Review van Hotel Dogana in Sirmione, Italië; lekker eten, maar oude meuk in horrorkamer!

Door Ragasto gepubliceerd.

Mijn lieve eega en ik zijn ontzettend verliefd op Italië. Dat zijn we al sinds onze eerste vakantie naar dat land, zo’n drie jaar geleden. Inmiddels beleefden we dit jaar onze vierde vakantie in het land van de olijfolie, wijnen, bergen, meren, natuur en roemruchte historie. En een beleving was het!

Lidl

We waren eigenlijk niet eens van plan om op vakantie te gaan dit jaar. De drie weken verlof die ik had zou ik immers of aan de bouw van een garage of aan het opknappen van een deel van onze tuin besteden. De garage viel af, omdat de vergunning nog niet kan worden aangevraagd. Toen we in de folder van de Lidl een aanbieding zagen voor een vakantie naar Italië, krabden vrouwe Ragasto en ik nog eens achter onze oren. Misschien was het wel de laatste vakantiemogelijkheid als duo (lees binnenkort ook het andere verhaal over een op handen zijnde televisieoptreden). We kortten onze ‘hovenier-het-zelf’ plannen wat in en besloten de reis te boeken.

a9dc3daed926f081e514bf01a7ea162f_medium.

Sirmione

We kenden het plaatsje Sirmione al van een eerdere vakantie. Het schiereilandje helemaal onder aan het Gardameer is werkelijk schitterend. De bergen zouden we wel een beetje missen, aangezien die aan de zuidkant van het meer al zijn overgegaan in een relatief vlakke aardkorst. Aan de andere kant bood het gebrek aan bergwandeluitdagingen wel een mooie kans om meer van de rijke cultuur te zien en nog wat extra te ontspannen.

Big Xtra

Onze eerdere ervaring via Big Xtra (de touroperator van de Lidl) met Hotel Pai in Torri del Benacco was buitengewoon goed. We durfden deze gok naar Hotel Dogana in Sirmione dus ook wel aan. Maar als er één ding is dat we nu geleerd hebben: check de reviews op internet! Die bleken achteraf gezien namelijk helemaal te kloppen met de werkelijkheid.

Eigen schuld

Wij zelf zijn overigens ook niet vreemd van een wat merkwaardige fout. We hadden de vakantie een dag te vroeg in de agenda genoteerd. Bij aankomst hadden ze dus geen idee wie we waren en wat we kwamen doen. Een blik op de reserveringsbevestiging helderde alles op. We waren een dag te vroeg. Dikke oeps! Gelukkig hadden ze nog een kamer over, zodat we wel konden slapen en ontbijten. Daarvoor natuurlijk een pluim!

a320aa4b17dee4399734057fe83842ef_medium.

Eerste indruk

De eerste indruk van het hotel zelf was tweeledig. Het oude pand ziet er mooi uit en ligt langs een uitvalsweg. En een blik richting de restaurants van het hotel, stemde ons ook positief. Eenmaal op de kamer ontdekten we ook de mindere kanten van zo’n oud pand, maar we waren na zestien uur reizen te moe om daar die avond nog over in te zitten.

De, zonder overdrijven, oude meuk van de hotelkamers werd de volgende dag echter onsubtiel duidelijk. Omdat de kamer van de eerste nacht een noodoplossing was, aangezien onze werkelijk geboekte kamer nog bezet was op de dag van arriveren, mochten we na de goed ervaren nachtrust verhuizen van kamer 210 naar 218. Hadden we dat maar nooit gedaan… Oh ja: of we de handdoeken niet wilden vergeten mee te nemen, want je ontvangt er maar eens per twee dagen nieuwe handdoeken. Als je geluk hebt, zo ondervonden we ook wel eens die week.

De eerste kamer was weliswaar donker, (er was slechts één raam aanwezig op ongeveer hoofdhoogte en twee kleine dakraampjes) het bed sliep in ieder geval goed en de badkamer was ruim genoeg en schoon. Kamer 218 bleek van een heel andere orde.

Verborgen lijk?

Hoewel ik het wel gezellig vind als mijn lieftallige eega tegen me aan ligt bij het slapen, kan ik me voorstellen dat het voor haar zelf niet prettig is om automatisch naar het midden van het bed te rollen. Mijn kant van het bed had dat probleem gelukkig niet, maar die was weer zo zacht dat het meer overeenkomsten vertoonde met een dikke hangmat, dan met een matras.

4bc43a7ceeb29c02ddf06ed0d66ad382_medium.

De in een geurend oliebadje aanwezige stokjes in een potje, probeerden de geur te verhullen van muffe, natte hondenlucht. Aangezien we later vaker honden bij hotelgasten terugzagen, lijkt dat de juiste conclusie over de afkomst van de geur. Zo niet, dan hebben ze het lijk van de vorige kamerbewoner goed verborgen weten te houden.

Koude douche

De douche daarentegen was erg verfrissend. Letterlijk, want het is in de vakantie zelfs gebeurd dat we het moesten doen met enkel koud water. Voor ons dus voorlopig geen ‘ice bucket’-challenge. Nu moet ik daarbij aantekenen dat de warmwatervoorziening niet via een gasketel wordt gestookt, maar nog met behulp van stookolie. De volgende dag werd die weer aangevuld, dus toen was dat probleem wel verholpen. Erger was de staat van de douche zelf en hoe daarmee werd omgegaan door het personeel. De douchekop hing er namelijk nogal zieligjes bij. En wat ik ook probeerde, op een normale manier bleef die niet hangen. Na het euvel twee keer vergeefs bij de hoteldames gemeld te hebben, was ik het zat. Het trekkoordje voor het licht dat er (notabene in de doucheruimte zelf) hing, bleek namelijk ook zijn functie opgegeven te hebben. Die heb ik daarom maar een nieuwe functie gegeven door  het aan de douchekop te knopen en die op die manier omhoog te kunnen houden.

28ac3fac0d4f2fbcdbb35a65ad7efe02_medium.

170f0aa909c37defea29913310e5663f_medium.

Nu zul je vast denken dat dit alle doucheproblemen wel zouden zijn, toch? Fout! Ooit is er tijdens een eerdere renovatie bedacht dat elke kamer een douche zou moeten hebben. Die renovatie schat ik overigens ongeveer uit de tijd van Mussolini. En kennelijk hoefden de mensen toen nog niet te kakken. Alsof ze die oorspronkelijk vergeten waren, heeft één of ander helder licht toen in al zijn wijsheid besloten het toilet maar in de douche te monteren. En dan bedoel ik niet simpelweg in dezelfde badruimte, maar echt pal onder de douchekop. Wel efficiënt: poepen en douchen tegelijk. Ik zit me alleen nu te bedenken dat de douchekop misschien wel zo slap naar beneden hing, omdat die wellicht door eerdere gebruikers werd aangezien voor bidet…

Niet aankomen

Waar we wel heel blij mee waren was het balkonnetje dat kamer 218 wel had. Op die manier konden we niet alleen de al eerder genoemde muffe lucht ontvluchten, we hadden op die manier ook geen last van de airco. Luxeprobleem? Misschien. f4ee5e07e523e712a2f0c152183de0d7_medium.

Het apparaat uit het jaar kruik produceerde een geluid alsof er continu een traumahelikopter boven ons dak paraat stond om ons te redden uit deze benarde situatie. ‘Non toccare’ stond er opgeplakt. Wat zo veel betekent als ‘Niet aankomen’. Met een ingestelde temperatuur van acht graden, wist het ding in ieder geval de kamer op een graad of 21 te houden. Maar zo voor elke nacht heb ik het verbod om lichamelijk contact te hebben met deze luchtverkoeler toch steevast overtreden. Ik slaap namelijk niet zo goed met een zoem van 90 decibel.

Goed eten

Toch moet ik eerlijk bekennen dat niet alles aan het hotel slecht was. Vier van de zeven medewerkers waren immers heel vriendelijk en dat houdt toch maar even een score van meer dan 50% in. De andere drie medewerkers vergeef ik overigens zeer graag. Ook ik, meestal doorspekt met positivisme, zou depressief en chagrijnig worden als ik in zo’n hotel moest werken.

Om de boel wat op te leuken ontvangt het hotel wekelijks een regionale Danny DeVito, maar dan met een dijk van een stem en een stevig Italiaans accent in zijn Engelstalige nummers, zoals: “Iets eh woenderfiel wurlt” of “Wiel mieteh agenne”. Op die muziekavond zong dat mannetje de sterren van de hemel, waarbij hij zichzelf dan begeleide op een digitale piano of cd. Wij genoten samen met de andere gasten ondertussen van sangria en paella. Heerlijk!

e6efd842a3565716197cdf6147bafa2c_medium.

En het eten bleek de hele week van zeer goede kwaliteit. Ik heb genoten van alle maaltijden! Mijn wederhelft overigens iets minder. Dat had niets met de kwaliteit te maken, maar wel met het feit dat ze na vier dagen aangeven vegetarisch te willen eten, nog steeds een bak salade voorgeschoteld kreeg. (De grap over met lange tanden eten in relatie tot konijnenvoer laat ik maar achterwege…)

 
ff6a2fffb5b1246fbbaf3e9bc3928fc0_medium.Pas na een hartig woordje met de baas (die vreemd genoeg wel allerhartelijkst overkwam), veranderde de menukaart. Mijn vrouw voelde zich eindelijk begrepen en koos blij: caprese. Tja… vrouwen zijn bijzondere wezens.
 

Ragasto

Vorig artikel: De vrouw en het gereedschap van haar man

Volgend artikel: We doen mee aan televisieprogramma "De Bloemenoverval"; deel 1

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
23/01/2016 18:04

Reacties (3) 

1
05/12/2017 20:49
Haha. Hoeveel sterren had dat hotel? Drie?
Maar in elk geval voldoende 'couleur locale',
1
29/11/2017 15:53
Leuk geschreven verslag. En wat de Italiaanse keuken betreft: Daar heb ik in al de jaren dat ik daar vooral zakelijk kwam, nog nooit een teleurstelling in meegemaakt
1
05/12/2017 19:03
Dank je. Italië blijft een van mijn favoriete vakantielanden.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert