Ragasto's wensen voor 2013 en een hart onder de riem van ieder die dat nodig heeft rond Kerst en Oud en Nieuw!

Door Ragasto gepubliceerd.

 

Ragasto

wenst iedere Plazilliaan en alle andere lezers van mijn artikelen een gezegende Kerst en een vreugdevol, liefdevol, gezond, succesvol, etc, etc. 2013!

Om de mensen te bemoedigen die de komende feestdagen liever mijden, heb ik hieronder een artikel gezet uit mijn donkere tijd een aantal jaren geleden rondom de feestdagen. Nu is het artikel niet echt bepaald iets om vrolijk van te worden (hoewel ik er nu wel om kan lachen), maar het gaat erom dat er ook voor mij inmiddels een enorm goede tijd is aangebroken en het onderstaande dus heb kunnen afsluiten. Houd daarom hoop en bedenk dat het altijd mogelijk is om weer te gaan genieten van het leven!

Heel veel leesplezier!

Ragasto

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een Droomlocatie:

Het is weer die tijd van het jaar. De blaadjes zijn gevallen en de feestdagen komen eraan. Kortom; het is weer tijd om het jaar te gaan overzien. De tijd van het jaar dat mensen elkaar weer gaan opzoeken. En als ze elkaar niet opzoeken, dan sturen ze elkaar een kaartje. Of allebei. Je ontkomt er niet aan en ik ook niet.

De kerstkaarten moeten weer worden uitgezocht en ik bekijk, zoals elk jaar gebruikelijk, een doosje van twintig kaarten bij de plaatselijke kiosk. Een andere kiosk dan vorig jaar. In een ander dorp. En goed beschouwd in een ander deel van Nederland, terwijl het verschil in afstand niet eens noemenswaardig is. En in deze kiosk is het al even druk als in de kiosk van vorig jaar. Vooral rond de schappen met kaartjes. Er is voor ieder wel een doos kaartjes te vinden. Zo zijn er grote kaartjes, kleine kaartjes, kaartjes met mooie winterse taferelen, kaartjes met bekende stripfiguren, kaartjes met kerstmannen, kaartjes met kerstballen, kaartjes met… Wat er echter op elke kerstkaart staat, zijn de gebruikelijke wensen. Op alle kaartjes worden fijne feestdagen beweerd. Ik heb nu al weer de schijt aan heel die feestperiode en wens mezelf alweer in januari. Om exact te zijn 7 januari. Dan zijn die drie koningen voorbij gerend en hoef je niet meer quasi vrolijk de verplichtte nieuwjaarswensen aan iedereen te doen.

Ik heb geen chronische afschuw tegen de feestdagen, maar om nu in mijn eentje naar een kaal geworden boom met ballen te gaan staren en mezelf voorhouden dat ik zo gelukkig ben, gaat er nu even niet in. Het liefst sla ik al die eetfestijnen dit jaar over. Maar ja, de familieverplichtingen roepen. En ik moet één ding toegeven. Het aankomende jaar, dus 2009, zal ongetwijfeld zo zijn positieve kanten hebben. Ik houd niet van scheldwoorden in mijn columns, maar 2008 blijft een KUT-jaar.

Ik wil wel mijn dankbaarheid betuigen aan de zeer lieve vrienden die me een dak boven mijn hoofd gaven afgelopen jaar, maar ik baal er gewoon van dat ik mezelf niet in mijn eigen huis kan bezatten aan de plakkerige, witgelige, bubbeltjeswijn die uit die vermaarde streek in Frankrijk komt. Zelfs die slappe goudbruine bocht met alcoholische gisting in een zelfde formaat fles met een zelfde soort knalafsluiter van de vermaarde lidl-winkelketen kan me dit jaar niet helpen om mijn zorgen te verdrinken. Ik kan het heus wel gaan proberen, maar elke zorg op zich blijkt een mieters goede zwemmer.

En met een pak kaartjes nog in mijn handen zak ik langzaam in mijn gedachten weg. Mijn gedachten over 2008…

...Ik mag dan wel komend februari een eigen stulpje hebben, het is natuurlijk geen droomhuis. Niet zoals ik voor ogen had. Of beter: zoals we voor ogen hadden. Ik ben blij dat ik binnenkort dus weer een eigen stekkie heb en ik neem alle goedbedoelde felicitaties dan ook maar hartelijk in ontvangst. Ik ben blij met het huis, maar gelukkig is een omschrijving die daar niet bij past.

Het is een noodzakelijk kwaad. En ik probeer echt blij te zijn met deze stap, maar bijna een jaar geleden had ik iets heel anders in mijn hoofd met een huis, mijn thuis. Toen zat ik thuis en vierde ik kerst. Het was gezellig en ik was gelukkig. Ik kon toen niet beseffen dat ik een maand later in een heel andere situatie zou belanden. Jazeker, toen was ik ook met een huisje bezig. Samen. Het zou een droomhuis worden, maar het bleek uiteindelijk een ruïne in een nachtmerrie. Bijna letterlijk. We hadden samen namelijk onze dromen.

We ontmoeten elkaar in de nachtelijke uurtjes in onze slaap. Op onze droomlocatie. Geen perverse avonturen, maar een romantisch en denkbeeldig samenzijn waar niemand iets van wist. Een heel stil plekje die alleen wij wisten te vinden. Als we ’s nachts niet samen konden zijn, dan spraken we daar af. Konden we even een nachtje niet bij elkaar zijn, dan sms-ten of belden we elkaar om door te geven dat we elkaar weer op ons bekende plekje bij het bankje zouden zien in onze dromen. Ik keek daar naar uit. In dromenland, waar al je wensen werkelijkheid kunnen worden.

Maar sinds een jaar worden mijn wensen geen werkelijkheid meer. Al elf maanden kunnen we niet meer samen zijn. Al elf maanden vraag ik me af waarom niet. En al elf maanden lang, zoek ik in mijn dromen naar ons plekje. Soms zoek ik lang en soms zoek ik kort. Toch vind ik elke nacht ons plekje weer terug, maar elke nacht ben ik alleen. Alleen op ons plekje. En dat duurt al elf maanden lang. Soms loop ik alleen maar even langs, maar meestal ga ik zitten op ons bankje op ons plekje in dromenland. Soms roep ik hard je naam, om je te lokken naar ons plekje, maar je komt niet. Als straf op mijn schreeuw word ik dan wakker. Dan ben ik dromenland weer uitgestuurd en weet ik dat ik weer moet wachten op de volgende nacht. Met weer een zoektocht naar ons plekje. En dan weet ik dat ik weer alleen zal zijn op dat plekje. Ons romantische, stille doch denkbeeldige plekje in dromenland. Een plekje dat je al 315 nachten lang hebt verlaten…

 

Ik word aangestoten. Een vrolijk ogende dame excuseert zich. Ik kijk haar alleen maar aan. Volgens haar zijn kerstkaarten altijd goede Sinterklaascadeau’s. Ze komen altijd wel bij iemand uit. Morgen is het pakjesavond.  Ze heeft er al weer zin in. In de surprises, de gedichten en de pakjes. Ze zal een dameshorloge krijgen. Tenminste, dat denkt ze. Of ik al weet wat voor pakje ik krijg. Ik kijk haar nog steeds aan. Ik ken haar niet en haar vrolijke geraaskal werkt me op mijn zenuwen. “Een pak ellende,” antwoord ik en ik gooi de kaarten terug in het schap. Ze kijkt me verbaasd aan en vervolgt vrolijk haar verhaal aan een andere wildvreemde consument.

Ik loop de winkel uit en ga richting huis. Zonder kaarten. Het boeit me niet. Misschien kom ik van de week nog wel even terug naar de kiosk. Maar ik ga nu naar huis. Het is al weer donker. En ik bedenk me dat het niet zo lang meer duurt voor ik weer op zoek ga. Ik neem me voor om een andere route te nemen. Nu naar huis, maar ook vannacht. Maar net als nu weet ik dat ik toch weer op dezelfde plek zal uitkomen…

 

Oh ja, voor degene die het toch van me willen horen:

Prettige kerstdagen en een heel gelukkig 2009! (en inmiddels dus 2013!)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vorig artikel: Doe het zelf; klussen in en om het huis als buurman & buurman

Volgend artikel: Duivelse honden deel 1; Kamikaze in zakformaat

Relevant: Mijn overdenking tijdens de jaarwisseling van 2013 op 2014

23/01/2016 17:58

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert