerst deze blog geschreven, omdat dit nu eenmaal zo in mijn hoofd spookt dat ik dit er eerst even uit moet gooien.

 

Morgen maar weer een poging doen…….

 

 

 

© Vlindertje73

 

23/01/2016 21:31

Reacties (2) 

1
16/11/2016 13:58
Wanner er iets in mij opkomt om te schrijven
wanneer er wat tijd over wil blijven

Maar met het zoeken naar een echte baan
blijft er maar weinig tijd open te staan

Om te kunnen schrijven wat er in mij om blijft gaan
En blijven er vele ideeen open staan

1
23/01/2016 22:32
Ik wanneer ik zin heb en inspiratie. Dat laatste heb ik eigenlijk altijd wel, zin niet altijd en soms ook wat anders te doen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert