Duivelse honden deel 1; kamikaze in zakformaat

Door Ragasto gepubliceerd.

Duivelse honden deel 1;

Kamikaze in zakformaat

Deze column speelt zich eigenlijk af in een vorig leven. In de tijd van lang vervlogen exen. Ik schrijf het vanuit een perspectief zoals ik dat toen beleefde. Hier en daar aangevuld met mijn huidige kijk op die periode. Inmiddels is het tweede deel ook te lezen op: Duivelse honden deel 2; Stelletje zeikerds)

 

Weer verliefd

Na een lange tijd was ik weer verliefd. Ik vond haar toen nog een lieve meid met mooie ogen en een schitterende lach. Iedereen kent dat gevoel wel. Je hebt vlinders in je buik en je kan de hele dag alleen maar aan haar denken. En alles wat je doet, hoe saai dan ook, wordt ontzettend leuk zodra je het met zijn tweeën doet. Ik had dat ook. De fase van verliefdheid op de toenmalige scharrel bracht veel plezier, maar altijd komt er dan een moment waar iedere man acuut zweethanden van krijgt. Je moet schijten van de zenuwen, je hebt trek in een sigaret zonder dat je roker bent en allerlei doemscenario’s trekken als een film aan je voorbij. Dit fenomeen wordt in de volksmond doorgaans aangeduid als ‘schoonouders’.

Burberry kussen

Voordat ik verder vertel, moet ik eerst even melden dat die toenmalige vriendin een schitterende hond had. Een bokser van een kilo of vijftig; één en al spier. Hij mocht me erg graag en ik hem ook. Dolenthousiast was Diesel (zo heette het dier) als hij me weer zag. De klodders speeksel uit zijn hangwangen en pootafdrukken op mijn nieuwe witte broek waren een traditie geworden als ik met hem ging ravotten. Ik vond het niet erg. Hij luisterde naar me als het me al te gortig werd en kroop dan met zijn staart tussen zijn poten op zijn, van Burberry-ruiten voorziene, kussen.

Verscheurde stukken vlees

Ook de schoonouders uit dat leven hadden honden. Dat was me voorafgaand aan de voorstelronde al verteld en Diesel zou het heel goed met ze kunnen vinden. Dat kan twee dingen betekenen. Als de schoonouders me mochten, dan had ik nog twee speelkameraden. Maar viel ik niet in de smaak bij de ouders van mijn meisje… Brrr… De verscheurde stukken vlees zag ik in gedachten al uit mijn lichaam puilen, ai ai ai…

 

Zeven kleuren...

Er onderuit kom je toch niet. Dus netjes gekleed (pantalon, net overhemd en schone sokken, je kent het wel) op weg naar de ouders van de scharrel. Zweethand-in-hand liepen we naar het ouderlijk huis. Diesel als een waakzaam roofdier drentelend om ons, gedragend als tortelduifjes, heen. De spanning werd nog even hoog gehouden. Eerst moest Diesel nog even uitgelaten worden. Maar hoe lang we buiten ook liepen, de grote boodschap van de Canis Domesticus bleef uit. Ik daarentegen liep met samengeknepen billen van de spanning rond. De spreekwoordelijke zeven kleuren gaven bij wijze van spreken al kopjes.

Kontje van de cake

Toch bereikten we dan uiteindelijk de voordeur. Diesel vrolijk kwispelend, de jongedame naast me opgetogen en ik probeerde met een foute grap een laatste poging te doen om niet te laten blijken dat ik stikzenuwachtig was. Al bij het klinken van de deurbel schalde een gekef en geblaf me tegemoet. Meneer deed open en ik werd vriendelijk onthaald. Ook de vrouw des huizes droeg haar steentje bij met koffie en gebak. Heel traditioneel en op de hoogte zijnde van middeleeuwse gewoontes, was ik blij dat ik niet het kontje van de cake kreeg. Het verwachtte verhoor verliep vlekkeloos en er werd gezellig over en weer gepraat. Niets wees er op, hoe typerend de oudere dame haar rol van schoonmoeder nog zou gaan vertolken.

Bolletjes wol

Ik bedacht me net te vroeg dat ik me voor niets zorgen had gemaakt. Want hoe prettig de omgang met de mensen (die eerste keer) was, zo rampzalig ging de ontmoeting met de bolletjes wol die op minuscule pootjes zich voortbewogen door het appartement.

Veel geschreeuw en weinig wol

Grommend en keffend sprongen ze om me heen. Veel geschreeuw en weinig wol bedacht ik me eventjes, maar de honden met het formaat van een muis en het karakter van een rioolrat schreeuwden het hardst om wie mij voor schut kon zetten. De kleinste opgevoerde cavia won. Uit pure wanhoop een poging de beftekkels te negeren, nam ik mijn kop koffie in de hand en probeerde een slok te nemen. Het kleine diertje nam een aanloop, toen een sprong en dook vervolgens recht op mijn kop koffie af.

Watersnoodramp

De kopstoot van het dwergwolfje en de reflex van mijn hand, gaven een zelfde soort reactie als de combinatie van storm en springtij die de watersnoodramp in Zeeland in 1953 veroorzaakte. De kop koffie stroomde leeg over mijn schoot en veranderde mijn schaamstreek in een overstroomde delta van kokend hete koffie. Ik probeerde uiterst krampachtig kalm te blijven, maar in gedachte beval ik de verbaasd kijkende Diesel zijn kaken eens flink in de strot te zetten van de kamikaze-vlooienbaal.

Koffiedik kijken

Het enige wat Diesel echter deed was op zijn mini-vriendje aflopen en de gemorste koffie van zijn kop af likken. Ook ik kreeg een natte lap over me heen; de vaatdoek was net voldoende groot om de vlekken van mijn kleding en het bankstel te vegen. En terwijl mijn schoonmoeder wild deppend mijn kruis probeerde te drogen, haalde mijn schoonvader een tweede natte lap om mijn nageslacht te koelen. Tja, die relatie was geen lang leven beschoren. Als ik dat geweten had, maar ik kan nu eenmaal geen koffiedi(c)k kijken…

Ragasto

Vorig artikel: Wensen voor 2013: Ragasto's wensen voor 2013 en een hart onder de riem van ieder die dat nodig heeft rond kerst en oud & nieuw

Volgend artikel: Duivelse honden deel 2; kamikaze in zakformaat

23/01/2016 17:58

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert